W razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, także wymierzoną w trybie art. 37b k.k., sąd ma obowiązek orzec środek karny z art. 41a § 2 k.k. Uwzględnienie wniosku z art. 335 § 2 k.p.k., który nie przewiduje tego obligatoryjnego środka, narusza art. 343 § 6 i 7 k.p.k. oraz art. 41a § 2 k.k. w sposób

W razie zbiegu obligatoryjnej podstawy nadzwyczajnego obostrzenia kary wynikającej z art. 178 § 1a pkt 1 k.k. z fakultatywną podstawą nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 2 k.k., zastosowanie ma art. 57 § 3 k.k. i sąd obowiązany jest zastosować podstawę obligatoryjną. Niedopuszczalne jest wówczas wymierzenie kary poniżej minimalnego progu 3 lat pozbawienia wolności określonego w art. 178 § 1a

Śmierć oskarżonego przed wydaniem wyroku stanowi negatywną przesłankę procesową z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., wyłączającą dopuszczalność dalszego prowadzenia postępowania. Wydanie orzeczenia merytorycznego mimo uprzedniej śmierci oskarżonego skutkuje bezwzględną przyczyną odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i wymaga uchylenia wyroku oraz umorzenia postępowania.

Przepis porządkowy rady gminy może zostać ustanowiony wyłącznie w zakresie rzeczywiście nieuregulowanym przez akty powszechnie obowiązujące oraz wtedy, gdy lokalne, szczególne zagrożenie czyni go niezbędnym dla ochrony dóbr wskazanych w art. 40 ust. 3 u.s.g. Regulamin korzystania z gminnych terenów zieleni nie może zostać uznany za przepis porządkowy i objęty sankcją z art. 54 k.w., jeżeli jego materia

Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wymaga, aby organ odwoławczy samodzielnie i merytorycznie odniósł się do istotnych zarzutów oraz dowodów odwołania, zwłaszcza gdy dotyczą one zakresu odpowiedzialności adresata nakazu usunięcia odpadów. Operat określający objętość nasypu nie stanowi samoistnej podstawy przypisania jednemu podmiotowi całej masy odpadów bez ustalenia ich pochodzenia

Nieruchomość wywłaszczona pod urządzenie terenu zielonego nie jest zbędna na cel wywłaszczenia, jeżeli zrealizowano zasadnicze zamierzenie w postaci utworzenia takiego terenu, choć nie wykonano wszystkich szczegółowych elementów przewidzianych w dokumentacji lokalizacyjnej. Późniejsze zmiany sposobu wykorzystania nieruchomości lub ustanie funkcji obiektu powiązanego z inwestycją nie uzasadniają jej

W postępowaniu kasacyjnym zarzut naruszenia przepisów u.d.i.p. przez ich niezastosowanie wymaga wskazania prawidłowej treści normy, podstaw jej zastosowania w ustalonym stanie faktycznym oraz wykazania błędu subsumcji. Nie może on służyć podważaniu ustaleń faktycznych dotyczących kompletności odpowiedzi organu. Organ nie pozostaje w bezczynności, jeżeli terminowo udostępnia posiadane informacje, wskazuje

W sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, w której akt oskarżenia wniósł oskarżyciel posiłkowy subsydiarny, uniewinnienie oskarżonego skutkuje obciążeniem kosztami procesu oskarżyciela subsydiarnego. Na podstawie art. 640 § 1 k.p.k. przepisy o kosztach w sprawach z oskarżenia prywatnego, w tym art. 632 pkt 1 k.p.k., stosuje się odpowiednio; brak jest podstaw do obciążenia tymi kosztami

Zarządca sukcesyjny przedsiębiorstwa w spadku zarządza działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 24f ust. 1 u.s.g. Odpłatna sprzedaż towarów lub świadczenie usług na rzecz gminy, finansowane z jej środków, stanowi prowadzenie takiej działalności z wykorzystaniem mienia komunalnego, niezależnie od rynkowego lub przetargowego charakteru umowy. Niezaprzestanie tej działalności w nieprzywracalnym terminie

Przepis rozporządzenia ustanawiający, w celu ochrony zdrowia publicznego i przeciwdziałania epidemii, obowiązek zakrywania ust i nosa nie jest przepisem porządkowym o zachowaniu się w miejscach publicznych w rozumieniu art. 54 k.w. Ponadto obowiązek taki nie może stanowić podstawy odpowiedzialności osoby zdrowej, jeżeli w dacie czynu ustawowe upoważnienie do jego wprowadzenia obejmowało wyłącznie osoby

Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej z 14 sierpnia 2020 r. nie stanowi podstawy do stosowania, przy ustalaniu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za okres sprzed 6 listopada 2018 r., współczynnika 1/30 uznanego wyrokiem TK K 7/15 za niezgodny z Konstytucją. Ekwiwalent należny policjantowi zwolnionemu przed tą datą należy ustalić z uwzględnieniem skutków wyroku TK, według wartości odpowiadającej wynagrodzeniu

Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej z 14 sierpnia 2020 r. nie może być interpretowany jako nakaz stosowania, do ekwiwalentu za urlop należnego za okres sprzed 6 listopada 2018 r., współczynnika 1/30 wyeliminowanego wyrokiem TK K 7/15. Policjantowi zwolnionemu przed tą datą przysługuje wyrównanie świadczenia obliczonego z uwzględnieniem konstytucyjnego standardu ekwiwalentności, wyrażonego współczynnikiem

Art. 9 ust. 1 zdanie drugie ustawy z 14 sierpnia 2020 r. nie stanowi podstawy do stosowania przy ustalaniu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop przypadający przed 6 listopada 2018 r. przelicznika 1/30 z art. 115a ustawy o Policji, wyeliminowanego wyrokiem TK K 7/15. Użyte w tym przepisie pojęcie „zasad ustalania” ekwiwalentu odnosi się do materialnoprawnego zakresu prawa do świadczenia, a nie do niekonstytucyjnej

Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zachowuje status konsumenta przy zawarciu umowy kredytu o mieszanym celu, jeżeli cel gospodarczy nie ma charakteru dominującego. Klauzule indeksacyjne odsyłające do jednostronnie ustalanych przez bank tabel kursowych są abuzywne; jeżeli ich usunięcie eliminuje mechanizm ryzyka walutowego i zmienia charakter umowy, prowadzi to do jej trwałej bezskuteczności

Art. 9 ust. 1 zdanie drugie ustawy nowelizującej z 14 sierpnia 2020 r. nie nakazuje stosowania do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za okres sprzed 6 listopada 2018 r. przelicznika 1/30 z art. 115a ustawy o Policji, uznanego za niekonstytucyjny. Odwołanie do „zasad” ustalania ekwiwalentu obejmuje wymóg zachowania jego rzeczywistej ekwiwalentności względem wynagrodzenia za niewykorzystany urlop.

Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może nastąpić przed prawomocnym zakończeniem postępowania karnego, jeżeli przedstawione mu zarzuty dotyczą umyślnych przestępstw pozostających w ścisłym związku z wykonywaniem służby i uzasadniają utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii. Decyzja taka nie wymaga ustalenia winy funkcjonariusza ani weryfikowania zasadności