Decyzja Starosty z 2020 r. udzielająca pozwolenia na budowę na terenie oznaczonym symbolem 3-US w sposób oczywisty sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych uzasadniających stwierdzenie jej nieważności.

Wpis cudzoziemca do wykazu osób niepożądanych stanowi negatywną przesłankę uniemożliwiającą udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, niezależnie od spełnienia warunków pozytywnych z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując stwierdzenie, że przewlekłość postępowania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, uzasadniając wymierzenie grzywny organowi prowadzącemu postępowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przedłużone stosowanie art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy po 30 czerwca 2024 r. narusza zasadę proporcjonalności, co uzasadnia uznanie bezczynności organu mimo nadzwyczajnej sytuacji migracyjnej.

W przypadku stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, niezależnie od planów właściciela co do dalszego użytkowania budynku.

Członek zarządu spółki z o.o., który zaniedbuje obowiązek bezskutecznej egzekucji i zgłoszenia upadłości na czas, ponosi solidarną odpowiedzialność za zobowiązania publicznoprawne spółki, wobec niemożności zaspokojenia z majątku spółki.

Sprzeciw wniesiony przez przedsiębiorcę w toku kontroli wymaga merytorycznego rozpoznania bez względu na sporne interpretacje terminu jego wniesienia definiowanego przez organ kontroli bądź stronę. Chybione terminy muszą być oceniane w kontekście rzeczywistego czasu trwania kontroli.

Przy zachowaniu wymogów formalnych skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw faktycznych i prawnych dla uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz proceduralnego, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w przedmiocie nabycia z mocy prawa nieruchomości zajętej pod drogę publiczną.

Bezczynność organu, polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej w terminie, może być stwierdzona przez sąd, mimo późniejszego udostępnienia informacji przez organ. Zarzuty kasacyjne dotyczące trybu postępowania WSA są bezzasadne, gdyż tryb uproszczony jest właściwy.

W przypadku zażaleń na postanowienia organu I instancji, siedmiodniowy termin ich rozpatrzenia, określony w art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców, biegnie od dnia otrzymania zażalenia przez organ odwoławczy, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na niewykazanie przez stronę istotnego wpływu uchybień proceduralnych i braku podstaw do uznania błędów w stosowaniu prawa materialnego przez organy administracyjne.

Włączenie działki do granic Mazowieckiego Parku Krajobrazowego jest zgodne z przepisami prawa ochrony przyrody i konstytucyjną zasadą proporcjonalności, skoro działka posiada wartości przyrodnicze uzasadniające ochronę, a skarga nie wykazała konkretnego naruszenia konstytucyjnych praw.

Zasada proporcjonalności ograniczenia prawa do sądu w sprawach z art. 100d specustawy ukraińskiej wygasła po ustaniu nadzwyczajnych okoliczności, a zatem ograniczenie terminów przestało być uzasadnione po 30 czerwca 2024 roku.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Z. T. dotycząca przewlekłości postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości została oddalona jako niezasadna, z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego przez sąd pierwszej instancji.

Dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 272 § 1 p.p.s.a. na podstawie wyroku TK o niezgodności z Konstytucją, także w przypadku postanowień incydentalnych niewinnych postępowaniu kończącemu.

Brak aktywności zawodowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny jest przesłanką do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, niezależnie od czasu, w którym pełniona jest opieka względem złożenia wniosku.

Grzywna w celu przymuszenia, nałożona przez organy administracyjne w wysokości osiągalnej dla spółki, jest zgodna z prawem oraz celem egzekucyjnym, zwłaszcza gdy inny środek, jak wykonanie zastępcze, byłby bardziej uciążliwy.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak zgodności zamierzonego przetwarzania odpadów z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który wykluczał tego typu działalność na objętych terenem działkach, podkreśla obowiązek zgodności inwestycji z prawem miejscowym.

Sąd uchyla wyrok WSA w Gliwicach w punktach 1, 2 i 4, uznając, że specustawa ukraińska, dotycząca terminu rozpatrzenia wniosków o zezwolenie na pobyt, ma zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, nie tylko obywateli Ukrainy, co wyklucza stwierdzenie bezczynności organu.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w okresie pobierania zasiłku stałego. Przyznanie konkurencyjnego świadczenia możliwe jest dopiero po rezygnacji z zasiłku stałego, a organ nie może dokonywać kompensacji tych świadczeń dla przeszłych okresów.

Wystawienie noty korygującej przez nabywcę nie pozwala na zmianę podmiotu będącego stroną transakcji. Naprawienie błędnego wskazania nabywcy na fakturze wymaga wystawienia faktury korygującej przez sprzedawcę (art. 106k i art. 106j ustawy o VAT).

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy przed ostatecznym zakończeniem postępowania uzgadniającego z organem ochrony zabytków narusza artykuł 106 § 1 KPA oraz zasady obiektywnego rozpatrzenia sprawy, uzasadniając uchylenie decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Z. sp. z o.o. nie zasługiwała na uwzględnienie, jako że decyzja organu podatkowego oraz orzeczenie WSA w Krakowie zostały uznane za prawidłowe. Z. sp. z o.o. nie przedstawiła wystarczających dowodów na podważenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe.

NSA uchyla wyrok WSA, wskazując na niedostateczną ocenę potencjalnego naruszenia zakazu reformationis in peius oraz brak wystarczającego uzasadnienia dotyczącego istotnych kwestii prawnych w związku z decyzją kasacyjną organu.