Zawieszenie postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest dopuszczalne, gdy zachodzą przesłanki wskazujące na kolizję zamierzonej inwestycji z projektowanym planem miejscowym, co uzasadnia ochronę ładu przestrzennego uprawnieniami gminy w ramach jej władztwa planistycznego.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na niewykazanie istotnego wpływu zarzutów na wynik postępowania administracyjnego oraz niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego przez organy administracyjne zgodnie z art. 7, 77 i 80 KPA.

Za niewykonanie obowiązków określonych w art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność bez względu na zawinienie, a kara pieniężna jest sankcją bezwzględną za brak realizacji tych obowiązków.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu incydentalnym dotyczącym sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, uprawnienia strony procesowej, które przysługiwałyby w postępowaniu głównym, nie muszą być ponownie oceniane. Oddalenie skargi A.W. było zasadne.

Kara pieniężna za posługiwanie się niewłaściwą kartą kierowcy jest zasadna, jeżeli przewoźnik nie wykaże wyjątkowych okoliczności wyłączających odpowiedzialność. Ciężar dowodu dotyczący wyłączenia odpowiedzialności spoczywa na przewoźniku, który musi udowodnić brak wpływu na naruszenie.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za naruszenia czasu pracy kierowców, jeśli nie wykazuje okoliczności uwalniających od odpowiedzialności, co uzasadnia nałożenie kary przez organ.

Tytuł wykonawczy nie spełniający wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., w tym brak klauzuli organu egzekucyjnego, skutkuje obowiązkowym umorzeniem postępowania egzekucyjnego, niezależnie od innych okoliczności postępowania.

Małoletni poniżej 13. roku życia nie mogą samodzielnie uczestniczyć w procedurach takich jak głosowanie budżetu obywatelskiego, co oznacza, że obowiązek informacyjny zgodnie z art. 13 RODO musi być spełniony wobec ich przedstawicieli ustawowych, a nie wobec nich samych.

Stwierdzenie nieważności uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po upływie okresu rocznego nie jest wykluczone, gdy uchwała stanowi akt prawa miejscowego, zgodnie z art. 94 ust. 1 u.s.g.

Obowiązek likwidacji urządzenia wodnego wykonanego bez pozwolenia wodnoprawnego winien być nałożony na właściciela, użytkownika wieczystego lub posiadacza samoistnego, nie zaś na podmiot działający jako posiadacz zależny na podstawie zgody uprawnionego.

Niedopuszczalne jest wykorzystywanie operatu szacunkowego po upływie 12 miesięcy bez umieszczonej w nim klauzuli aktualności. Odległość czasowa sporządzenia operatu uniemożliwia jego zastosowanie, gdy potwierdzenie aktualizacji jest oddzielnym dokumentem.

Uchwała Rady Miejskiej odwołująca wiceprzewodniczącego podjęta w trybie zdalnym na podstawie art. 15zzx ustawy antycovidowej, choć naruszyła lokalny statut, była zgodna z prawem, ponieważ ustawa o zapobieganiu COVID-19 stanowi prawo szczególne wobec przepisów lokalnych.

Decyzja organu odwoławczego o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na naruszenie procedur oraz niewystarczającą ocenę wpływu ekologicznego jest zgodna z prawem. Odchylenia proceduralne uzasadniają decyzję kasatoryjną i ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a sąd nie stwierdził naruszeń przepisów uzasadniających jej uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, potwierdzając uchylenie decyzji odmownej w sprawie prawa do rekompensaty, uznając tym samym za niewystarczające działania organu w zakresie oceny dowodów obywatelstwa i zamieszkiwania właścicielki przed 1939 r.

Operat szacunkowy, na którym oparto decyzję o przyznaniu odszkodowania, został sporządzony prawidłowo, uwzględniając właściwą metodologię wyceny przy braku wystarczających danych dla nieruchomości drogowych, co czyni zarzuty kasacyjne niezasadnymi.

Wniesienie skargi na bezczynność organu administracyjnego jest dopuszczalne niezależnie od pozostawienia ponaglenia bez rozpoznania, pod warunkiem jego wcześniejszego wniesienia, przy czym art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r. w odniesieniu do rozpoznawania takich spraw.

Skarga kasacyjna na wyrok sądu I instancji w przedmiocie świadczeń opiekuńczych musi wskazywać konkretne naruszenia prawa materialnego i podstaw do zmiany decyzji. Wyrok NSA oddalający skargę podkreśla, że błędy proceduralne czy faktograficzne nie podlegają rekwalifikacji jako błędy w wykładni prawa.

Nieruchomość lub jej część "dowłaszczona" na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z 1958 r. nie podlega zwrotowi, gdyż cel wywłaszczenia został osiągnięty, a jej zwolnienie następuje wyłącznie przy zbędności wywłaszczonej nieruchomości zasadniczej.

Pismo organu administracji nieopatrzone wymaganymi formalnościami decyzji administracyjnej nie stanowi aktu podlegającego zaskarżeniu, co zgodnie z art. 134 k.p.a. skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania od niego.

Nie można uznać za prawomocnie nieważne prawa ochronnego na sporny znak towarowy, jeśli podstawą do jego unieważnienia jest decyzja o wygaśnięciu innego znaku, która nie jest prawomocna. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w związku z jego sprzedażą osobom nieletnim następuje na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, niezależnie od winy sprzedawcy.

Sąd kasacyjny stoi na stanowisku, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za nieosiągnięcie poziomu recyklingu jest niezależna od elementu winy, a regulacje krajowe nie naruszają zasady "zanieczyszczający płaci" określonej w przepisach unijnych.

Stwierdzenie faktu władania publicznego nad gruntem i jego zajęcia jako drogi publicznej wymaga pełnego udowodnienia zgodnie z art. 73 ustawy. Organy muszą precyzyjnie ustalić stan faktyczny w dniu 31 grudnia 1998 r., eliminując wątpliwości na korzyść obywatela.