Postępowanie administracyjne powinno być prowadzone terminowo i bez zbędnej zwłoki. Bezczynność wynikająca z nieuzasadnionych przestojów między czynnościami administracyjnymi uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu, nawet gdy podjęte działania były istotne dla sprawy.

Wady proceduralne mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania nie są równoważne z rażącym naruszeniem prawa prowadzącym do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Postanowienie o uchyleniu decyzji wstrzymania koncesji przez Ministra zasadnie uchyla decyzję Marszałka przy braku szczegółowego uzasadnienia wstrzymania, zachowując zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Podanie o wznowienie postępowania złożone przez Bank S. wniesione zostało z zachowaniem miesięcznego terminu od dnia uzyskania wiedzy o decyzji koncesyjnej, a umorzenie postępowania przez organ administracyjny było nieuzasadnione.

Inspektor Sanitarny nie pozostawał w bezczynności, udzielając pełnych i zgodnych z u.d.i.p. odpowiedzi na wniosek o informacje. Skarga kasacyjna była bezpodstawna i została oddalona.

Działania Wojewody Zachodniopomorskiego nie były przewlekłe, a zasady zaufania i szybkości postępowania nie zostały naruszone z uwagi na brak formalnej inicjatywy strony w realizacji prawa do rekompensaty.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą przewlekłości postępowania administracyjnego, uznając, że brak aktywnej inicjatywy strony uniemożliwiał uznanie zaistnienia przewlekłości ze strony organu. Realizacja prawa do rekompensaty wymagała uprzednich działań ze strony wnioskodawców.

Podmiot wykonujący przewóz może zostać ukarany za jazdę pojazdem z niebezpieczną usterką układu hamulcowego; brak dowodu na nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające przewidzenie usterki wyklucza umorzenie postępowania karnego.

W sprawach dotyczących przepisów Prawa budowlanego, które nakazują wszczęcie postępowania z urzędu, nie jest dopuszczalne zainicjowanie postępowania administracyjnego na wniosek osoby powołującej się na interes prawny.

Organ administracji, podejmując decyzję o zwrocie kosztów przewozu, musi wykazać, że wybrane placówki spełniają zalecenia indywidualnego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, przy czym „najbliższa” oznacza także realizację tych zaleceń, nie tylko odległość geograficzną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że organ nie pozostawał w bezczynności, udzielił pełnych odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a wszelkie niewyczerpujące odpowiedzi dotyczyły pytań wykraczających poza zakres informacji publicznej.

Utwardzony plac rozmiarów ponad 10 miejsc postojowych jest obiektem budowlanym wymagającym pozwolenia na budowę. Samowolna realizacja miejsca postojowego dla powyżej 10 pojazdów bez pozwolenia stała się realizacją przesłanek z art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Nielegalny przewóz odpadów, realizowany z niepoprawnie wypełnionymi dokumentami wg załącznika VII rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, nawet gdy informacje w dokumentach są wewnętrznie sprzeczne.

Nałożenie na S. sp. z o.o. administracyjnej kary pieniężnej za nielegalne transgraniczne przemieszczanie odpadów było zgodne z prawem, gdyż odpady wymagały zgłoszenia, co zostało zaniedbane przez spółkę.

Przewożenie odpadów pomiędzy oddzielnymi oczyszczalniami ścieków w obrębie jednej gminy na cele dalszego przetwarzania wymaga uzyskania indywidualnych zezwoleń zgodnie z ustawą o odpadach, a brak takich zezwoleń uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej.

Instalacje technologiczne, takie jak instalacja sprężonego powietrza, mogą być traktowane jako samodzielne budowle i podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jeśli nie są niezbędne dla podstawowego funkcjonowania budynku.

Rada Miejska [...] przekroczyła delegację ustawową, ustanawiając zasady przyznawania lokali do remontu i pierwszeństwa najmu socjalnego, co skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonych przepisów uchwały. Gmina nie posiadała uprawnień do wprowadzenia regulacji nieobjętych zakresem ustawowym.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej D.K. – N.W. oraz D.K. – J., będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli są potencjalnie wykorzystywane w działalności gospodarczej tej spółki, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej Kodeks postępowania administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, mimo zarzutów naruszenia konstytucyjności oraz konwencji o ochronie praw człowieka.

Nie można w decyzji środowiskowej wydanej bez uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nałożyć obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. aktualizuje się po wykazaniu przesłanek pozytywnych, natomiast jej wyłączenie następuje w razie wykazania przez członka zarządu przesłanek egzoneracyjnych (negatywnych), w tym dochowania „czasu właściwego” dla działań upadłościowo-restrukturyzacyjnych.

Prawidłowość dokonania wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi do rejestru na podstawie wykazu nie wymaga bezpośredniego potwierdzenia faktycznego zanieczyszczenia przez obecnie dostępne badania, a jedynie przypuszczenia jego istnienia na podstawie historycznego użytkowania terenu.

Pełnomocnictwo udzielone w formie notarialnej obejmujące reprezentację przed organami administracyjnymi może być uznane za szczególne, gdy zostaje złożone do akt konkretnej sprawy podatkowej, mimo jego niezłożenia na urzędowym formularzu, o ile organ nie wykonał wezwania do uzupełnienia jego braków formalnych.

Przewóz regularny specjalny nie wymaga publicznej dostępności ani zezwolenia na przewóz publiczny, a przepisy szczegółowe ustawy o transporcie drogowym wyłączają stosowanie przepisów o miarkowaniu kary z Działu IVa k.p.a.