Obowiązek szczepień ochronnych, mimo zakwestionowania niektórych przepisów przez TK, pozostaje wymagalny; postanowienia organów wydano zgodnie z prawem na podstawie obowiązujących przepisów.

Skarga kasacyjna P.L. dotycząca uchylenia wyroku WSA w Warszawie została oddalona przez NSA z uwagi na brak wykazania wpływu zarzucanych naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy, co potwierdza legalność nałożenia grzywny w celu przymuszenia do obowiązkowego szczepienia.

Prowadzenie gospodarstwa rolnego przez skarżącą stanowiło przeszkodę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Pobieranie przez skarżącą wsparcia przeznaczonego dla rolników przesądzało o kwalifikacji jako prowadzenie działalności rolniczej, co wykluczało możliwość przyznania świadczenia.

Dla uzyskania zaświadczenia o podwyższeniu emerytury w związku ze służbą w szczególnych warunkach, funkcjonariusz Straży Granicznej musi wykazać nabycie uprawnień i kwalifikacji minera-pirotechnika oraz udział w bojowych działaniach minersko-pirotechnicznych; niespełnienie tych warunków uniemożliwia wydanie zaświadczenia.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zostały uznane za prawidłowe, a skarga kasacyjna Stowarzyszenia Z. oddalona. Brak podstaw do uchylenia decyzji i wyroku z uwagi na prawidłowo ustalony stan faktyczny i zastosowanie prawa.

Zastosowanie art. 49 k.p.a. w postępowaniu dotyczącym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest prawidłowe, jeżeli liczba stron przekracza 10, a zawiadomienie za pomocą obwieszczenia skutecznie wypełnia obowiązek powiadomienia stron o decyzji, nie pozbawiając ich możliwości czynnego udziału w postępowaniu.

Skarga kasacyjna na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z 2020 roku podlega oddaleniu ze względu na brak wykazania rażącego naruszenia prawa oraz niezasadność zarzutów na wyrok sądu pierwszej instancji.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej mogą być oparte wyłącznie na przyczynach enumeratywnie wskazanych w art. 33 § 2 u.p.e.a., a inne podstawy zarzutów pozbawiają organ egzekucyjny możliwości ich rozpatrzenia.

Uczestnik postępowania administracyjnego wykazujący jedynie potencjalne oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość w sąsiedztwie, nie posiada interesu prawnego uzasadniającego przyznanie statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy.

Naczelny Sąd Administracyjny wprowadził regułę, że nałożenie obowiązku remontu elementów budynku, wynikające z protokołów kontroli technicznej, mieści się w ramach art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa Budowlanego, o ile nie występują przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja organów o nałożeniu na "O." Spółkę z o.o. obowiązków ochrony przeciwpożarowej była prawidłowa i zgodna z przepisami, ponieważ budynek musi spełniać wymogi dla kategorii zagrożenia pożarowego ZL II i ZL III. Skarga kasacyjna została oddalona.

Odmawia się uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącego obszarów chronionych przyrody, jeżeli realizacja przedsięwzięcia narusza zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, nawet jeśli tereny przyległe nie są rolniczo wykorzystywane. Inwestycja nie pozwala na legalizację działań przeciw ochronie przyrody.

Przewlekłość w realizacji prawa do rekompensaty za mienie zabużańskie nie została wykazana. Brak aktywności wnioskodawcy nie obciąża organu winą za zwłokę. Skarga kasacyjna została oddalona.

Zdekompletowane i niekompletne pojazdy typu quad przewiezione z Wielkiej Brytanii do Polski są odpadami w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, wymagającymi odpowiedniego zagospodarowania zgodnie z przepisami rozporządzenia WE 1013/2006.

Skarga kasacyjna E. GmbH w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy jest bezzasadna, ponieważ nie wykazano rzeczywistego używania wcześniejszego znaku, a zarzuty proceduralne są nieuzasadnione; decyzja Urzędu Patentowego pozostaje w mocy.

Przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych kreuje odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Brak licencji i wymaganych dokumentów uprawnia do nałożenia kary pieniężnej.

Instalacje technologiczne w rodzaju systemu sprężonego powietrza, uzdatniania wody i rurociągów technologicznych mogą być klasyfikowane jako samodzielne budowle, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jeżeli nie są integralnie związane z budynkiem jako obiektem budowlanym.

Instalacje technologiczne usytuowane wewnątrz budynku, lecz nie pełniące funkcji typowych dla budynku, stanowią odrębne budowle podlegające opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W przypadku, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wskazuje ograniczeń dotyczących ilości budynków jednorodzinnych, dopuszczalna jest budowa kolejnego budynku na działce jednorodzinnej, a umiejscowienie budynku w granicy działki, zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, jest możliwe bez dodatkowej zgody na odstępstwa.

Opłata stała za wprowadzanie ścieków do wód obliczana jest dla pełnego rocznego okresu (365/366 dni), odzwierciedlając gotowość środowiska do świadczenia usług, niezależnie od faktycznej liczby dni zrzutu ścieków.

Naczelny Sąd Administracyjny, odrzucając skargę kasacyjną M.W., potwierdził, że przewóz osoby pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych stanowi naruszenie przepisów o przewozie okazjonalnym, uzasadniając nałożenie kary administracyjnej.

Brak przewlekłości postępowania Wojewody w sprawie rekompensat za mienie zabużańskie, brak podstaw do przyznania środków za zwłokę. Realizacja praw do rekompensaty wymaga inicjatywy strony.

Pojazd sprowadzony w stanie uszkodzonym, bez możliwości prawnej rejestracji, stanowi odpad w rozumieniu prawa o odpadach. Odpowiedzialność za jego przemieszczenie i konieczność zagospodarowania spoczywa na jego odbiorcy.

Podmiot faktycznie władający nieruchomością jest zobowiązany do uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nawet jeżeli nie jest właścicielem wpisanym do księgi wieczystej, zgodnie z art. 2 ust. 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.