Rozpoczęcie realizacji przewidzianego planem przewozu w ramach umowy, nawet jednorazowe, wystarcza do uznania przewozu za regularny specjalny, co uzasadnia sankcję za jego wykonanie bez stosownego zezwolenia.

Odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy za naruszenia przepisów o transporcie drogowym należy uznawać za odpowiedzialność obiektywną, niezależną od oceny winy, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Odmowa współpracy przy przeprowadzaniu wywiadu środowiskowego stanowi uzasadnioną podstawę do odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Brak wywiadu uniemożliwia merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

Dopuszczenie się błędów formalnych oraz zaniechanie pełnej analizy stanu faktycznego przez organ interpretujący skutkowało bezzasadnością odmowy wydania interpretacji. Organ zobowiązany jest do pełnego zbadania wszystkich elementów, aby prawidłowo dokonać oceny zgodności z przepisami ustawy o VAT.

Uchwała Rady Miasta Poznania dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza zasady proporcjonalności oraz nie przekracza granic władztwa planistycznego gminy, co potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok sądu I instancji i oddalając skargę.

NSA uznaje, że zgodność decyzji o warunkach zabudowy z przepisami prawa budowlanego, wodnego oraz ochrony środowiska jest przedmiotem analizy na etapie pozwolenia na budowę, nie zaś przy określaniu samych warunków zabudowy.

Zyski opodatkowane na poziomie wspólników spółki osobowej nie mogą być ponownie opodatkowane po jej przekształceniu w spółkę kapitałową, gdyż naruszałoby to zasadę unikania podwójnego opodatkowania dochodów, zgodnie z art. 93a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Druga korekta deklaracji złożona po 14-dniowym terminie od doręczenia wyniku kontroli wywołującego skutki prawne jest bezskuteczna, jeśli organ nie uwzględnił wcześniejszej korekty, co wyklucza wszczęcie postępowania nadpłatowego (art. 82 uKAS).

W sytuacji zbycia akcji celem ich umorzenia, do przychodów podatkowych zalicza się tylko nadwyżkę wynagrodzenia uzyskanego nad kosztami ich nabycia lub objęcia, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Decyzja o zamknięciu składowiska odpadów, wydana na podstawie art. 33 ust. 6 ustawy wprowadzającej, musi być traktowana z uwzględnieniem norm art. 54 ustawy o odpadach, co umożliwia jej późniejszą modyfikację. Skargę kasacyjną oddalono jako bezzasadną.

Sąd stwierdza, że zawieszenie postępowania z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. było zasadnym środkiem ochrony ładu przestrzennego, w świetle zaawansowania prac planistycznych i potencjalnej sprzeczności planowanej inwestycji z projektowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi solidarną odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeżeli nie wykaże, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości bądź otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego.

Osoby trzecie pociągnięte do solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe mają prawo do kwestionowania ustaleń faktycznych i prawnych decyzji wymiarowych w sposób umożliwiający skuteczną obronę w ramach krajowego postępowania. Należy zapewnić im pełny dostęp do akt sprawy wymiarowej, respektując jednocześnie standardy unijne ochrony praw.

Przepis § 15 ust. 5 uchwały Rady Miasta Gdańska nie stanowi samodzielnej podstawy materialnoprawnej do uchylenia decyzji ostatecznej przyznającej "gdański bon żłobkowy". Uchylenie decyzji wymaga jednoznacznego umocowania w k.p.a. lub odpowiedniej ustawie szczególnej, które w tym przypadku nie zostały wykazane. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z art. 25 ust. 6f ustawy o odpadach, nawet częściowa obecność odpadów drewna w odpadach palnych wymaga zapewnienia stałego dostępu do monitoringu, a zaniechanie tego obowiązku uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż błędne jest stosowanie pięcioletniego okresu przedawnienia z art. 68 § 2 O.p. na podstawie opóźnionego złożenia deklaracji w 2008 roku bez późniejszych zmian wymuszających aktualizację. Organ musi przestrzegać zasad proceduralnych uwzględniając prawo podatnika do udziału w postępowaniu.

Niewłożenie karty kierowcy do tachografu stanowi niewłaściwą obsługę tego urządzenia, kwalifikując się jako ingerencja skutkująca nierejestrowaniem danych, zgodnie z lp. 6.2.1 zał. nr 3 u.t.d., uzasadniając nałożenie kary pieniężnej w tej wysokości.

Ustanowienie użytku ekologicznego jest zgodne z celem ochrony przyrody oraz pozostaje w zgodności z zasadami zrównoważonego rozwoju. Decyzja ta nie stanowi nadmiernej ingerencji w prawa własności właścicieli działek, biorąc pod uwagę ich wartość przyrodniczą i cel ochrony środowiska.

Ustanowienie użytku ekologicznego na działkach stanowi uzasadnione ograniczenie prawa własności w ramach władztwa planistycznego, jeśli jest poparte rzetelną analizą ekologiczną i spełnia przesłanki art. 42 u.o.p. ochrona środowiska uzasadnia ograniczenie konstytucyjnych wolności.

Dłużnikiem zajętej wierzytelności w kontekście egzekucji administracyjnej prawidłowo oznaczonym w zawiadomieniu jest Urząd Skarbowy, a nie jego Naczelnik. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja administracyjna przyznająca świadczenie pielęgnacyjne nie może być ograniczona czasowo w przypadku orzeczenia o stałej niepełnosprawności, uznając takowe ograniczenie za bezpodstawne wobec braku zaskarżenia całego wzorca prawnego oceny decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż skarga kasacyjna w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym nie spełniała wymogów formalnych, co skutkowało jej oddaleniem, uznając za bezzasadne odwołanie zarządzającego. Wadliwość konstrukcji skargi uniemożliwiła podważenie wyroku sądu pierwszej instancji.

Upływ okresu ważności orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego skutkuje jego wygaśnięciem z obrotu prawnego, uniemożliwiając wszczęcie postępowania o stwierdzenie jego nieważności z uwagi na brak przedmiotu postępowania.

Zgodnie z art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej, zwolnienie funkcjonariusza z tytułu nieprzerwanej 12-miesięcznej choroby jest uznaniowe i wymaga wyważenia interesu społecznego oraz słusznego interesu funkcjonariusza, aby uniknąć decyzji arbitralnych.