Obecność bakterii Pseudomonas aeruginosa w wodzie uzasadnia rygor natychmiastowej wykonalności decyzji inspektora sanitarnego dot. zamknięcia pływalni z uwagi na bezpośrednie zagrożenie zdrowia, zgodnie z art. 27 ustawy o PIS.

Niedopłaty za media, rozliczane zaliczkowo, muszą być ujmowane proporcjonalnie w wydatkach miesięcznych przy rozliczaniu dodatku mieszkaniowego, co jest zgodne z art. 5 ust. 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Bezczynność organu administracji publicznej, polegająca na nieuzasadnionym odwlekaniu wydania decyzji, przy istnieniu pozytywnych uzgodnień i braku przeszkód prawnych, stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające wymierzenie organowi grzywny.

Nazwa "mleko modyfikowane" dla produktów zawierających dodatki niemleczne łamie prawo żywnościowe. Znakowanie produktu, mogące wprowadzić w błąd co do jego właściwości i składu, narusza przepisy Unii Europejskiej, co uzasadnia zakaz jego obrotu.

Sąd stwierdza, że oznaczenie produktu jako "mleko modyfikowane" niezgodnie z normami prawa unijnego wprowadza w błąd co do jego składu i właściwości. Takie oznaczenie, zawierające składniki niepochodzące z mleka, nie jest dozwolone do wprowadzenia na rynek według przepisów UE dotyczących znakowania artykułów żywnościowych.

Wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie jest równoznaczne z instrumentalnym zawieszeniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jeśli organ podatkowy uzasadni jego zasadność przedstawionymi dowodami.

Oznaczanie produktu jako "mleko modyfikowane", gdy zawiera ono oleje roślinne, narusza przepisy prawa unijnego i krajowego, nie spełnia definicji "mleka" i może wprowadzać konsumentów w błąd co do jego rzeczywistego składu, co uzasadnia zakaz jego wprowadzenia do obrotu.

Oznakowanie produktu "mleko modyfikowane" narusza unijne przepisy żywnościowe i wprowadza konsumentów w błąd, uzasadniając zakaz wprowadzenia do obrotu na podstawie błędnego oznakowania, co nie spełnia wymagań jakości handlowej.

Brak podstaw do uznania decyzji komunalizacyjnej za zgodną z prawem z racji obalenia domniemania zgodności wpisu w księdze wieczystej oraz wykazania, że działka nie stanowiła mienia państwowego w dacie decyzji, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Przepis art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19 nie samodzielnie uzasadnia przywrócenia terminu, który odbywa się na zasadach określonych w art. 58 k.p.a.; brak wykazania przeszkód nie do przezwyciężenia wyklucza możliwość przywrócenia terminu.

W przypadku uprzedniego ukarania dyscyplinarnego za czyn o znamiona przestępstwa, skuteczność wniosku dowódcy o wszczęcie postępowania karnego jest wyłączona, co zgodnie z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. obliguje do umorzenia postępowania karnego.

Członek zarządu spółki, która działała w warunkach oszustwa podatkowego, nie może uniknąć odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe poprzez powołanie się na przesłanki egzoneracyjne, jeśli nie zgłoszono wniosku o upadłość we właściwym czasie lub nie wykazano braku winy w tym zakresie.

Odmowa umorzenia zaległości podatkowych w braku "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" jest zgodna z prawem, a decyzja stosująca uznanie administracyjne musi respektować granice racjonalności i sprawiedliwości, lecz nie prowadzi do automatycznego przyznania ulgi.

Obowiązek zwrotu pomocy finansowej przyznanej Policjantowi, wynikający z art. 94 ust. 1a ustawy o Policji, jest zgodny z zasadami konstytucyjnymi, gdyż przepis ten obowiązywał w dacie przyznania pomocy oraz w dacie skazania za przestępstwa określone w ustawie. NSA utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż decyzja organu odwoławczego nie może być wydana na niekorzyść strony bez dostatecznego wykazania rażącego naruszenia prawa, które usprawiedliwiałoby odstępstwo od zakazu reformationis in peius wynikającego z art. 139 k.p.a.

Ocena instrumentalnego charakteru wszczęcia postępowania karnoskarbowego mieści się w granicach sądowej kontroli legalności decyzji podatkowej. WSA powinien ocenić wszystkie dowody i argumenty przedstawione przez organ podatkowy w tej sprawie bez domagania się dodatkowych materiałów."

Organ administracji publicznej, odmawiając udostępnienia informacji publicznej na podstawie twierdzenia o nadużyciu prawa, musi wydać decyzję administracyjną. Bezczynność w tym zakresie uzasadnia stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.

Nie spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 92b ust. 1 u.t.d. przez przewoźnika, w tym brak wykazania stosowania skutecznej organizacji pracy, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców.

NSA stwierdza, że wpis na listę sankcyjną wymaga udokumentowanych dowodów powiązać podmioty bezpośrednio z działaniami wspierającymi agresję; przypuszczenia nie stanowią wystarczającej podstawy prawnej do umieszczenia na liście.

Umorzenie zaległości podatkowych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wymaga wykazania istotnego i wyjątkowego interesu podatnika. Umorzenie nie może powszechnie zwalniać z obowiązków podatkowych, zasada ta znajduje szczególne zastosowanie w postępowaniach upadłościowych.

Złożenie wniosku o dostęp do danych z Krajowego Rejestru Sądowego w trybie ustawy o otwartych danych, nawet w kontekście przepisów o KRS, zobowiązuje organ do ich rozpoznania, a brak decyzji w ustawowym trybie skutkuje uznaniem bezczynności organu.

Kopie umów o pracę stanowią dokumenty prywatne, które nie podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna; wymagane jest szczegółowe wykazanie informacji przetworzonych oraz ich uzasadnionej odmowy.

Przepisy ustawy o transporcie drogowym zawierają pełne regulacje dotyczące administracyjnych kar pieniężnych, wyłączając zastosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego odnośnie do odstąpienia od nałożenia takich kar.

W sprawie dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie rejestracji pojazdu, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie WSA prawidłowo stwierdziło rażącą bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi.