Nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorców podlegają opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, gdy spełniają kryteria faktycznego lub potencjalnego wykorzystania w działalności gospodarczej, niezależnie od faktycznego użycia do tej działalności.

Oddalono kasację, utrzymując w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. Umorzenie postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość jest zgodne z prawem wobec rozbiórki obiektu. Uchylenie decyzji I inst. usunęło wadę skierowania jej do podmiotu niebędącego stroną.

Projektowany budynek, nie będący budynkiem wolnostojącym, jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organy administracji oraz sąd I instancji prawidłowo oceniły materiał dowodowy, prowadząc do odrzucenia zarzutów o naruszenie przepisów Prawa budowlanego i Konstytucji.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, oddala skargę kasacyjną jako niezasadną, z powodu braku wykazania usprawiedliwionych podstaw naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego współmałżonka osoby wymagającej opieki jest legitymowanie się przez współmałżonka orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Brak takiego orzeczenia wyklucza przyznanie świadczenia innym osobom zobowiązanym alimentacyjnie.

NSA podtrzymuje wyrok WSA uchylający decyzje Ministra, wskazując na brak wystarczających dowodów potwierdzających nabycie prawa własności przez Skarb Państwa. Wpisy w księgach wieczystych niezgodne z faktycznym stanem prawnym nie mogą wyłącznie determinować praw wynikających z ustawy o księgach wieczystych.

Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wymaga wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, obejmującego pełną ocenę skali i charakteru działalności apteki, co warunkuje prawidłową ocenę utraty rękojmi i proporcjonalności zastosowanego środka administracyjnego.

W sprawach o pozwolenie na budowę, obszar oddziaływania obiektu budowlanego określa krąg stron postępowania. Wyłącznie działki, na których wprowadza się ograniczenia w zagospodarowaniu na podstawie przepisów odrębnych, mają wpływ na przynależność do tego kręgu.

Wydanie decyzji organu podatkowego nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, uzasadniającego stwierdzenie jej nieważności w trybie nadzwyczajnym, pomimo istnienia rozbieżności interpretacyjnych dotyczących wykładni art. 9 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Sąd orzekł, że doręczenie decyzji osobie niebędącej stroną postępowania oraz brak wezwania do usunięcia nieprawidłowości projektowych nie stanowią rażących naruszeń prawa skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej. Oddalono skargę kasacyjną jako bezzasadną.

Plan miejscowy, uchwalony przez Radę Miasta, który przeznacza nieruchomość pod drogę publiczną, nie narusza prawa i przeprocedowano go zgodnie z wymogami ustawowymi. Ingerencja w prawo użytkowania wieczystego jest uzasadniona interesem publicznym.

Dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym wymaga spełnienia przesłanki interesu społecznego, której nie spełnia wyłącznie cel statutowy organizacji ani ogólne twierdzenia o naruszeniach przepisów. Brak podstaw do wszczynania postępowań administracyjnych destabilizujących rynek farmaceutyczny.

NSA wyjaśnia, że w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie bada wymagalności i zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, gdyż te aspekty podlegają ocenie w ramach innych postępowań.

Organizacja społeczna nie może być dopuszczona do postępowania administracyjnego wyłącznie na podstawie zgodności celów statutowych z interesem społecznym. Przesłanki udziału z art. 31 § 1 k.p.a. muszą być spełnione łącznie i rozpatrywane oddzielnie.

NSA uznał za zgodną z prawem decyzję WKSA oddalającą skargę J.L. Rozstrzygnięcie oparte na prawidłowo ustalonym wzroście wartości nieruchomości i nałożeniu opłaty z tego tytułu zgodnie z planistycznymi oraz materialnoprawnymi normami. Zarzuty proceduralne skargi kasacyjnej zostały uznane za niezasadne.

W przypadku uchylenia decyzji wymiarowej opartej na wadliwym operacie szacunkowym, opinia biegłego nie może stanowić podstawy do obciążenia podatnika kosztami ustalenia wartości budowli.

Ograniczenia lokalizacji zabudowy mieszkaniowej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie naruszają prawa własności, jeśli mają racjonalne uzasadnienie zgodne z zasadą proporcjonalności i ładem przestrzennym oraz są w zgodzie z lokalnym Studium.

Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy prawa i pozostaje wymagalny, gdy w badaniu kwalifikacyjnym nie stwierdzono przeciwwskazań medycznych; uchybienia proceduralne nie wpływają na wymagalność obowiązku szczepień.

Sąd oddalił skargę o wznowienie postępowania, uznając, że Skarżący nie przedstawił dostatecznych dowodów na wpływ orzeczenia TSUE na treść wydanego wyroku. Utrzymano zatem odpowiedzialność solidarną członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez stosownego zezwolenia na podstawie ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest prawidłowe i nie narusza zasady ne bis in idem, mimo wcześniejszego ukarania na mocy ustawy o transporcie drogowym.

Nałożenie administracyjnych kar pieniężnych w ramach różnych reżimów prawnych za niezależne aspekty jednego zdarzenia nie narusza zasady ne bis in idem, gdyż cele tych regulacji są komplementarne, a postępowania były odpowiednio koordynowane.

Rzeczywiste używanie znaku towarowego może być wykazane różnorodnymi dowodami potwierdzającymi jego użycie zarobkowe, w tym fakturami i umowami licencyjnymi. Dodanie elementu niezmieniającego odróżniającego charakter znaku nie wpływa na jego rzeczywiste używanie.

Nałożenie dwóch niezależnych kar na podstawie różnych ustaw za korzystanie z pojazdu nienormatywnego nie narusza zasady ne bis in idem, gdyż chronią one różne dobra prawne i realizują odmienne cele regulacji.

Nałożenie kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw za odrębne naruszenia nie stanowi zakazu podwójnego karania, gdyż każdy delikt odnosi się do innego przedmiotu ochrony prawnej.