Postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej musi uwzględniać wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, w tym możliwości odstępstwa od przewidzianych prawem warunków, gdy skarżący znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej lub rodzinnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że rozstrzygnięcie legalności decyzji administracyjnej podlega zasadzie oceny według stanu prawnego z dnia jej wydania, a kwestia niezakończenia sprawy nie odnosi się do postępowania sądowego, lecz administracyjnego.

Środki uzyskane z refundacji wywozowej mogą zostać zakwalifikowane jako nienależnie pobrane, jeśli nie można jednoznacznie ustalić pochodzenia produktów zgodnego z wymaganiami rozporządzenia UE. WSA prawidłowo podtrzymał decyzje administracyjne w tej materii.

Uchwała organu stanowiącego samorządu terytorialnego nie może wychodzić poza ramy ustawowego upoważnienia. Przepis prawa miejscowego, który tworzy wątpliwości interpretacyjne, jest sprzeczny z zasadami legislacji i podlega stwierdzeniu nieważności.

Decyzja o odmowie udostępnienia informacji przetworzonej wymaga wykazania jej przetworzonego charakteru oraz tego, że jej udostępnienie wiąże się z istotnymi nakładami organizacyjnymi. Brak wykazania szczególnego interesu publicznego nie uzasadnia odmowy, gdy podnoszone argumenty dotyczące jawności działań publicznych są merytoryczne.

Działalność polegająca na zbieraniu odpadów, niezależnie od ich charakteru, nie może być prowadzona na terenie oznaczonym jako przeznaczonym dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej, jeśli nie stanowi ona harmonijnego uzupełnienia tej funkcji.

Refundacja wywozowa przyznana na podstawie zgłoszeń celnych uznanych za nienależne z uwagi na brak jednoznacznego ustalenia pochodzenia mięsa wołowego była prawidłowo zakwalifikowana jako nienależnie pobrana w rozumieniu przepisów wspólnotowych oraz krajowych.

NSA stwierdził, że słusznie odmówiono przyznania stypendium doktoranckiego z powodu niespełnienia wymogów formalnych niezbędnych do jego uzyskania oraz niewystarczającej liczby punktów, a skarga kasacyjna nie spełniała formalnych wymogów.

Organy administracji publicznej nie są zobowiązane do udzielania odpowiedzi wykraczających poza zakres informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., ani do prowadzenia oceny prawidłowości przepisów prawnych. Odpowiedzi udzielone w terminie 14 dni na wniosek o dostęp do informacji uznaje się za wystarczające, jeśli organ wyraża stanowisko w dostępnych granicach swoich kompetencji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w sposób właściwy odpowiadał na wniosek o dostęp do informacji publicznej, wykluczając bezczynność oraz uznając, że organ działał zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Wydanie wyroku łącznego z naruszeniem art. 85 § 1 k.k. skutkuje jego uchyleniem i umorzeniem postępowania, gdy brak przesłanek do zbiegu przestępstw wyklucza prawne połączenie kar jednostkowych.

Skarga kasacyjna A.B. została oddalona przez NSA, który orzekł brak naruszenia prawa w decyzji RDN, utrzymującej w mocy odmowę przyjęcia pracy doktorskiej A.B. Ocena uwzględniała szczegółową analizę formalną postępowania administracyjnego bez merytorycznej ingerencji w ocenę naukową.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych ma właściwość w zakresie oceny legalności przetwarzania danych osobowych w sytuacji, gdy władze publiczne uzyskują dostęp do danych przy użyciu danych logowania pozostawionych na komputerze służbowym, co narusza przepisy RODO.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez WIOŚ na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jest aktem sygnalizacyjnym, wystarczająco uzasadnionym ustaleniami kontroli, które nie wymaga pełnej sądowniczej weryfikacji zgodności faktycznej.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przy umorzeniu należności publicznoprawnych należy dokładnie rozważyć zarówno ważny interes zobowiązanego, jak i interes publiczny, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności faktycznych, takich jak stan psychiczny zobowiązanego.

Bezczynność administracji w zakresie udostępniania informacji publicznej nie zachodzi, gdy organ udzielił odpowiedzi zgodnych z zakresem wniosku. Wadliwe konstrukcje skargi kasacyjnej nie mogą wpływać na uznanie zarzutów braku pełności informacji za skuteczne.

Skreślenie doktoranta z listy doktorantów z powodu nieuzyskania stopnia doktora w przedłużonym okresie studiów doktoranckich jest zgodne z prawem i nie narusza reguł postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na niedostateczną ocenę stanu faktycznego i dowodowego w związku z odmową przyznania pomocy mieszkaniowej.

Nieosiągnięcie zakładanego efektu ekologicznego oraz niedotrzymanie terminów realizacji działań w programach ochrony powietrza uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, której wysokość winna uwzględniać stopień realizacji celu oraz okoliczności niedotrzymania terminów.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna, gdyż oczywista omyłka w decyzji administracyjnej Rektora skorygowana na żądanie strony jest zgodna z art. 113 § 1 k.p.a., a formalny czas trwania studiów doktoranckich ogranicza się do czterech lat.

Postępowanie administracyjne w sprawie przyznania odprawy wojskowej należy uznawać za rozpoczęte z chwilą wypowiedzenia stosunku służbowego, co skutkuje stosowaniem przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nawet po jej uchyleniu przez ustawę o obronie Ojczyzny.

W postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji liniowej, przedstawienie różnych lokalizacji części przebiegu spełnia wymóg przedstawienia alternatywnych wariantów, jeżeli każde z nich zdobywa racjonalne uzasadnienie środowiskowe. Naruszenia prawa własności rozstrzyga się w odrębnym postępowaniu.

Zatarcie skazania karnego nie wyklucza odpowiedzialności dyscyplinarnej; funkcjonariusz Straży Granicznej podlega dyscyplinarnej odpowiedzialności za czyny objęte normami etycznymi swojej służby, niezależnie od skutków procesowych postępowań karnych.

Nienależyte umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu właściwego organu przyznającego stypendia skutkuje nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.