Naczelny Sąd Administracyjny, uznając brak wpływu proceduralnych zarzutów strona skarżącej na wynik postępowania, oraz rolę RDN w szerokiej ocenie naukowej, oddala skargę kasacyjną, podkreślając ograniczenie kontroli sądowej do strony proceduralnej.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość decyzji odmownych organów administracyjnych w sprawie zwolnienia z opłaty za pobyt członka rodziny w DPS.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oczywista omyłka pisarska w oznaczeniu strony postępowania podlega sprostowaniu, gdy postępowanie prowadzone było prawidłowo wobec uprawnionego podmiotu, a decyzja pozostaje skuteczna mimo błędu technicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku wykazania związku pomiędzy wskazanymi naruszeniami a rozstrzygnięciem sprawy, uznając argumentację skargi za niewystarczającą zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i procesowego.

Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. wymaga oczywistego braku możliwości jego prowadzenia, co nie wystąpiło w sprawie dot. przetwarzania danych osobowych przez wydawców. Organ błędnie nie przeprowadził merytorycznej oceny w ramach RODO.

Instytucja wznowienia postępowania jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i wymaga spełnienia ścisłych przesłanek. Nie wykazano nowych, istotnych okoliczności dla sprawy, co przesądza o braku podstaw wznowieniowych i uchyleniu decyzji podatkowej.

W przypadku kolizji między ogólnymi zasadami dostępu do informacji według u.d.i.p. a szczególnymi regulacjami k.p.k., pierwszeństwo mają przepisy k.p.k., wyłączając stosowanie u.d.i.p. w zakresie dostępu do akt postępowania karnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niewłaściwe uzasadnienie wyroku uniemożliwia kontrolę instancyjną, co skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, aby właściwie przeanalizować decyzję organu ochrony danych.

W kontekście reformy KAS, nieprzedłożenie propozycji służby funkcjonariuszowi, w związku z przeprowadzonymi postępowaniami dyscyplinarnymi i karnymi, pozostało w granicach uznania administracyjnego i nie narusza zasady domniemania niewinności, jeżeli istnieją wątpliwości co do nieposzlakowanej opinii funkcjonariusza.

Zwolnienie funkcjonariusza Policji z uwagi na długotrwałą absencję zdrowotną, która dezorganizuje funkcjonowanie jednostki i narusza ważny interes służby, jest zgodne z prawem i nie narusza zasady prawa do sądu czy konstytucyjnej ochrony funkcjonariusza.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zwolnienie funkcjonariusza było uzasadnione oczywistością popełnienia czynu o znamionach przestępstwa i nie było wad proceduralnych, które wpłynęłyby na wynik postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność postanowień uchwały regulaminowej, które przekraczały delegację ustawową z art. 4 ust. 2 u.c.p.g., naruszały zasady techniki legislacyjnej i były niezgodne z prawem powszechnie obowiązującym.

Decyzja o uchyleniu postanowienia organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia jest zgodna z prawem, gdyż organ I instancji nie wyjaśnił w pełni stanu faktycznego w zakresie wymaganym dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 138 § 2 Kpa). Kluczowe jest ustalenie rzeczywistego charakteru budynku.

Sąd administracyjny potwierdza zgodność z prawem umorzenia postępowań wszczętych po 30 latach od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, gdy postępowania te nie zakończyły się przed dniem 16 września 2021 r., zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Naczelnej Rady Lekarskiej, potwierdzając, iż postępowanie o przyznanie warunkowego prawa wykonywania zawodu nie było bezprzedmiotowe, a decyzja Prezydium NRL naruszała zasady proceduralne.

Organ administracyjny ma obowiązek rzetelnego zebrania i oceny materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, w tym uwzględnienia zeznań świadków oraz materiałów archiwalnych dotyczących potencjalnej działalności opozycyjnej skarżącego.

Polski Fundusz Rozwoju S.A. jako podmiot wykonujący zadania publiczne i dysponujący majątkiem publicznym jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne, potwierdzając brak naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. i brak przesłanek do zmiany decyzji ustalającej opłatę. Postępowanie administracyjne zostało uznane za prawidłowe.

Brak właściwego rozkazu personalnego nie wyłącza możliwości uznania faktycznego delegowania za skuteczne; funkcjonariuszowi przysługują świadczenia finansowe za czasowe pełnienie służby w innym miejscu, zgodnie z art. 117 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość wcześniejszych rozstrzygnięć w przedmiocie umorzenia składek przez ZUS. Sąd potwierdził, że kwestie przedawnienia nie podlegają rozstrzyganiu w ramach postępowania o umorzenie, co ogranicza zakres kontroli administracyjnej.

Kary pieniężne nałożone na podstawie ustawy o grach hazardowych nie mogą być przedmiotem odpowiedzialności solidarnej członków zarządu spółki na podstawie przepisów o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z Ordynacji podatkowej.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzje organów podatkowych, stwierdzając brak podstaw prawnych do stosowania odpowiedzialności solidarnej członka zarządu spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej w odniesieniu do kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o grach hazardowych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza brak podstaw prawnych do przetwarzania danych osobowych bez stwierdzenia nabycia spadku, co uzasadnia decyzję Prezesa UODO o ich usunięciu.

Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione brakiem naruszeń prawa materialnego i proceduralnego, skutkujących błędnym rozstrzygnięciem przez sąd I instancji – Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość stosowania przepisów o zaliczeniu wpłat na podstawie Ordynacji podatkowej.