Właściwe władze nie mogą stwierdzać nieważności decyzji nacjonalizacyjnych, kiedy nie spełniają one przesłanek przymusowego zarządu państwowego ani nacjonalizacji, nawet mimo zniszczeń wojennych, o ile decyzje wywołały nieodwracalne skutki prawne.

Dopuszczalne jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w celu realizacji inwestycji publicznej, o ile spełnione są wymogi art. 124 ust. 1 u.g.n., a zgoda na modernizację linii energetycznej pozostaje w zgodzie z miejscowym planem. Rokowania z właścicielem powinny wskazywać na próbę uzyskania zgody, mimo że szczegółowa weryfikacja ich przebiegu nie jest wymagana ustawą.

Działka nr [...] objęta była inwestycją, co uzasadniało status K.M. jako strony w postępowaniu. Umorzenie postępowania było niezasadne wobec niedostatecznego uwzględnienia interesów stron i błędnych ustaleń faktycznych.

Decyzja o zmianie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia przeciwpowodziowego, oparta na art. 87 u.i.o.ś. oraz art. 155 k.p.a., jest zgodna z prawem, gdy przemawiają za nią interes społeczny i słuszny interes strony, przy jednoczesnym zapewnieniu bieżącego nadzoru przyrodniczego.

Budowa pomostu na Jeziorze N. wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a jej brak uzasadnia wniesienie sprzeciwu przez organ administracji zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Plan miejscowy nie dopuszcza prowadzenia hodowli zwierzęcej o dużej skali na obszarach obsługi produkcji rolnej bez technologii eliminujących uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej.

Brak zapewnienia obligatoryjnej obrony w przypadku przesłanek psychicznych to naruszenie prawa do obrony, skutkujące uchyleniem wyroku z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.; sprawa do ponownego rozpoznania.

Prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami RP przysługuje również spadkobiercom właściciela, który nie spełniał warunku repatriacji, pod warunkiem opuszczenia byłego terytorium RP w związku z wojną.

W postępowaniu o stwierdzenie nabycia przez gminę własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, ciężar dowodu spełnienia przesłanek ustawowych spoczywa na wnioskodawcy. Organ administracyjny nie jest zobowiązany do prowadzenia poszukiwań dowodów, które powinny być dostarczone przez stronę.

Nie stwierdza się przesłanek do uznania decyzji nacjonalizacyjnej za nieważną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż zdolność zatrudnienia zakwalifikowanego przedsiębiorstwa była większa niż 50 pracowników na dzień 5 lutego 1946 r.

Decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości musi zawierać precyzyjne określenie zabezpieczenia wierzytelności przez hipotekę, uwzględniającą szczegółowe oznaczenie wierzytelności oraz przedmiotu jej zabezpieczenia.

Bezskuteczność egzekucji z majątku spółki stanowi przesłankę prawną dla przeniesienia odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe na członka zarządu, co musi być wykazane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, musi mieć charakter realny i kwalifikowany, a nie jedynie potencjalny. Jej istnienie wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności dotyczących sytuacji finansowej podatnika w relacji do wysokości zobowiązania podatkowego.

Na podstawie przepisów ustawy SENT, przepisy art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania w sprawach dotyczących kar pieniężnych za naruszenie tej ustawy. Obowiązek przedstawienia środka transportu do kontroli celnej jest skutecznie nakładany poprzez wezwanie przesyłane z numerem referencyjnym.

Skarga kasacyjna podatnika, oparta na zarzucie braku skutecznego doręczenia przesyłki w Estonii, okazała się niezasadna, gdyż właściwe organy spełniły wymogi proceduralne, a skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi procesowemu.

Skarga kasacyjna oddalona. Przesyłka podatkowa doręczona na adres zagraniczny zgodnie z prawem międzynarodowym i regulacjami państwa docelowego uznana została za skutecznie doręczoną. Organ podatkowy poparł konwencje międzynarodowe oraz zapewnił zgodność proceduralną zabezpieczanych roszczeń.

Prawidłowość doręczenia decyzji podatkowych na adres w Estonii świadczy o prawidłowości czynności dochodzeniowo-doręczeniowych mimo zarzutów skargi kasacyjnej, co skutkuje oddaleniem skargi w zakresie uznania przedawnienia doręczenia za nieskuteczne. Skarga oddalona.

Nie jest wystarczające samo powołanie się na wiedzę o inwestycji do podważenia terminu dla wniosku o wznowienie postępowania; istotnym jest wykazanie daty uzyskania wiedzy o decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia ustawy o SENT, uznając, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego czy proceduralnego. Odstąpienie od kary miało miejsce jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, co w tym przypadku nie miało zastosowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Kazimierza Wielkiego jest zgodny z prawem, nie narusza ustaleń Studium i nie przekracza władztwa planistycznego gminy, przy jednoczesnym respektowaniu interesów właścicieli nieruchomości.

Organizacja społeczna nie może być dopuszczona do postępowania jako strona jedynie z tytułu zgodności z celami statutowymi; wymagane jest uzasadnienie obecności interesem społecznym, co nie zostało wykazane przez Stowarzyszenie.

Stowarzyszenie nie posiada legitymacji strony w postępowaniach nieważnościowych decyzji wodnoprawnych, z uwagi na brak indywidualnego interesu prawnego oraz ograniczenia wynikające z przepisów art. 401 i 402 ustawy Prawo wodne.

Zmiana warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wymaga wydania nowej decyzji środowiskowej, a postępowanie dotyczące takich zmian należy uznać za bezzasadne i podlegające umorzeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie przyjął, że wniosek z 16 lutego 2024 r. jako jedyny zainicjował postępowanie, a wcześniejsze interwencje nie były równoznaczne ze skutecznym wszczęciem postępowania. Bezczynność organu nie miała rażącego charakteru, wyłączając m.in. możliwość przyznania skarżącemu sumy pieniężnej.