Ocena operatu szacunkowego przez organy administracyjne ogranicza się do badania jego zgodności formalnej; merytoryczna poprawność pozostaje w gestii organizacji zawodowych rzeczoznawców majątkowych. Sądy nie mogą ingerować w wiedzę specjalistyczną rzeczoznawców.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak wykazania naruszenia prawa materialnego i proceduralnego w decyzjach organów administracyjnych dotyczących dopłat obszarowych, przy uwzględnieniu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 2 ust. 2 nowelizacji KPA z mocy prawa, w przypadku wniosku złożonego ponad 30 lat od doręczenia decyzji, jest zgodne z prawem i służy ochronie zasady pewności obrotu prawnego.

Postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wszczęte po upływie 30 lat od doręczenia, ulegają umorzeniu. Brak doręczenia decyzji wszystkim współwłaścicielom nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności, ale może uzasadniać wznowienie postępowania.

Uchwała Rady Miejskiej w K., ustalająca zasady prowadzenia handlu na targowisku, nie narusza w sposób istotny przepisów ustawy o ułatwieniach w prowadzeniu handlu przez rolników. NSA oddala skargę kasacyjną jako niezasadną; wyrok WSA jest zgodny z prawem.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Jarocinie nie dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, gdyż obowiązek ten został wykonany w przewidzianym terminie i zakresie, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że doręczenie decyzji administracyjnej w trybie doręczenia zastępczego jest skuteczne, jeśli spełnione są warunki z art. 43 k.p.a., co inicjuje bieg terminu do wniesienia odwołania.

Termin składania wniosków o pomoc finansową, przewidziany w rozporządzeniu, posiada mieszany charakter, gdzie sposób ustalania daty złożenia nie wyłącza stosowania art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., umożliwiającego zaliczenie terminu przy nadaniu wniosku pocztą.

Organy administracyjne muszą rzetelnie ustalać daty powstania nieprawidłowości w projektach dofinansowanych środkami unijnymi; błędne określenie daty może skutkować naruszeniem procedury i unieważnieniem decyzji administracyjnej przez sąd.

Kontenery telekomunikacyjne, z uwagi na brak trwałego związania z gruntem, nie spełniają przesłanek uznania za budynki, a kwalifikują się jako budowle do celów podatku od nieruchomości.

Numer ewidencyjny producenta rolnego jest przypisany do konkretnej osoby, a nie do gospodarstwa; nie podlega dziedziczeniu ani automatycznemu przejęciu przez inną osobę. Złożenie przez zmarłego wniosku o płatności nie powoduje, że współposiadacz gospodarstwa uzyskuje prawo do pomocy finansowej bez własnego numeru ewidencyjnego.

Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mogą być stosowane do obywateli innych państw członkowskich UE; nie przewidują one wyłączenia ich stosowania ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania. Zarzuty dotyczące dyskryminacji oraz nieadekwatności terminu były nieuzasadnione.

Zaświadczenie potwierdzające utrzymywanie i konserwację zabytkowych obiektów nie może być wydane, jeśli brak jest odpowiednich zezwoleń konserwatorskich, a stan faktyczny budzi wątpliwości według danych z rejestrów i ewidencji organu.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karno-skarbowego z naruszeniem właściwej kwalifikacji czynu celem zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowi naruszenie praw podatnika. Cel zawieszenia musi być poparty uzasadnioną kwalifikacją prawną.

Telekomunikacyjne kontenery, ze względu na brak trwałego związania z gruntem, nie spełniają przesłanek definicyjnych budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., przez co podlegają kwalifikacji jako budowle do celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając, że brak było podstaw do uchylenia decyzji administracyjnej o zwrocie dotacji. Skarżący nie wykazał naruszenia przepisów prawa mających istotny wpływ na wynik sprawy, a ustalenia organu administracyjnego dotyczące niespełnienia wymogów terminowości były prawidłowe.

Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie ustalenia opłaty planistycznej wskutek wzrostu wartości nieruchomości została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał stanowisko, iż operat szacunkowy nie zawierał uchybień formalnych, a jego ocena leży w gestii rzeczoznawców majątkowych, co wyklucza interwencję sądu w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną, nie znajdując naruszeń prawa materialnego ani procesowego mogących zmienić decyzję o konieczności zwrotu dotacji uznanej za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem.

Samo posiadanie przez Agencję Mienia Wojskowego nieruchomości może uzasadniać kwalifikację tych nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą, jeśli AMW prowadzi taką działalność, a nieruchomości mogą potencjalnie służyć tej działalności.

Kontenery telekomunikacyjne, nie spełniające warunku trwałego związania z gruntem, nie mogą być kwalifikowane jako budynki na gruncie ustawy o podatkach od nieruchomości. Decyzja organów podatkowych, uznająca te obiekty jako budowle, została podtrzymana.

Skarga kasacyjna J.N. od wyroku WSA w Białymstoku została oddalona jako nieuzasadniona, ponieważ zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego nie znalazły potwierdzenia, a stan faktyczny nie może być kwestionowany w drodze zarzutów kasacyjnych.

Kontenery telekomunikacyjne, nie związane trwale z gruntem, nie kwalifikują się jako budynki w rozumieniu u.p.o.l. Z uwagi na brak trwałego związania, klasyfikowane są jako budowle dla celów podatku od nieruchomości.

W przypadku wystąpienia uzasadnionego przypuszczenia o unikaniu opodatkowania z art. 119a Ordynacji podatkowej, organ interpretacyjny, po uzyskaniu opinii Szefa KAS, jest zobligowany odmówić wydania interpretacji indywidualnej - art. 14b § 5b pkt 1 O.p.

Sprzedaż przez podatnika nieruchomości gruntowych nie wypełnia przesłanek działalności gospodarczej określonych art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., lecz stanowi zarząd majątkiem prywatnym. Czynności te nie spełniają kryterium zorganizowanego i ciągłego zarobkowania.