Nie stanowi rażącego naruszenia prawa przedłużenie procedowania sprawy ze względu na wstrzymanie biegu terminów w zgodności z ustawą, jeżeli decyzja o ich przedłużeniu była podejmowana w przekonaniu o zmianach legislacyjnych będących w mocy.

Świadczenie pieniężne orzekane na podstawie art. 43a k.k. nie jest środkiem karnym podlegającym łączeniu w trybie art. 90 § 2 k.k. W razie zbiegu przestępstw świadczenia pieniężne orzeczone za każde z nich podlegają kumulatywnemu wykonaniu, a nie zastąpieniu jednym świadczeniem łącznym.

Przepisy o przedłużeniu zawieszenia terminów administracyjnych na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy są niezgodne z konstytucyjnym prawem do sądu (art. 45 Konstytucji RP), jeżeli zastosowane po zakończeniu rzeczywistej potrzeby, jaką była sytuacja masowego napływu cudzoziemców.

W sprawach imigracyjnych, gdy zainteresowany złożył wniosek po 30 czerwca 2024 r., nie stosuje się art. 100d ustawy o pomocy Ukraińcom, a bezczynność organu należy oceniać zgodnie z art. 112a ustawy o cudzoziemcach. Bezczynność, nawet bez rażącego naruszenia prawa, obliguje organ do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być stosowany po 30 czerwca 2024 r., a więc organ administracji działał w stanie bezczynności, nie mającej charakteru rażącego naruszenia prawa. Skarga kasacyjna oddalona.

Przedłużenie stosowania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. z naruszeniem zasady proporcjonalności uzasadnia zastosowanie rozproszonej kontroli konstytucyjności i odmowę stosowania tego przepisu, co potwierdza bezczynność organu wobec wniosków o pobyt czasowy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ustanie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. za zasadne, podtrzymując stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie do rozpoznania wniosku o pobyt czasowy bez dalszych przesunięć terminów.

Opinię organów państwowych należy ocenić pod kątem wartości dowodowej przed podjęciem decyzji o odmowie wydania promesy zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemców. Ogólnikowe stwierdzenia w opiniach nie są wystarczające do odmowy.

Organ realizując zadania z zakresu administracji publicznej w przedmiocie odwołania dyrektora instytucji kultury musi jednoznacznie wskazać i udowodnić konkretne przesłanki naruszenia prawa lub umowy. Jakakolwiek arbitralność czy brak rzetelnej dokumentacji tożsame są z naruszeniem norm prawa administracyjnego.

Dla zastosowania zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wymagane jest faktyczne udostępnienie infrastruktury kolejowej przewoźnikom. Potencjalne udostępnienie nie spełnia tego wymogu, dlatego grunty nieaktywne kolejowo należy opodatkować w związku z działalnością gospodarczą.

Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jako przepis odrębny, wyłącza zastosowanie przepisów działu IVa k.p.a. dotyczących odstąpienia od kary, zaś brak wykazania braku wpływu na naruszenie uzasadnia nałożenie kary.

Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, które faktycznie nie są udostępniane przewoźnikom kolejowym, nie mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Związek gruntu z działalnością gospodarczą uzasadnia jego opodatkowanie najwyższą stawką.

Skarga kasacyjna wniesiona przez P.Z. została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając, iż WSA w Gdańsku prawidłowo ocenił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Zaskarżone czynności zabezpieczające były zgodne z przepisami administracyjnymi.

Zabezpieczające postanowienia organu podatkowego podlegają merytorycznej ocenie pod kątem istnienia przesłanek braku wymagalności zobowiązań, z uwzględnieniem zasad stosowania przepisów dot. postępowania zabezpieczającego według art. 166b u.p.e.a.

Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, nieużywane faktycznie do przewozów kolejowych, podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą i nie korzystają ze zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Orzekając zakaz kontaktowania się z określonymi osobami lub zbliżania się do nich na podstawie art. 39 pkt 2b k.k., sąd jest zobowiązany określić czas jego obowiązywania w granicach przewidzianych w art. 43 § 1 k.k., chyba że zachodzą przesłanki do orzeczenia zakazu dożywotnio z art. 41a § 3 k.k. Pominięcie tego elementu stanowi rażącą obrazę prawa materialnego, niepodlegającą usunięciu w postępowaniu

Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia jest zgodne z prawem, gdy przewóz odbywa się dla potrzeb własnych podmiotu z kraju spoza UE, co wymaga zezwolenia ministra transportu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania determinuje obowiązek organu odwoławczego do wydania postanowienia stwierdzającego takie uchybienie, co wyklucza możliwość podważenia ostateczności decyzji administracyjnej.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą, w celu skorzystania z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, musi być wpisany do rejestru prowadzonego przez właściwego wojewodę. Fakt prowadzenia punktu szczepień przez aptekę nie uprawnia jej do tej ulgi.

Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest regulacją odrębną wyłączającą zastosowanie art. 189f §1 pkt 1 KPA, brak wykazania przesłanek wyłączających odpowiedzialność oznacza konieczność nałożenia kary.

Brak wystąpienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego uzasadniał odmowę udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Postępowanie organów podatkowych było zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego. Skarga kasacyjna została oddalona.

Jeżeli przed wydaniem orzeczenia przez sąd odwoławczy nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia w rozumieniu art. 45 § 1 k.w., zachodzi ujemna przesłanka procesowa z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. Sąd ma obowiązek uwzględnić ją z urzędu, uchylić zapadłe wyroki i umorzyć postępowanie na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w.

Skarga kasacyjna F. w S. została oddalona, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przewóz drogowy był zarobkowy i wymagał zezwolenia, a zastosowana kara pieniężna za brak zezwolenia była uzasadniona w świetle ustawy o transporcie drogowym.

Dla oceny nieważności czynności prawnej na podstawie art. 82 k.c. sąd ma obowiązek odrębnie ustalić i ocenić zarówno zdolność osoby składającej oświadczenie woli do świadomego podjęcia decyzji, jak i zachowanie przez nią swobody powzięcia oraz wyrażenia woli. Pominięcie przesłanki swobody w tezie dowodowej dla biegłego i w rozważaniach sądu stanowi istotne uchybienie procesowe.