Nieterminowo doręczona decyzja ustalająca administracyjną karę pieniężną skutkuje przedawnieniem zobowiązania za określony okres, przy czym dla różnych okresów analizowany jest odrębnie bieg przedawnienia. Sąd potwierdził prawidłowość zastosowania przepisów przez organy odwoławcze. Zarzuty przedawnienia okazały się częściowo zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując ustalenia w zakresie bezczynności Wójta Gminy oraz rażącego naruszenia prawa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Wymierzona kara pieniężna pozostaje w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że doręczenie decyzji administracyjnej na podstawie art. 44 k.p.a. nie naruszało przepisów procedury administracyjnej, a przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie były zasadne, tym samym oddalił skargę kasacyjną.

Posiłkując się przepisami K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak przesłanek wznowieniowych zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wyklucza możliwość uchylenia decyzji o nałożeniu kary, gdy doręczenie było zgodne z regulacjami.

Zgłoszenie znaku towarowego słownego "X" nie narusza praw osobistych ani majątkowych skarżącego, a odmowa uwzględnienia sprzeciwu jest zgodna z przepisem art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Wcześniejsze używanie oznaczenia "X" przez skarżącego nie przesądza o prawie do jego ochrony w ramach postępowania patentowego.

Zajęcie pasa drogowego bez ważnego zezwolenia skutkuje odpowiedzialnością administracyjną bez względu na winę sprawcy. Zatrzymanie procesu dostosowywania nośników reklamowych do uchwały krajobrazowej nie zwalnia z obowiązku uzyskania nowego zezwolenia na dalsze zajmowanie pasa.

Zezwolenie na realizację inwestycji drogowej podlega kontroli wyłącznie pod względem formalnoprawnym, a ograniczenia prawa własności są dopuszczalne, jeśli dotycząc celu publicznego i przewidują odszkodowanie. Organy administracyjne nie oceniają racjonalności rozwiązań technicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że formalne uchybienia w zgłoszeniach SENT, nawet bez wpływu na dochody budżetowe, uzasadniają nałożenie kary pieniężnej z uwagi na ochronę prawidłowości obrotu towarami wrażliwymi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż w przypadku braku przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej w trybie określonym przez art. 49e P.b., organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu uznanego za samowolę budowlaną.

Organ administracyjny pozostaje w bezczynności, jeżeli nie rozpatrzy w pełni wniosku o udostępnienie informacji, szczególnie gdy anonimizacja dokumentu jest nieuzasadniona. Nieudzielenie pełnych informacji lub niewydanie decyzji odmownej uniemożliwia kontrolę sądu nad działaniami organu.

Zgodnie z art. 237 Prawa ochrony środowiska, organ ochrony środowiska może nałożyć obowiązek przeglądu ekologicznego w przypadku możliwości negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Nie wymaga się stwierdzenia faktycznego oddziaływania. Sąd potwierdził, że błędy pisarskie w decyzji nie wpływają na jej ważność.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając, że administracyjna kara pieniężna za usunięcie drzew bez zezwolenia oparta jest na zasadzie zobiektywizowanej odpowiedzialności, która nie uwzględnia stanu zdrowia psychicznego jako przesłanki wyłączającej odpowiedzialność.

Decyzja o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów oparta na art. 14 ust. 8 ustawy nowelizującej jest zgodna z prawem, a argumenty dotyczące wadliwości wcześniejszych decyzji administracyjnych nie stanowią podstaw do jej podważenia.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie sprawującej opiekę, która posiada prawo do emerytury i nie zawiesiła jego pobierania przed 31 grudnia 2023 r., mimo prawidłowego i kompletnego wniosku złożonego przed ww. datą, jeśli warunki świadczenia nie zostały w pełni spełnione przed zmianą przepisów.

Postanowienie organu administracyjnego o dopuszczeniu podmiotu jako strony postępowania administracyjnego nie podlega zaskarżeniu w trybie art. 3 § 2 p.p.s.a., i jako takie jest wyłączone z właściwości sądów administracyjnych zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Budowa gazociągu średniego ciśnienia w Kielcach stanowi inwestycję celu publicznego o lokalnym znaczeniu gminnym, zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., gdyż spełnia cel zaopatrzenia w gaz jako zadanie własne gminy, co uzasadnia decyzję lokalizacyjną organu.

Organ, dokonując oceny egzaminu adwokackiego, musi przypisać odpowiednie wartości punktowe każdemu zadaniu zgodnie z ustawowymi kryteriami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym uzasadnieniu pozwalającym na kontrolę prawidłowości tej oceny.

Zajęcie pasa drogowego bez ważnego zezwolenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej niezależnie od ewentualnego wprowadzenia w błąd przez organ administracji oraz braku umyślności naruszenia.

Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi administracyjna kara pieniężna musi być nałożona, niezależnie od przyczyn zajęcia oraz braku szkody. Odstąpienie od jej nałożenia jest możliwe jedynie przy znikomej wadze naruszenia, którego czas trwania skądinąd wyklucza kwalifikację jako znikome.

Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia skutkuje automatycznym nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej, niezależnie od winy lub szkody, a obiektywne okoliczności nie mogą prowadzić do wyłączenia odpowiedzialności, o ile nie zostały spełnione przesłanki znikomej wagi naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując wyrok WSA w Poznaniu, uznający obiekt za kąpielisko. Stwierdzono, że zbiornik nie jest oddzielony od wód powierzchniowych i podziemnych, co kwalifikuje go jako kąpielisko zgodnie z definicją w art. 16 pkt 22 Prawo wodne.

Oznaczenie kraju pochodzenia produktów spożywczych musi być czytelne i widoczne dla konsumentów, bez potrzeby przestawiania opakowań. Kary za nieprzestrzeganie tych norm muszą być proporcjonalne, lecz mogą być stosowane, jeżeli naruszenie jest istotne. Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. Sp. k. w J. została oddalona.

W postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja odmowna Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, której nieważność była przedmiotem sporu, nie naruszała prawa w stopniu rzutującym na jej ważność, wobec czego skarga kasacyjna ekologicznych organizacji została oddalona.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z uwagi na rażące naruszenie prawa nie może bazować na wątpliwościach ocennych, lecz wymaga oczywistości tego naruszenia. Skarga kasacyjna opierająca się na wątpliwych przesłankach co do prawa własności oraz legitymacji gruntami przez PKP została oddalona, potwierdzając utrzymanie mocy decyzji o uwłaszczeniu.