Uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań podatkowych uzasadnia, na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej, wydanie decyzji zabezpieczającej na majątku podatnika, gdy przepisy prawa i okoliczności faktyczne wskazują na brak rzetelności transakcji skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny, analizując materialnoprawne i procesowe podstawy, uznaje terminowe i formalne mocność decyzji administracyjnych w zakresie nałożenia kar za naruszenia SENT, negując zasadność odstąpienia na podstawie interesu publicznego i podmiotu.

Brak jest przesłanek uprawniających do przypisania odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 O.p., jeżeli nie ma dowodów na faktyczne wykonywanie funkcji w czasie, gdy powstały zaległości podatkowe; formalny wpis w KRS nie przesądza o tej odpowiedzialności.

Decyzja organu administracyjnego uchylająca zaskarżoną decyzję, bez merytorycznego rozstrzygnięcia oparta na twierdzeniu o brakach faktycznych, jest nieprawidłowa, jeśli dane były już zgromadzone. Organ odwoławczy winien ocenić zgromadzone dowody zamiast przekazywać sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Usługa "cash-out" w zakładach wzajemnych nie powoduje obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od gier, jako integralna część umowy zakładów, a nie jej odstąpienie.

Czynność zabezpieczenia udziałów w spółce z o.o. została dokonana z chwilą doręczenia zawiadomienia, a nie jego wystawienia, co należy uwzględnić przy ocenie zgodności z prawem dokonanej czynności zabezpieczającej. Doręczenie powinno być dokonane do pełnomocnika, jeśli jest ustanowiony, co jest kluczowe dla poprawności postępowania.

Bezczynność Przewodniczącego KRRiT w zakresie przekazywania środków nie może być stwierdzona, gdy KRRiT zaniechała wykonania uchwały określającej szczegóły przekazywania środków, a uchwała KRRiT musi wiążąco określać terminy i wysokości tych środków.

Nałożone na R. Sp. z o.o. kary pieniężne za naruszenie obowiązków przewozu podlegają kontroli w oparciu o przepisy SENT. Brak jest podstaw do odstąpienia od kar, gdy nie występują okoliczności nadzwyczajne uzasadniające ważny interes podmiotu bądź publiczny.

Pojazd, rejestrowany bez wymaganych dokumentów homologacyjnych, nie może być legalnie zarejestrowany na terytorium RP; naruszenie to kwalifikuje się jako rażące, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji.

Zarzuty wniesione przed doręczeniem odpisu zarządzenia zabezpieczenia są przedwczesne; możliwość wniesienia zarzutów wyznacza doręczenie tego odpisu. Oddalenie skargi kasacyjnej jest uzasadnione zgodnością z art. 33 § 2 i art. 156 § 1 pkt 8 u.p.e.a.

Bez uchwały KRRiT określającej podział wpływów z opłat abonamentowych, Przewodniczący KRRiT nie ma kompetencji do samodzielnego ustalania terminów i wysokości zaliczek, co wyłącza jego bezczynność w tym zakresie.

Dokonanie rejestracji pojazdu w przypadku braku wymaganego świadectwa homologacji typu pojazdu stanowi rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na legalność decyzji administracyjnej, uniemożliwiające jej utrzymanie w obrocie prawnym.

Skorzystanie z usługi "cash-out", polegającej na wcześniejszym rozliczeniu zakładów wzajemnych, nie skutkuje obniżeniem podstawy opodatkowania podatkiem od gier, gdyż nie jest odstąpieniem od umowy o zakład wzajemny, lecz jej rozliczeniem w ramach obowiązujących zasad.

Przeprowadzenie kontroli postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku doprowadziło do oddalenia skargi kasacyjnej, uznając niedopuszczalność wznowienia postępowania z powodu braku nowych okoliczności faktycznych.

NSA uznaje, że organy regulacyjne obowiązane są jedynie do kontroli projektu taryfy zgodnie z art. 24c ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, bez prawa nakazywania stosowania konkretnych stawek amortyzacyjnych, potwierdzając autonomię przedsiębiorstw przy ustalaniu swoich taryf.

Skarga kasacyjna M. w W. na wyrok WSA w Warszawie oddalona z powodu niewykazania istotnego wpływu naruszenia przepisów procesowych; NSA rozpoznał sprawę zgodnie z granicami skargi, brak podstaw do uznania nieważności postępowania w I instancji.

Ocena zasadności zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wymaga ustalenia realności uchwalenia planu miejscowego w terminie zawieszenia postępowania. Przesłanki zawieszenia powinny być uzasadnione i bez dowolności opierające się na stanie zaawansowania prac planistycznych.

Uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określająca zasady skomunikowania działek z drogą publiczną, jest zgodna z prawem i nie narusza kompetencji zarządców dróg, ani nie ogranicza nieproporcjonalnie prawa użytkowania wieczystego skarżącej spółki.

NSA potwierdza, iż organy administracyjne mają prawo nałożyć karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, niezależnie od incydentalności naruszenia, jeśli waga naruszenia nie jest znikoma i jest trwałe.

Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania bez spełnienia przesłanki braku winy skutkuje jego bezskutecznością, a przywrócenie tego terminu wymaga wykazania przeszkód niezależnych od strony, co nie zostało w niniejszej sprawie udowodnione.

Przepisy prawa unijnego, a w szczególności art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95, mają pierwszeństwo przed regulacjami krajowymi w przypadku rozstrzygania kwestii przedawnienia zobowiązań związanych z dofinansowaniem z budżetu UE, co oznacza, że krajowe przepisy nie mogą rozszerzać okresu przedawnienia ponad unijne normy.

Niedopełnienie przez beneficjenta obowiązku złożenia wniosku o płatność oraz wymaganej dokumentacji w terminie, w przypadku braku udokumentowanej siły wyższej, uzasadnia odmowę wypłaty pomocy finansowej w ramach PROW.

Pasem drogowym w świetle art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych jest również grunt przeznaczony pod budowę drogi, który nie został jeszcze zrealizowany. W takim przypadku wymagane jest zezwolenie na jego zajęcie, a brak tej zgody skutkuje zasadnością nałożenia kary pieniężnej za samowolne wykorzystanie tego terenu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że obowiązek prawny nałożony na podmiot, pod rygorem administracyjnej kary pieniężnej, wymaga staranności i nie podlega złagodzeniu poprzez przeoczenie lub uregulowanie sytuacji po fakcie naruszenia. Kara administracyjna nie jest uchylana, jeśli naruszenie prawa nie jest znikome.