Legalizacja rozbudowy garażu na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1974 r. jest dopuszczalna w przypadku braku stwierdzenia przesłanek do rozbiórki z art. 37 ust. 1 tej ustawy. Powiększenie garażu nie naruszało miejscowego planu, ani nie zagrażało zdrowiu i bezpieczeństwu.

Znak towarowy słowno-graficzny "WAKACJE Z GWIAZDAMI" nie posiada charakteru dystynktywnego wymaganego do rejestracji jako znak towarowy. Zgłoszone oznaczenie ma charakter czysto informacyjny i opisowy, co czyni je niezdolnym do odróżniania towarów i usług w obrocie rynkowym, własnych poszczególnym przedsiębiorcom.

Wskazanie w orzeczeniu z 1954 r. tylko ogólnej powierzchni gruntów, bez konkretyzacji działek, stanowiło rażące naruszenie art. 1-4 dekretu z 1949 r. oraz art. 75 rozporządzenia z 1928 r., co skutkowało uchyleniem decyzji Ministra Rolnictwa.

Decyzja architektoniczna nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a skarga kasacyjna dotycząca jej unieważnienia, która opierała się na pośrednich możliwych interpretacjach planu, jest niezasadna z uwagi na brak rażącego naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że regularne niedopełnianie obowiązku zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu stanowi naruszenie o znacznej wadze, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej, a trudności interpretacyjne wynikające z "przepisów covidowych" nie zmieniają kwalifikacji prawnej naruszenia.

Niedopełnienie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu w terminie 30 dni nie może być kwalifikowane jako naruszenie znikomej wagi, szczególnie gdy sprawca jest profesjonalistą w handlu pojazdami, a naruszenie jest powtarzalne i permanentne.

Art. 154 k.p.a. nie może być stosowany do decyzji ostatecznych, które ustalają nabycie praw przez strony, nawet jeśli są deklaratoryjne; decyzje takie nie są uchylalne w tym trybie.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje opiekunowi cudzoziemcowi, nieposiadającemu obywatelstwa określonego w ustawie, mimo że sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, obywatelem Ukrainy, ponieważ dziecko nie jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną [...] S.A. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego z 1994 roku, uznając brak rażącego naruszenia prawa. NSA wskazuje na konieczność precyzyjnego powołania przepisów rażąco naruszonych przez decyzję administracyjną.

Przypisanie K. P. czynu z art. 286 § 1 k.k. bez wskazania jego znamion prowadzi do uniewinnienia. Wyrok sądu pierwszej instancji utrzymany przez sąd odwoławczy był rażąco niesprawiedliwy z uwagi na brak znamion przestępstwa w opisie czynu.

Nawet jednokrotne uchybienie terminowi zawiadomienia o zbyciu pojazdu z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. uzasadnia nałożenie kary na mocy art. 140mb p.r.d., zaś jego wielokrotne przekraczanie wyklucza traktowanie naruszenia jako znikomej wagi.

Niedopełnienie obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu w terminie 30 dni przez profesjonalistę handlującego pojazdami wyklucza uzasadnienie odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej jako naruszenia o znikomej wadze.

Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym majątkiem członkowie zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna, a członek zarządu nie wykaże przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność, zgodnie z art. 116 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 78 § 3 pkt 3 lit. b o.p. przewiduje oprocentowanie nadpłaty, gdy decyzja jej dotycząca nie została wydana w terminie, a terminowy zwrot nie wyłącza tego prawa.

Zasada trwałości decyzji administracyjnych i domniemanie prawne z księgi wieczystej stoją na przeszkodzie weryfikacji przez organy administracyjne wydzielonej nieruchomości pod drogę publiczną, co skutkuje obowiązkiem wypłaty odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n.

Oddalenie skargi kasacyjnej Starosty Zamojskiego powielającej przewlekłość i rażące naruszenie prawa, utrzymując w mocy wyrok sądu I instancji przyznający rekompensatę za opieszałość organu samorządowego.

W przypadku kilkukrotnego naruszenia obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu, przy jednoczesnym zwielokrotnieniu naruszeń i statusie profesjonalnego przedsiębiorcy, nie może być ono kwalifikowane jako naruszenie o znikomej wadze według art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., co wyklucza możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż skarga kasacyjna T. Spółki z o.o. jest nieuzasadniona, a środki otrzymane na dofinansowanie projektu, wskutek naruszeń umowy i procedur przetargowych, podlegają zwrotowi. Odrzuca zarzuty przedawnienia, opierając się na przepisach rozporządzenia 2988/95.

Weryfikacja deklaracji o pochodzeniu towarów musi być przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów, a brak prawidłowych podstaw prawnych i dokumentacji stanowi przesłankę uchylenia decyzji organu celnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, uznając, że organy celne naruszyły zasady postępowania dowodowego, nie wykazując wadliwości deklaracji o pochodzeniu, tym samym potwierdzając prawomocność wyroku WSA.

Organ egzekucyjny, stosując przepis art. 59 § 2 u.p.e.a., prawidłowo uznał braki majątkowe Skarżącej jako fakt uzasadniający umorzenie postępowania egzekucyjnego; NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zgodność z prawem działania organu.

Wzniesienie wiaty o pow. do 50 m², spełniającej warunki określone w art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani uprzedniego zgłoszenia, jeśli liczba wiat nie przekracza dwóch na każde 1000 m² działki.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istotny sposób naruszenie prawa, jakiego dopuścił się skarżący, nie uzasadniało odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Brak zawiadomienia organizacji o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie nie mógł być traktowany jako naruszenie znikomej wagi.

Na gruncie niniejszej sprawy niedopełnienie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie nie spełniało przesłanek naruszenia o znikomej wadze, co uzasadniało nałożenie administracyjnej kary pieniężnej; zwielokrotnione naruszenie tego rodzaju przez podmiot profesjonalnie trudniący się obrotem pojazdami dodatkowo wykluczało możliwość zastosowania odstąpienia od kary na podstawie