Ekspertyza sporządzona po wydaniu ostatecznej decyzji nie stanowi nowego dowodu umożliwiającego wznowienie postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wniosek o wznowienie złożony po terminie jest niedopuszczalny, co uzasadnia odmowę wznowienia postępowania.

Postępowanie rozgraniczeniowe nie uzasadnia automatycznego obciążenia kosztami jego uczestników. Konieczne jest ustalenie rzeczywistego interesu prawnego stron zgodnie z art. 262 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

Brak dostatecznego uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego uniemożliwia efektywną kontrolę instancyjną, co uzasadnia uchylenie wyroku w celu ponownego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie.

Zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej na podstawie art. 155 Kpa wymaga tożsamości stanu prawnego i nie może być środkiem do retroaktywnego stosowania nowych przepisów. Decyzja w trybie nadzwyczajnym opiera się na uznaniu organu i nie może naruszać praw stron trzecich.

Wezwanie do zapłaty skierowane do organu administracyjnego przez byłego funkcjonariusza Policji, nie stanowiące żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, nie uprawnia organu do wszczęcia takiego postępowania i wydania w jego przedmiocie decyzji administracyjnej.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed 6 listopada 2018 r. należy ustalać na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu sprzed tej daty, zgodnie z wyrokiem TK z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15.

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, iż wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop funkcjonariuszy Policji na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej dotyczy zasad ustalania ekwiwalentu w brzmieniu sprzed 6 listopada 2018 r., a nie metody obliczania jego wysokości.

Absencja policjanta kauzalnie wpływająca na dezorganizację jednostki i utrudniająca realizację zadań uzasadnia zwolnienie go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jako decyzję zgodną z zasadą ważnego interesu służby.

Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi, gdy udział sędziego powołanego na wniosek KRS ukształtowanej ustawą z 2017 r., oceniony w świetle konkretnych powiązań nominacyjnych, funkcjonalnych i osobowych z przedstawicielami władzy wykonawczej oraz procedurą KRS, prowadzi do obiektywnie uzasadnionego podważenia standardu niezależności i bezstronności sądu.

Brak wykazania wpływu uchybień proceduralnych na wynik sprawy uniemożliwia uchylenie decyzji administracyjnej, gdy zgromadzony materiał dowodowy dostatecznie wyjaśnia charakter stosunku prawnego.

Zarządzenie Burmistrza Tłuszcza Nr 0050.34.2025 przekraczało zakres kompetencji organu prowadzącego i naruszało prawa dyrektora placówki oświatowej w zakresie ustalania zatrudnienia. Stwierdzono nieważność zarządzenia z powodu braku normy kompetencyjnej w systemie prawnym.

W przypadku wniesienia zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej, trzydziestodniowy termin rozpoczyna bieg od dnia, w którym wyegzekwowane zostały wszystkie koszty, co jest zgodne z literalnym rozumieniem art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a.

Zarządzenie zabezpieczenia podlega doręczeniu pełnomocnikowi podatnika w postępowaniu podatkowym. Naruszenie tej zasady stanowi podstawę do uchylenia decyzji sądu administracyjnego, co skutkowało uchyleniem wyroku WSA w Łodzi i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

W przypadku nieupożądkowania procesu dowodowego przez organ administracji oraz braku pełnych ustaleń co do realizacji celu wywłaszczenia, decyzja administracyjna winna być uchylona z nakazem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, prowadzonego zgodnie z zasadami prawidłowości proceduralnej.

Pismo Prezesa Rady Izby Notarialnej dotyczące odmowy wpisu na listę zastępców notarialnych nie stanowi decyzji administracyjnej, a działania te są czynnościami materialno-technicznymi, niepodlegającymi zaskarżeniu w administracyjnym trybie instancyjnym.

W postępowaniu kasacyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego, odrzucając możliwość jego kontynuacji bez rzetelnej oceny prawdopodobieństwa wejścia w życie planu miejscowego.

Przekroczenie terminu uzupełnienia braków projektu budowlanego nie skutkuje obligatoryjną odmową wydania pozwolenia na budowę, jeśli inwestor usunie nieprawidłowości przed wydaniem decyzji. Dostęp do drogi publicznej potwierdzony służebnością gruntową jest prawnie wiążący dla organu administracyjnego.

Brak legitymacji skarżącej Z. G. do żądania stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej dotyczącej innego podmiotu uprawnia organ do odmowy wszczęcia postępowania, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej jako nieuzasadnionej.

Brak możliwości podjęcia zatrudnienia w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych musi wynikać z charakteru i zakresu faktycznie sprawowanej opieki. W sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o świadczenie nie jest głównym opiekunem osoby niepełnosprawnej, brak jest przesłanek do jego przyznania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok wojewódzkiego sądu, uznając, że brak uzasadnienia dotyczącego podstaw proceduralnych wydania decyzji o ubezpieczeniu zdrowotnym zmarłego nie wpłynął istotnie na decyzję. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania.

Z dniem wejścia w życie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji umarza się z mocy prawa po upływie trzydziestu lat od ich wydania, co jest zgodne z zasadami stabilności stosunków prawnych i nie narusza konstytucyjnego prawa do sądu.

Organ koncesyjny jest zobligowany do zbadania zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, niezależnie od wyników postanowień SKO i ewentualnej sprzeczności planu z ustaleniami studium.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącego wymaga odrębnego, merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi. Uchwała rady gminy nie jest zgodna z prawem, jeżeli naruszenia interesu prawnego towarzyszy naruszenie normy prawa materialnego, co było błędnie ocenione przez sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skuteczna egzekucja wierzytelności wymaga ustalenia ich wymagalności. Organ podatkowy nie przedstawił dowodów na wymagalność zajętych wierzytelności, co uzasadniało uchylenie jego postanowienia przez WSA. Skarga kasacyjna została oddalona jako bezzasadna.