Przedłużenie stosowania art. 100d ustawy z pominięciem zasady proporcjonalności po 30 czerwca 2024 r. narusza konstytucyjne prawo do sądu, wymagając badania bezczynności organu na ogólnych zasadach przewidzianych w przepisach administracyjnych.

Cofnięcie skargi kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest uznawane za skuteczne i dopuszczalne, co skutkuje umorzeniem postępowania oraz zwrotem uiszczonego wpisu sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje skargę kasacyjną za niezasadną i oddala ją, podtrzymując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej na A. Sp. z o.o. za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przesłanki prawne wskazują na prawidłowość oceny dowodów dokonanej przez sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja administracyjna Burmistrza Gminy stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a bezczynność organu gminy w tym zakresie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Powierzenie obowiązków dyrektora szkoły wicedyrektorowi nie wymaga jego zgody, a tylko w braku wicedyrektora może być powierzone nauczycielowi tej szkoły.

Nałożenie obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego na zarządcę drogi jest zasadne, jeżeli istnieją okoliczności świadczące o możliwości negatywnego oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 237 Prawa ochrony środowiska. Wystarczająca przesłanka to stwierdzenie przekroczonych norm hałasu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że brak jest obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji budowlanej, gdy karta informacyjna przedsięwzięcia oraz opinie wyspecjalizowanych organów nie wskazują na jej potrzebę.

Bezczynność organu administracyjnego, mimo formalnego przekroczenia terminu załatwienia sprawy, nie ma charakteru rażącego, jeżeli organ działał w błędnym przekonaniu o skuteczności legislacyjnych przepisów zawieszających terminy postępowania.

Orzeczenie o bezczynności wojewody jest zgodne z prawem; przedłużanie zawieszenia terminów nie spełnia przesłanek konstytucyjnych. Przepisy ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mają uniwersalne zastosowanie.

Działalność przewozowa skarżącego stanowiła przewóz okazjonalny, nie spełniający wymogów transportu taksówkowego. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak istotnego wpływu zarzucanych naruszeń przepisów na rozstrzygnięcie.

Skarga kasacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej została oddalona, gdyż organ podatkowy był zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej na podstawie przedstawionego przez Skarżącego opisu stanu faktycznego, nawet jeśli nie precyzował on kwalifikacji prawnej umowy.

Od 1 lipca 2024 r., stosowanie art. 100d u.o.p. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, w zakresie przedłużającym zawieszenie terminów administracyjnych, narusza konstytucyjne prawo do sądu, co uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż decyzja rozbiórkowa uniemożliwia wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego, nawet w przypadku budynków wybudowanych ponad 20 lat wcześniej, z uwagi na przepis art. 32 ustawy zmieniającej Prawo budowlane.

Przedłużenie stosowania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. było nieuzasadnione w kontekście nadzwyczajnych okoliczności, ale bezczynność Wojewody nie miała rażącego charakteru, uwzględniając obciążenie organu.

NSA, uznając zasadność skargi kasacyjnej Dyrektora KIS, uchylił wyrok WSA ze względu na niewłaściwe uzasadnienie oraz niezasadne nieuwzględnienie zarzutów procesowych, a sprawę skierował do ponownego rozpoznania przez WSA.

Zwolnienie z opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nie równoważy zwolnieniu z opłaty przekształceniowej. Pomimo naruszeń przepisów materialnych, brak podstaw do uchylenia decyzji, gdyż nie doszło do naruszenia zasad postępowania mogącego znacząco wpłynąć na wynik sprawy.

Nieprzestrzeganie wytycznych prawnych zawartych w wcześniejszych orzeczeniach sądu I instancji prowadzi do oddalenia skargi kasacyjnej organu administracyjnego w sprawie wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, jeśli organy nie wyjaśnią wszystkich istotnych okoliczności faktycznych.

Decyzja o wykreśleniu wpisu szkoły niepublicznej z rejestru ma charakter deklaratoryjny i opiera się na ustawowych terminach końcowych, określających zakończenie działalności takich szkół.

Brak zgłoszenia zmiany w licencji przewozowej działań taksówkowych w wymaganym terminie uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, mimo twierdzeń o zaprzestaniu użytkowania pojazdu, o ile nie jest to poparte dowodami.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał decyzję organów podatkowych, stwierdzając, że faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych i nie uprawniały do odliczenia podatku VAT naliczonego. Działania organów miały rzeczywiste podstawy, a skarżąca nie dochowała należytej staranności w obrocie gospodarczym.

Prawidłowa wykładnia art. 399 ust. 2 Prawa wodnego uzasadnia odmowę wydania nowego pozwolenia wodnoprawnego, gdy zakład nie wywiązał się z obowiązków dotychczasowych pozwoleń, niezależnie od ich wygaśnięcia.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdzające, że nie dokonano właściwej oceny istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego przy rozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej przetworzonej, co uzasadnia uchylenie wcześniejszych decyzji.

Przedłużenie powierzenia obowiązków służbowych policjantowi po upływie 12 miesięcy należy traktować jako przeniesienie na inne stanowisko, wymagające formy decyzji administracyjnej, co uprawnia do odwołania. Wspomniane działanie nie może odbywać się w ramach art. 37 ustawy o Policji, którego zastosowanie ograniczone jest czasowo do okresu do 12 miesięcy.

Brak bezpośrednich dowodów na wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nie uzasadnia waloryzacji tego odszkodowania, jeśli istnieją dowody pośrednie wskazujące na jego wypłatę; dopuszczalne jest stosowanie domniemania faktycznego.