Nieprecyzyjne zarzuty skargi kasacyjnej, które nie wskazują konkretnych naruszeń prawa procesowego i materialnego, nie mogą skutecznie podważyć rozstrzygnięcia sądu I instancji. Sąd ma obowiązek jedynie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, a ich niewłaściwa konstrukcja uniemożliwia skuteczne odwołanie.

Przedłożenie przez inwestora nowego operatu geodezyjnego w postępowaniu odwoławczym, który nie był znany organowi I instancji, stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności, a organ powinien uchylić decyzję pierwszoinstancyjną w trybie art. 138 § 2 k.p.a. oraz skierować sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Podatnik, posługujący się fakturami bez rzeczywistego obrotu, nie nabywa uprawnienia do odliczenia podatku VAT, a wszelkie czynności takie są traktowane jako oszustwo podatkowe. Faktyczne wydarzenia gospodarcze muszą być rzeczywiste i udokumentowane.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając prawidłowość wyceny wartości nieruchomości oraz ustalenie opłaty adiacenckiej zgodnie z art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji organów administracyjnych i wyroku WSA.

Po wydaniu decyzji wymiarowej określającej zobowiązanie podatkowe oraz upływie terminu zwrotu sporna nadwyżka podatku nie może być dalej przedłużana poprzez kolejne postanowienia organu, nawet jeśli decyzja została później uchylona.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, iż postanowienia wydane przez DKIS naruszają prawo w kontekście zmian stanu prawnego, co uzasadnia ich uchylenie. Interpretacje ogólne nie znalazły tu zastosowania z uwagi na brak tożsamości stanów prawnych.

Indywidualna interpretacja podatkowa może obejmować wykładnię pojęć prawa materialnego nie zawartych w ustawach podatkowych, jeśli kształtują elementy podatku. Obowiązkiem organu jest dokonanie analizy prawnej tych elementów, a nie przerzucenie ciężaru na podatnika.

Dla oceny skuteczności doręczenia decyzji podatkowej nie jest wymogiem, aby organ odwoławczy badał, czy podatnik ustanowił pełnomocnika, jeżeli w aktach postępowania brak odpowiednich pełnomocnictw. Ocena odmowy przywrócenia terminu musi uwzględniać okoliczności faktyczne oraz prawidłowość doręczenia.

Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia przez profesjonalnego przedsiębiorcę, nawet działającego w zakresie użyteczności publicznej, nie uprawnia do odstąpienia od kary pieniężnej, jeśli naruszenie trwało długi czas i nie było znikome.

W sytuacji kolejnego wniosku o ochronę międzynarodową, brak przedstawienia przez cudzoziemca nowych okoliczności znacząco zwiększających szanse uzyskania ochrony, uzasadnia uznanie takiego wniosku za niedopuszczalny.

W przypadku naruszenia obowiązków związanych z terminowym uiszczaniem składek na ubezpieczenia społecznie, pracodawca zobowiązany jest do zwrotu środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na dofinansowanie wynagrodzeń, w szczególności gdy uchybienia te dotyczą wszystkich pracowników, nie tylko niepełnosprawnych.

Skarga kasacyjna dotycząca naruszenia przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako nieuzasadniona, została oddalona; prawidłowo uznano, że uchwała planowana była zgodnie z obowiązującym prawem, a późniejsze regulacje studium nie wpływały na legalność wcześniejszego aktu.

Po wydaniu decyzji podatkowej przez organ pierwszej instancji, nie jest możliwe dalsze przedłużanie terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług, chyba że decyzja ta zostanie uchylona z powodów formalnych i sprawa zostanie ponownie rozpatrzona.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rażące naruszenie obowiązków zawodowych przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym uzasadnia zastosowanie kary zawieszenia uprawnień zawodowych, oddalając skargę kasacyjną jako bezzasadną.

Po uchyleniu decyzji wymiarowej przez organ odwoławczy, organ I instancji podatkowy nie jest uprawniony do dalszego przedłużania terminów zwrotu podatkowego, jeśli wcześniejsze terminy zwrotu upłynęły po wydaniu deklaratoryjnej decyzji podatkowej. Organ nie odzyskuje tego prawa, czyniąc próby dalszego przedłużenia bezprzedmiotowymi.

Dla uzyskania zezwolenia na umieszczenie obiektów w pasie drogowym niezbędne jest wykazanie szczególnie uzasadnionego przypadku. Zamiar prowadzenia działalności handlowej nie spełnia tego kryterium, co uzasadnia odmowę przez zarządcę drogi.

Sąd administracyjny orzeka, że ustalenie powierzchni reklamy w pasie drogowym bez wymaganej zgody musi być jednoznaczne i właściwie udokumentowane; brak metod pomiarowych, narusza przepisy k.p.a. i wpływa na legalność kary za zajęcie pasa drogowego.

Pełnomocnik procesowy ponosi odpowiedzialność za działania wobec mocodawcy w granicach przyznanego umocowania. Zaniedbania pełnomocnika obciążają mocodawcę, co uzasadnia odmowę przywrócenia terminu z powodu braku uprawdopodobnienia braku winy strony.

Pojęcie "terenu" w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. obejmuje całą działkę ewidencyjną. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, wyrażoną w planie miejscowym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie wykazał związku z polskością, co uzasadniało odmowę udzielenia zezwolenia na pobyt stały. Decydujące znaczenie miała interpretacja pojęcia związku z polskością oraz ocena spełnienia tej przesłanki.

Skarga kasacyjna Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca została oddalona. Naruszenie art. 24 k.p.a. poprzez udział tej samej osoby w ocenie wniosku wsparcia uznano za istotne, co potwierdza zasada bezstronności przy dokonywaniu ocen merytorycznych przedsięwzięć.

Decyzję podatkową doręczono zgodnie z art. 150 § 4 o.p. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez podatnika nie uzasadnia przywrócenia terminu bez wystarczającego udowodnienia braku winy w jego uchybieniu.

Po wydaniu decyzji wymiarowej przez organ podatkowy przedłużenie terminu zwrotu podatku nie jest możliwe. Decyzja określa zakończenie etapu weryfikacji, uniemożliwiając dalsze wstrzymywanie zwrotu, nawet po jej uchyleniu.

Sąd nabrał przekonania, iż przy ocenie zbędności nieruchomości wywłaszczonej na cel publiczny należy uwzględnić istniejący stan rzeczy uprzednio ustalony decyzjami ostatecznymi, które wiążą organy administracji oraz sądy, co znalazło potwierdzenie w art. 16 i 110 k.p.a.