W postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja odmowna Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, której nieważność była przedmiotem sporu, nie naruszała prawa w stopniu rzutującym na jej ważność, wobec czego skarga kasacyjna ekologicznych organizacji została oddalona.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z uwagi na rażące naruszenie prawa nie może bazować na wątpliwościach ocennych, lecz wymaga oczywistości tego naruszenia. Skarga kasacyjna opierająca się na wątpliwych przesłankach co do prawa własności oraz legitymacji gruntami przez PKP została oddalona, potwierdzając utrzymanie mocy decyzji o uwłaszczeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako nieopartą na usprawiedliwionych podstawach. Przedmiotowy materiał uznany jest za odpady, a brak znikomości naruszenia uzasadnia naliczenie administracyjnej kary pieniężnej.

Złożoną przez L. Sp. z o.o. skargę kasacyjną oddalono ze względu na brak podstaw prawnych do stosowania odstępstwa od odległości przewidzianej uchwałą Rady Miasta Krakowa w przypadku nowego przedsiębiorcy, którego działalność nie stanowi kontynuacji działalności poprzedniego posiadacza zezwolenia.

Urządzenie znajdujące się w pasie drogowym, z płaską blaszanymi powierzchniami, spełnia definicję reklamy, nawet po demontażu winylowych materiałów reklamowych, według art. 4 pkt 23 u.d.p., co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Decyzja rozbiórkowa może być skierowana do właściciela obiektu budowlanego, nawet jeśli nie jest właścicielem działki, o ile obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem.

Dla wiążącej oceny prawnej obiektu oraz nałożenia obowiązków na właściciela zgodnie z art. 48 P.b., kluczowe jest stwierdzenie trwałego związania obiektu z gruntem oraz zakończenia robót budowlanych, co wyklucza zwolnienie z pozwolenia na budowę.

Opłata stała za odprowadzanie wód opadowych powinna uwzględniać bezpośredni związek z usługą wodną, a nie szerokie przedsięwzięcie inwestycyjne; Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając oceny WSA za właściwe.

W sytuacji braku adekwatnego związku przyczynowego zmiana stanu wody na działkach sąsiednich, nie powodując szkody, nie uzasadnia nałożenia obowiązku ich przywrócenia w oparciu o art. 234 ust. 3 Prawa wodnego.

Zarządzenia pokontrolne wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, jako władcze środki prawne, podlegają kognicji sądów administracyjnych, lecz kontrola ta nie obejmuje legalności ustaleń faktycznych protokołu kontroli. Wytwarzanie odpadów w instalacji wymaga uzyskania stosownego pozwolenia, a obowiązki ewidencyjne muszą odzwierciedlać stan faktyczny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując wyrok WSA w Poznaniu, uznający obiekt za kąpielisko. Stwierdzono, że zbiornik nie jest oddzielony od wód powierzchniowych i podziemnych, co kwalifikuje go jako kąpielisko zgodnie z definicją w art. 16 pkt 22 Prawo wodne.

Zajęcie pasa drogowego bez ważnego zezwolenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej niezależnie od ewentualnego wprowadzenia w błąd przez organ administracji oraz braku umyślności naruszenia.

Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi administracyjna kara pieniężna musi być nałożona, niezależnie od przyczyn zajęcia oraz braku szkody. Odstąpienie od jej nałożenia jest możliwe jedynie przy znikomej wadze naruszenia, którego czas trwania skądinąd wyklucza kwalifikację jako znikome.

Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia skutkuje automatycznym nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej, niezależnie od winy lub szkody, a obiektywne okoliczności nie mogą prowadzić do wyłączenia odpowiedzialności, o ile nie zostały spełnione przesłanki znikomej wagi naruszenia.

Oznaczenie kraju pochodzenia produktów spożywczych musi być czytelne i widoczne dla konsumentów, bez potrzeby przestawiania opakowań. Kary za nieprzestrzeganie tych norm muszą być proporcjonalne, lecz mogą być stosowane, jeżeli naruszenie jest istotne. Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. Sp. k. w J. została oddalona.

Odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia skarżących ze względu na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest zasadna; przepis § 6 pkt 6 nie miał zastosowania, z uwagi na ustanie ważności pierwotnego zezwolenia, określającego tymczasowy charakter dotychczasowego zagospodarowania.

Decyzja administracyjna nakazująca wycofanie z obrotu wyrobów niezgodnych z wymaganiami zdrowotnymi jest zgodna z prawem, mimo sprzecznych zaświadczeń; świadectwa sanitarne nie determinują legalności obrotu w przypadku stwierdzenia niezgodności składu produktu.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość decyzji Komisji Nadzoru Finansowego o nałożeniu kar pieniężnych na A. S.A. za naruszenie obowiązków informacyjnych określonych w rozporządzeniu MAR, oddalając skargę kasacyjną jako niezasadną.

Ocena zasadności wniosku o wyrażenie zgody na opłacenie składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe po terminie w trybie art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wymaga wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności przyczyn powstania niedopłaty, przebiegu dotychczasowego ubezpieczenia oraz stopnia zawinienia ubezpieczonego

Udzielanie pożyczek przez P. Sp. z o.o. na rzecz spółki projektowej nie stanowi transakcji pomocniczej w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, co wyklucza pełne odliczenie podatku VAT naliczonego.

Sąd, oddalając skargę kasacyjną, uznał iż przeprowadzone transakcje stanowiły nadużycie prawa podatkowego, skutkując pozbawieniem H. Sp. z o.o. prawa do odliczenia podatku VAT. Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało miejsca, a skutecznie zawieszało bieg terminu przedawnienia zobowiązania.