Przedłużenie art. 100d ustawy o pomocy po 30.06.2024 r. nie miało uzasadnienia konstytucyjnego; nie stanowiło podstawy do stwierdzenia przewlekłości. Bezczynność Wojewody naruszała terminowość, lecz nie była rażąca. Skarga kasacyjna częściowo uwzględniona, lecz bez sumy pieniężnej dla skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż bezczynność w wydaniu karty przebiegu studiów nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa, oddalając tym samym skargę kasacyjną jako niezasadną.

Bezczynność organu w przedmiocie wydania zaświadczenia o przebiegu studiów stanowi rażące naruszenie prawa, co uzasadnia przyznanie odszkodowania za doznaną krzywdę w wyniku długotrwałego oczekiwania.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że bezczynność organu uczelni, mimo nadzwyczajnych okoliczności, nie była rażąca, jednak nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia orzeczenia stwierdzającego stan bezczynności, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Przekroczenie przewidzianego terminem proceduralnego na wydanie karty przebiegu studiów przez organ administracji uczelni, wynikające z nadzwyczajnych i uzasadnionych przyczyn organizacyjnych, nie zwalnia organu z odpowiedzialności za bezczynność, chyba że bezczynność ta zostanie wykazana jako celowa lub rażąca.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, ustalany dla okresów sprzed 6 listopada 2018 r., powinien być obliczany na zasadach z wyłączeniem niekonstytucyjnego przelicznika 1/30, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego K 7/15, stosując przelicznik 1/21.

Oddalenie skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego wobec stwierdzenia bezczynności w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, z powodu zastosowania niewłaściwych przepisów ustawy o pomocy oraz rażącego naruszenia zasady proporcjonalności.

Wojewoda Śląski dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy, jednakże bezczynność ta, choć stanowiła naruszenie prawa, nie miała charakteru rażącego naruszenia, biorąc pod uwagę obciążenia administracyjne związane z kryzysem migracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Wojewody Śląskiego, uznając, że decyzja sądu pierwszej instancji, stwierdzająca bezczynność organu, była prawidłowa. Organ zobowiązany do rozpoznania wniosku w terminie zgodnie z prawem.

Prawo zarządu nieruchomości nabytej na rzecz Skarbu Państwa przed wejściem w życie ustawy o gospodarce gruntami z 1985 r. ustanawiane było na podstawie umowy sprzedaży, co wyłącza możliwość jej komunalizacji. Zastosowanie mają przepisy art. 8 ust. 3 ugg w zakresie obejmującym umowy sprzed wejścia w życie ugg.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż sformułowanie "nie powinno" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy interpretować jako normatywne, wyrażające zakaz, co uzasadnia negatywną opinię dotyczą projektów sprzecznych z takim planem.

Zawieszenie postępowania o ustalenie odszkodowania uzależnione od przedstawienia dokumentu potwierdzającego następstwo prawne współwłaściciela jest zasadne. Odszkodowanie ma charakter wspólny dla współwłaścicieli i ich następców prawnych, co wyklucza jego indywidualne dochodzenie.

Anonimizacja danych umów dotyczących majątku publicznego przez W. Sp. z o.o. była niezgodna z ustawą o dostępie do informacji publicznej, gdyż stanowiły one informację publiczną, która nie podlegała ochronie bez uzasadnionych przesłanek.

Rektor Uczelni dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało przyznanie skarżącej rekompensaty finansowej. Pomimo wewnętrznych trudności, organ miał obowiązek wydać zaświadczenie w terminie, co dokumentacja potwierdza.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Rektora Uczelni [...], uznając, że bezczynność organu w przedmiocie wydania karty przebiegu studiów, mimo nieprawidłowości, nie miała rażącego charakteru.

Zgodnie z orzeczeniem NSA, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop sprzed 6 listopada 2018 r. powinien być obliczany według zasad określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego K 7/15, co wyklucza stosowanie przelicznika 1/30, uznanego za niezgodny z Konstytucją, na rzecz współczynnika 1/21, zapewniającego sprawiedliwą rekompensatę.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić skargę kasacyjną Rektora Uczelni, uznając, że bezczynność uczelni w zakresie wydania zaświadczenia o przebiegu studiów nie była rażąca, lecz nie usprawiedliwia opóźnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przewlekłość postępowania Wojewody Śląskiego wobec cudzoziemca, po upływie objętego ustawą terminu, jest niezgodna z konstytucyjną zasadą prawa do sądu i nie jest usprawiedliwiona nadzwyczajnymi okolicznościami.

Prawo do sądu w sprawach dotyczących bezczynności lub przewlekłości postępowania administracyjnego nie może być ograniczone po wyeliminowaniu nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby takie ograniczenie praw konstytucyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wysokość ekwiwalentu za niewykorzystany urlop po 6 listopada 2018 r. winna być ustalana według przelicznika 1/21, zgodnie z art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu po decyzji Trybunału Konstytucyjnego, a regulacje przejściowe nie mogą ograniczać retrospektywnego skutku tego wyroku.

Dla kwalifikacji informacji jako publicznej irrelewantne jest badanie motywacji wnioskodawcy, a odmowa udostępnienia informacji powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od ewentualnego nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną na odrzucenie skargi na bezczynność SKO przez WSA, stwierdził brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy rozpatrzenia ponaglenia na wydanie zaświadczenia, podtrzymując decyzję o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.

Przedłużenie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. narusza zasadę proporcjonalności i prawo do sądu, co uzasadnia rozproszoną kontrolę konstytucyjności i niestosowanie tego przepisu, a sprawy cudzoziemców objęte są oceną bezczynności administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przedłużenie obowiązywania przepisów zawieszających bieg terminów na rozpatrywanie wniosków pobytowych po 30 czerwca 2024 r. było niezgodne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności oraz prawem do sądu, uznając bezczynność organu.