Członek zarządu spółki, którego egzekucja zaległości podatkowych okazała się bezskuteczna, odpowiada za te zaległości, jeśli nie wykazał, że zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie lub, że niemożność zgłoszenia wynikała z przyczyn niezależnych.

Uchwała Rady Miasta Z. w przedmiocie nadania Statutu MDK, przewidująca, że dyrektor jest powoływany przez Prezydenta Miasta, mieści się w delegacji art. 13 ust. 2 pkt 3 u.o.p.d.k. Jest zgodna z prawem miejscowym i nie narusza zasad prawidłowej legislacji.

NSA orzekł, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za przewóz odpadów bez prawidłowego dokumentu wymaga ponownej oceny w zakresie legalności i zasadności nałożenia tej kary, biorąc pod uwagę odpowiednie przepisy normatywne, w tym obowiązek posiadania zgodnej z rzeczywistością dokumentacji odpadów.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie spełnia formalnych wymogów prawa i odrzucił ją. Orzeczono, iż brak udowodnienia faktycznego władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r. wyklucza możliwość przyznania odszkodowania.

Wyjaśnienie treści decyzji administracyjnej w trybie art. 113 § 2 k.p.a. ma na celu usunięcie niejasności w jej rozumieniu, a nie weryfikację legalności czy merytorycznej poprawności decyzji. Skarga kasacyjna z powodu niewłaściwego wyjaśnienia oddalona.

NSA podtrzymał stanowisko WSA, uznając prawidłowość zawieszenia postępowania administracyjnego przez Ministra Rolnictwa do czasu rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości przyznania wsparcia, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W sprawie uchylenia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzja uchylająca na podstawie art. 162 § 2 k.p.a. jest zgodna z prawem, gdyż sąd oraz organ odwoławczy prawidłowo ograniczyły kontrolę do weryfikacji niewykonania zastrzeżonych czynności.

Sąd administracyjny, rozpatrując zagadnienie dopuszczenia strony do postępowania w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego, musi dokładnie zbadać, czy zmiany te są istotne i czy mają znaczące negatywne oddziaływanie na środowisko, co determinuje status uczestnika jako strony postępowania.

Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o pobyt czasowy, jednakże nie rażąco. Nakazano wydać decyzję w ciągu dwóch miesięcy, uwzględniając szczególne okoliczności sprawy.

Osoby pełniące funkcje kierownicze są odpowiedzialne za urządzanie gier hazardowych bez zezwolenia, niezależnie od późniejszego zaprzestania pełnienia funkcji, a kara pieniężna może być nałożona na podstawie wcześniejszych naruszeń ustawy o grach hazardowych.

Nie można automatycznie wykluczać rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez osobę wnioskującą o wpis do ewidencji na podstawie przeszłego skazania, które uległo zatarciu, bez wszechstronnej oceny jej aktualnej postawy zawodowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje decyzję odmowną w kwestii zwolnienia z odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej za prawidłową. Brak naruszenia przepisów uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej, ponieważ organy administracyjne prawidłowo oceniły brak wystąpienia przesłanek uzasadniających zwolnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wcześniejszego orzeczenia, uznając iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa UE, a ocena sądowa nie wykraczała poza standardy interpretacyjne sądowej swobody orzeczniczej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że umorzenie postępowania dotyczącego izolacji zwierzęcia podejrzanego o wściekliznę jest niezasadne, gdy istnieje prawomocny wyrok wskazujący na konieczność wydania decyzji w tej sprawie.

Nie są przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1993 ze zm.), ponoszone przez najemcę koszty mediów związanych z korzystaniem z wynajmowanych lokali, jak np. energii, wody, kanalizacji, gazu i wywozu

Przepisy art. 545 ust. 3d Prawa wodnego stanowią normę intertemporalną, wyznaczającą termin przedawnienia dla decyzji administracyjnej kary pieniężnej, wykluczającą jednocześnie zastosowanie Ordynacji podatkowej i ogólnych zasad z KPA.

NSA uznaje brak podstaw do wykluczenia podmiotów z pomocy z FGŚP, jeśli spełniają warunki działalności gospodarczej, niezależnie od wpisu w REGON. Przepis art. 15gga ustawy Covid-19 nie ogranicza pomocy jednokrotnie dla beneficjentów korzystających z innych przepisów ustawy.

Obsługa urządzeń medycznych, takich jak komora hiperbaryczna, może być kwalifikowana jako zawód medyczny w kontekście art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy o VAT, co umożliwia uzyskanie zwolnienia z VAT. Organ podatkowy nie może unikać odpowiedzi na pytania dotyczące wykładni prawa podatkowego.

Wartość nakładów poczynionych przez partnera prywatnego, przekazanych nieodpłatnie spółce po rozwiązaniu umowy PPP, stanowi przychód podatkowy dla spółki, jeśli na moment przekazania spółka nie ma statusu podmiotu publicznego lub spółki z większościowym udziałem podmiotu publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie stanowi przeszkody do stwierdzenia jej nieważności, jeżeli we wniosku powołano nowe okoliczności nie objęte wcześniejszym orzeczeniem sądu administracyjnego.

Jeżeli uprawniony podmiot nie zrealizuje przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia kary pieniężnej w wyznaczonym terminie, to, niezależnie od braku zawinienia, jest zobowiązany do jej uiszczenia wraz z odsetkami.

Oddalenie skargi kasacyjnej M.B. potwierdza, że naruszenie procedur dotyczących wydatkowania środków unijnych może być podstawą do zwrotu dofinansowania, nawet przy braku faktycznej szkody dla budżetu Unii Europejskiej.

Wyjaśnienie treści postanowienia na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. dotyczy tylko niejednoznaczności, które wpływają na zrozumienie sentencji decyzji, a zakres wyjaśnienia jest ograniczony do potrzeby dekodowania tej sentencji, bez ingerencji w treść merytoryczną rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego E.D. była zasadna, gdyż brak było związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a koniecznością opieki nad matką oraz dowodów na konieczność takiej rezygnacji ze względów zdrowotnych matki.