Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na błędną interpretację zakresu wymaganego postępowania dowodowego, odnosząc się do uchybień proceduralnych, które nie miały charakteru rażącego naruszenia prawa decyzji administracyjnej.

Odmowa przedstawienia dokumentów żądanych przez organ podatkowy bez istnienia obiektywnych przeszkód stanowi bezzasadne zaniechanie obowiązku i uzasadnia nałożenie kary porządkowej na podstawie art. 262 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej.

Sąd oddalił skargę kasacyjną uznając, że wypłacone skarżącej świadczenie wychowawcze zostało nienależnie pobrane z powodu przekroczenia kryterium dochodowego. Pouczenie skarżącej było prawidłowe, a świadczenie podlega zwrotowi na zasadach określonych w art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny prawidłowo zareagował na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a zakres jego wiedzy i udzielonych odpowiedzi spełniał wymogi prawne, co wykluczało zarzut bezczynności.

Ustawa z 8 lipca 2005 r. nie wymaga fizycznej repatriacji właściciela pozostawionej nieruchomości, aby jego spadkobiercy nabyli prawo do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami RP.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż zgłoszony znak towarowy nie nabył wtórnej zdolności odróżniającej, gdyż brak było przekonujących dowodów wskazujących, że znaczna część docelowej grupy odbiorców identyfikuje go z usługami skarżącej.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec nieusprawiedliwionych podstaw związanych z zarzutem wadliwego zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, który to zarzut nie spełniał wymogów formalnych oraz merytorycznych wynikających z przepisów prawa procesowego.

NSA stwierdza, że wydanie zaświadczenia nie może służyć przesądzaniu przyszłych rozstrzygnięć jurysdykcyjnych. Zaświadczenie ma potwierdzać istniejący stan prawny lub faktyczny, nie wykraczając poza granice określone w art. 217 § 2 K.p.a., dlatego skarga kasacyjna jest niezasadna.

A.S. nie posiadał statusu strony w postępowaniu zwykłym o pozwolenie na budowę, gdyż jego działka nie znajdowała się w obszarze oddziaływania inwestycji. Brak udziału A.S. w postępowaniu, pomimo braku własnej winy, nie stanowił przesłanki wznowieniowej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że skarga kasacyjna J. B. nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, zaś postępowanie administracyjne dotyczące pozwolenia na budowę przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego i środowiskowego.

W postępowaniu administracyjnym skuteczność doręczenia pisma prowadzonej działalności gospodarczej wymaga doręczenia osobistego, zgodnie z art. 42 § 1 KPA. Naruszenie tego wymogu skutkuje bezskutecznością doręczenia i niewywołaniem zamierzonych konsekwencji prawnych.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszała przepisy proceduralne i materialne poprzez niewłaściwe odniesienie się do danych ewidencyjnych i ich wpływu na wymiar podatku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja wymagała uchylenia ze względu na istotne uchybienia. Skarga kasacyjna została oddalona.

Dla budowy nośnika reklamowego na terenie kolejowym wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Nośnik posadowiony na stopie fundamentowej stanowi budowlę, co wyklucza możliwość ograniczenia się do zgłoszenia zamiaru jego instalacji.

Istnienie innych członków rodziny uprawnionych do świadczeń alimentacyjnych nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jednostce, która faktycznie pełni opiekę nad osobą potrzebującą, jeżeli spełnia ona przewidziane prawem warunki.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość wyceny nieruchomości wywłaszczonej na cele drogowe zgodnie z § 36 ust. 4 rozporządzenia, uznając operat szacunkowy za wystarczający dowód, a określenie odszkodowania zgodnie z przepisami specustawy drogowej.

Dla zastosowania stawki 0% VAT w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów konieczne jest wykazanie faktycznego wywozu towarów z terytorium kraju. Brak takiego dowodu oraz należytej staranności w weryfikacji kontrahenta wyklucza możliwość zwolnienia. Skarga została oddalona.

Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie podatkowej musi spełniać wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a., aby umożliwić skuteczną kontrolę instancyjną, a wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie może mieć charakteru instrumentalnego. W sytuacji naruszenia tych przepisów, sprawa wymaga ponownego rozpoznania.

Umowa na wygłoszenie wykładu nie stanowi umowy o dzieło, gdy brakuje precyzyjnego oznaczenia dzieła i jego wynik w postaci twórczego rezultatu. W takim przypadku umowę należy kwalifikować jako umowę o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, a więc z obowiązkiem podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Umowa o wykład dla aplikantów radcowskich zawarta przez OIRP nie stanowi umowy o dzieło, lecz umowę o świadczenie usług, co implikuje obowiązek podlegania ubezpieczeniom zdrowotnym, bowiem brak było wskazań indywidualizujących wykład jako dzieło o samoistnym charakterze.

Działania podjęte w ramach realizacji umowy pomiędzy O. I. R. P. w K. a uczestniczką, mającej na celu wygłoszenie wykładu, nie stanowią umowy o dzieło, lecz umowę o świadczenie usług, co skutkuje podleganiem uczestniczki obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej powstałej z przekształcenia spółki z o.o., należy brać pod uwagę wartość bilansową spółki przekształconej na dzień przekształcenia. Koszty nie mogą obejmować wartości wycofanych części wkładu. Skarga Dyrektora KIS oddalona.

NSA uchylił wyrok WSA z powodu niepełnego uzasadnienia, niewskazania podstaw prawnych i faktycznych uchylenia decyzji I instancji, co uniemożliwiało kontrolę orzeczenia, i skierował sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA.

Bezczynność organu w kontekście dostępu do informacji publicznej nie występuje, gdy organ prawidłowo informuje o przedłużeniu terminu odpowiedzi, uzasadniając to liczbą i złożonością pytań oraz równoległymi wnioskami."

Umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA jest zgodne z Konstytucją RP oraz orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, chroniąc stabilizację stosunków prawnych.