Decyzja komunalizacyjna Wojewody Kieleckiego z dnia 17 marca 1992 r., dokonująca nabycia nieruchomości przez gminę nieodpłatnie z mocy prawa, została wydana z rażącym naruszeniem przepisów, nie wywołując nieodwracalnych skutków prawnych, co uzasadnia jej uchylenie w postępowaniu nadzorczym.

Trwałe związanie z gruntem wymaga posadowienia obiektu w sposób zapewniający stabilność i trwałość, co uzasadnia opodatkowanie jako budowli podatkiem od nieruchomości.

Komisja Nadzoru Finansowego miała podstawę do nałożenia na A. S.A. kary pieniężnej za nieprzestrzeganie przepisów ustawy o biegłych rewidentach, a środek informacyjny podawania nazwy do publicznej wiadomości był proporcjonalny. Skarga kasacyjna została oddalona.

Nieruchomości w posiadaniu przedsiębiorcy w upadłości, które wchodzą w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ K.c., zachowują związek z prowadzeniem działalności gospodarczej, co uzasadnia ich opodatkowanie według wyższych stawek, bez względu na faktyczne prowadzenie działalności.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości w właściwym czasie, przy czym powierzenie spraw spółki osobie trzeciej nie zwalnia z konieczności monitorowania sytuacji finansowej i spełnienia obowiązków zarządczych.

Nieruchomość należąca do spółki w upadłości, będąca w posiadaniu syndyka, uznawana jest za związaną z działalnością gospodarczą na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., z uwagi na jej potencjalne wykorzystanie w działalności gospodarczej, co uzasadnia opodatkowanie według wyższych stawek.

Naczelny Sąd Administracyjny stanowi, że decyzja o odmowie zastosowania ulgi płatniczej w formie rozłożenia na raty zaległości podatkowej była prawidłowa, mimo stwierdzenia przesłanki trudnej sytuacji, ze względu na brak zgody pomiędzy organami podatkowymi, w tym Prezydentem w kontekście art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

Bezczynność organu administracji publicznej w rozpoznaniu żądania organizacji społecznej, wymagająca wydania formalnego rozstrzygnięcia, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające zastosowanie sankcji finansowych.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., stwierdzający niekonstytucyjność art. 156 § 2 K.p.a. w zakresie pominięcia ustawodawczego, nie stanowi podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania, jeśli decyzja zapadła przed zmianą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w 2021 r.

Upływ terminu ważności pozwolenia konserwatorskiego po udzieleniu pozwolenia na budowę nie powoduje utraty jego ważności; inwestor może kontynuować prace na podstawie ważnego pozwolenia budowlanego.

NSA przy aprobacie oddalenia skargi kasacyjnej uznał, że ochrona bezpieczeństwa państwa usprawiedliwia ograniczenie dostępu do informacji publicznej, dotyczącej danych operacyjnych SOP, na mocy ustawy o ochronie informacji niejawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o rażącej bezczynności Przewodniczącego KRRiT w rozpoznaniu wniosku o wszczęcie postępowania, uznając, że wymagane było formalne rozstrzygnięcie zgodnie z art. 31 § 2 kpa; oddala skargę kasacyjną.

Uchwała w sprawie ustalenia zasad przyznawania i wysokości diet radnych, jako akt prawa miejscowego, wymagała publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym; jej brak skutkuje nieważnością uchwały.

Informacje wymagające znacznego wysiłku i zasobów na ich przetworzenie, w tym anonimizację dokumentów, należy uznać za informacje przetworzone, wymagające wykazania szczególnego interesu publicznego przez wnioskodawcę.

W przypadku zbycia nieruchomości nabytej wiele lat wcześniej przez osobę fizyczną, brak zorganizowanych i ciągłych działań w stosunku do tej nieruchomości oznacza, że uzyskane przychody nie stanowią dochodów z działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza rażącą przewlekłość prowadzenia postępowania przez Starostę Skarżyskiego, uzasadniając przyznanie sumy pieniężnej dla R. F. Oddalenie skarg kasacyjnych potwierdza prawidłowość orzeczenia sądu I instancji oraz brak naruszenia prawa w zakresie wysokości przyznanej sumy.

Orzeczenie dyscyplinarne dotyczące funkcjonariusza Służby Kontrwywiadu Wojskowego nabiera prawomocności w momencie jego wydania przez organ odwoławczy, co uprawnia do niezwłocznego wykonania orzeczonej kary, niezależnie od doręczenia zainteresowanej stronie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą bezczynności Starosty Skarżyskiego, uznając, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mimo błędów w uzasadnieniu, odpowiada prawu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Otrzymanie demonstratora przez V. sp. z o.o. stanowi przychód z nieodpłatnego świadczenia, bowiem brak wzajemności i ekwiwalentności świadczeń wyklucza wyłączenie spod opodatkowania na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Skarga kasacyjna wniesiona przez V. S.A. została oddalona, gdyż zarzuty proceduralne oraz dotyczące prawa materialnego nie wykazały istotnego wpływu na ostateczność zaskarżonego orzeczenia. Decyzja reformatoryjna organu podatkowego, stwierdzająca nierzetelność ksiąg i faktur, została uznana za prawidłową.

Stosowanie zwolnienia z opodatkowania odsetek z tytułu art. 21 ust. 3 u.p.d.o.p. wymaga, aby odbiorca należności posiadał status właściciela w znaczeniu beneficial owner. Podmiot pośredniczący, nie dysponujący samodzielnie uzyskanymi korzyściami, takiego statusu nie posiada.

Wewnętrzny nabywca węglowy, spełniający materialnoprawne przesłanki zwolnienia, może opierać się na szerokim pojęciu 'dokumentu handlowego', obejmującym umowy i listy przewozowe, niezbędne dla wykazania przeznaczenia wyrobów węglowych na cele zwolnione z akcyzy.

Niedostateczne rozważenie całokształtu materiału dowodowego oraz niepełne uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, stanowiące przeszkodę do skutecznej kontroli instancyjnej, uzasadniają uchylenie wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Rezygnacja ze świadczenia pracy uzasadniona sprawowaniem nad osobą niepełnosprawną opieki, obejmującej działania domowe oraz codzienne wsparcie, wymaga uznania związku przyczynowego warunkującego prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.