Decyzja rejestracyjna wydana z pominięciem wymaganych dokumentów homologacyjnych stanowi rażące naruszenie prawa i podlega stwierdzeniu nieważności, mimo argumentów związanych z potencjalnymi skutkami społeczno-ekonomicznymi oraz stabilnością obrotu prawnego.

Skarga kasacyjna M.R. od decyzji nakładającej karę pieniężną za urządzanie gier bez koncesji została oddalona. Sąd uznał, że kara administracyjna pełni odrębną funkcję restytucyjną, uzasadniając brak naruszenia zasady ne bis in idem oraz potwierdzając zgodność z prawem nałożonej sankcji.

Przepis art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie wyłączał stosowania art. 115a ustawy o Policji w zmienionym brzmieniu do ustalania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop policjantów po 1 października 2020 r.

Działanie Wojewody Śląskiego nie było objęte prolongatą terminów wskazaną w art. 100d specustawy ukraińskiej po 30 czerwca 2024 r., a jego bezczynność w sprawie wniosku o pobyt czasowy cudzoziemca stanowiła naruszenie zobowiązań proceduralnych, pomimo argumentacji o nadzwyczajnych okolicznościach.

Po 30 czerwca 2024 roku art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie stanowił podstawy do wyłączenia biegu terminów w postępowaniach o pobyt czasowy. Bezczynność organu w takim kontekście podlega ogólnym regułom postępowania administracyjnego.

NSA uznał, że przedłużenie obowiązywania art. 100d specustawy ukraińskiej po 30 czerwca 2024 r. nie mogło ograniczać prawa do sądu o bezczynność, na podstawie naruszenia zasady proporcjonalności oraz konstytucyjnych praw cudzoziemców.

Bezczynność organu administracyjnego w procedurze udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi, pomimo wydania decyzji w trakcie postępowania sądowego, stanowi rażące naruszenie prawa, gdy opóźnienie po 30 czerwca 2024 roku nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach o pomocy obywatelom Ukrainy.

Artykuł 115a ustawy o Policji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z 2020 roku znajduje zastosowanie do określania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop także dla spraw sprzed 6 listopada 2018 roku, co wynika z konieczności respektowania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Art. 115a ustawy o Policji po nowelizacji nie stanowi przeszkody dla uwzględniania starych zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, stosowanych w oparciu o wyrok TK z 30 października 2018 r. dla spraw przed tym dniem.

Działania spółki P. S.A., skutkujące nieuprawnionym udostępnieniem danych osobowych oraz nierzetelnością w ich przetwarzaniu, naruszały przepisy RODO, uzasadniając udzielenie upomnienia przez PUODO.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka o uchyleniu decyzji o rejestracji pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa poprzez brak wymaganych dokumentów homologacji, wskazując na konieczność zgodności decyzji administracyjnych z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadą zaufania publicznego.

Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w B., w odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, zobowiązany jest do należytego uzasadnienia braku posiadania żądanych danych, a pytania nieodnoszące się do informacji publicznej nie wymagają odpowiedzi merytorycznej.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i decyzję Prezesa UODO z uwagi na niedorozpoznanie stanu faktycznego sprawy, zobowiązując organ do uzupełnienia postępowania dowodowego i ponownej oceny sytuacji w świetle pełnego materiału dowodowego.

Bezczynność organu administracyjnego, mimo formalnego zawieszenia terminów ustawowych, może być uznana za niezgodną z zasadą proporcjonalności po wygaśnięciu nadzwyczajnych przesłanek prawnych, które uzasadniałyby ograniczenie prawa do sądu.

Przedłużenie obowiązywania art. 100d specustawy ukraińskiej po 30 czerwca 2024 r. narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności, a działania administracyjne w kontekście uchodźców nie mogą podważać prawa do sądu. Zatem działalność organów od 1 lipca 2024 r. podlega ogólnym regułom bez błędnego odwołania do wymienionego przepisu.

Wojewoda dopuścił się bezczynności administracyjnej w kwestii zezwolenia na pobyt czasowy, a przedłużanie obowiązywania art. 100d specustawy ukraińskiej po 30 czerwca 2024 r. nie znajduje uzasadnienia prawnego.

Skarga kasacyjna Z.K. przeciwko wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającemu zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, złożona na podstawie art. 33 § 1 upea, nie znalazła uzasadnienia i została oddalona z powodu braku wskazania dodatkowych naruszeń przepisów.

W przypadku niewykonania przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku wynikającego z decyzji organu nadzoru budowlanego, organ egzekucyjny, po zastosowaniu grzywny, może uzasadnienie stosować wykonanie zastępcze, nawet gdy zobowiązanie jest realizowane częściowo.

Zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, bowiem przed dniem 1 stycznia 1998 r. ujawniono prawo użytkowania wieczystego w księdze wieczystej, co stanowi przesłankę do odmowy zwrotu nieruchomości według art. 229 u.g.n.

Wewnętrzna sprzeczność sentencji wyroku nakazowego co do wysokości grzywny, wynikająca z niezgodności zapisu cyfrowego i słownego, jeżeli każda z podanych kwot mieści się w ustawowym zagrożeniu, uniemożliwia ustalenie treści orzeczonej kary i wykonanie orzeczenia. Nie jest ona oczywistą omyłką pisarską podlegającą sprostowaniu, lecz stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia z art. 104 § 1

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że obowiązek szczepień ochronnych jest wymagalny, niezależnie od braku indywidualnego kalendarza szczepień czy dodatkowego zaświadczenia lekarskiego.

Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z przepisów ustawowych i jego wymagalność nie jest uzależniona od form komunikatów organów administracyjnych. Obowiązek nie został wyłączony postępowaniem dopuszczającym inne zastrzeżenia.

Obowiązek poddania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym wynika z przepisów ustawowych i pozostaje wymagalny, niezależnie od wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazującego na formę komunikacji wymogów praktycznych poprzez akty wewnętrzne i nie wpływającego na samą zasadność obowiązku szczepień.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uznania choroby zawodowej u Skarżącego w związku z brakiem dokumentacji medycznej potwierdzającej zawodowe uszkodzenie słuchu w wymaganym okresie.