Brak związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną, wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Deklaracja opieki jako motywu rezygnacji nie wystarcza, jeśli inne okoliczności dominują.

Umorzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, wszczętego po upływie 30 lat od jej wprowadzenia do obrotu prawnego, jest prawidłowe na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA.

Wymóg przedstawienia pracodawcy orzeczenia o niepełnosprawności przy zatrudnieniu nie jest warunkiem sine qua non dla uzyskania dofinansowania, jeżeli świadomość istnienia efektu "zachęty" wynika z innych okoliczności wykazujących intencję zatrudnienia osoby niepełnosprawnej.

Wiedza pracodawcy o niepełnosprawności pracownika, zdobyta przed zatrudnieniem, nawet na podstawie oświadczenia osoby z niepełnosprawnością, spełnia warunek efektu zachęty uzyskania dofinansowania do wynagrodzenia.

Zatrudnienie pracownika niepełnosprawnego następuje w ramach efektu zachęty, gdy pracodawca ma wiedzę o jego niepełnosprawności w momencie zatrudnienia, niezależnie od późniejszego przedstawienia formalnego orzeczenia.

W przypadku zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego efekt zachęty nie wymaga przedłożenia orzeczenia o niepełnosprawności w chwili zawarcia umowy. Wystarczająca jest wiedza pracodawcy o istnieniu niepełnosprawności na moment zatrudnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że klasyfikacja taryfowa importowanych kształtowników aluminiowych dokonana przez organy celne do kodu TARIC 7610 90 90 10 jest prawidłowa; nie stanowią one konstrukcji, ani ich części w myśl CLASSIC i CN, a więc nie podlegają kodowi TARIC 7610 90 90 95.

Na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że brak spełnienia wymogów formalnych przez kierowcę skutkuje prawidłowym nałożeniem kary pieniężnej na spółkę przewozową.

Podmiotem legitymowanym do złożenia skargi na bezczynność jest wyłącznie wnioskodawca wskazany we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie zaś podmiot trzeci, nawet jeśli posiada w tym interes faktyczny lub ekonomiczny.

Formalne prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie wyklucza spełnienia przesłanek całkowitej nieściągalności zobowiązania, jeśli realia ekonomiczne dłużnika wskazują na brak możliwości egzekwowania należności zgodnie z art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, zgodna z przepisami planowania przestrzennego i niewymagająca decyzji środowiskowej, pozostaje w mocy.

Postępowanie administracyjne nie podlega zawieszeniu w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy wyłaniające się zagadnienie prawne nie wykazuje bezpośredniego związku z przedmiotem tego postępowania.

Nie można dokonać zwolnienia z ustawowego warunku przynależności do wspólnoty samorządowej gminy w procesie najmu mieszkań komunalnych, a działania organów zgodne z tym zakresem są legalne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako nieopartą na uzasadnionych podstawach, potwierdzając prawidłowość oceny dowodów przez organy administracyjne w zakresie braku przesłanek do uznania działalności opozycyjnej H.Ł.

NSA, uznając prawidłowość rozstrzygnięcia organów celnych i WSA, utrzymał w mocy klasyfikację towarów jako felgi gotowe, podlegającą cłu antydumpingowemu według pozycji 8708 70 99 80 TARIC, na podstawie reguły 2(a) ORINS. Zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno co do przepisów materialnych, jak i procesowych, uznał za niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną F. Sp. z o.o., podtrzymując decyzje organów celnych o unieważnieniu zgłoszeń celnych, uznając przedstawione dokumenty za niewystarczające do potwierdzenia opuszczenia towarów z obszaru celnego UE.

Brak dokumentacji potwierdzającej fizyczne opuszczenie towarów poza terytorium UE uzasadnia unieważnienie zgłoszeń celnych, a nieprzedstawienie precyzyjnych zarzutów kasacyjnych uniemożliwia ich skuteczne rozpatrzenie.

Odmowa wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego była zasadna, gdyż nie można prowadzić uproszczonej legalizacji wobec obiektu objętego prawomocnym nakazem rozbiórki, realizując zasadę jednolitości orzecznictwa administracyjnego.

Dla spełnienia przesłanki efektu zachęty decydujące jest posiadanie przez pracodawcę wiedzy o niepełnosprawności pracownika w chwili jego zatrudnienia, niezależnie od czasu formalnego okazania orzeczenia o niepełnosprawności.

Dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego jest uzależnione od efektu zachęty, istniejącego w momencie zatrudnienia, a niekoniecznie od okazywania orzeczenia w dniu zawarcia umowy. Weryfikacja świadomości pracodawcy o niepełnosprawności jest decydująca.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że częściowe wykonanie nakazu rozbiórki nie powoduje jego wygaśnięcia, jeśli decyzja wskazuje określone części obiektu, które nadal istnieją, co uprawnia odmowę stwierdzenia bezprzedmiotowości decyzji (art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.).

W konkursie o dofinansowanie istotne jest, by wspólnik będący członkiem organu zarządzającego był ujawniony w KRS co najmniej 6 miesięcy przed złożeniem wniosku. Zaniedbanie tego obowiązku wyklucza możliwość przyznania środków.