Istnienie na terenie nieruchomości skarżącego rowu melioracyjnego nie stanowi podstawy do uznania tego terenu za część systemu kanalizacji otwartej, przewidzianego Prawem wodnym. Skarżący jest zobowiązany do uiszczania opłaty retencyjnej, gdyż wody opadowe nie są odprowadzane do przewidzianego systemu.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego przez PKP nie następuje z mocy prawa, jeśli nie udokumentowano posiadania gruntu na dzień 5 grudnia 1990 roku oraz gdy nieruchomość jest zajęta przez wody państwowe, co wyłącza ją z obrotu cywilnoprawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznając, że niespełnienie przesłanki posiadania miejsca zamieszkania przodka skarżącego na byłym terytorium RP zamyka prawo do rekompensaty. Skóra kasacyjna została oddalona z uwagi na formalne uchybienia.

Brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego szczególnych okoliczności uniemożliwiających podjęcie pracy uprawnia do uchylenia decyzji organu odmawiającej przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

Argumentacja NSA podtrzymuje zasadę, że badanie formalnych wymogów proceduralnych przez Sąd I instancji w sprawach sprzeciwów administracyjnych nie zawiera oceny spełnienia tych wymogów, a ogranicza się do zgodności z art. 138 § 2 k.p.a. Skarga kasacyjna nie znalazła usprawiedliwienia.

Odmowa udostępnienia przez organy podatkowe informacji zawartych w wyłączonych dokumentach ze względu na interes publiczny, nie narusza praw strony, jeśli decyzje te dotyczą podmiotów niezwiązanych bezpośrednio z jej sprawą, zgodnie z art. 179 Ordynacji podatkowej.

Art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w zakresie przewidującym wykluczenie środków prawnych zwalczających bezczynność administracji, jest od dnia 1 lipca 2024 r. niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, co uzasadnia ponowne rozpoznanie kwestii bezczynności organu administracyjnego względem cudzoziemców.

Zaskarżony wyrok oddalający skargę kasacyjną jest zgodny z prawem, albowiem ograniczenia czasowe art. 100c i 100d ustawy o pomocy nie niweczyły obowiązków organu po 30 czerwca 2024 roku. WSA słusznie zobowiązał Wojewodę do niezwłocznego rozpatrzenia wniosku o pobyt czasowy.

Odprowadzanie wód opadowych do rowów melioracyjnych nie oznacza włączenia działki w system otwartej lub zamkniętej kanalizacji. Tym samym, nie stanowi podstawy do uchylenia obowiązku uiszczania opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

NSA oddalił skargę kasacyjną Powiatu R. wskazując, że użytkowane przez skarżącego rowy melioracyjne rodzą obowiązek świadczenia na rzecz Gminnej Spółki Wodnej z tytułu stosownych korzyści, zgodnie z art. 454 Prawa wodnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z powodu nieważności postępowania wynikającej z orzekania wobec zmarłej strony. Zarządzenie Burmistrza, jako akt prawa miejscowego, wymagało prawidłowego upoważnienia, co nie zostało spełnione, zarządzenie było więc nieważne.

Decyzja organu administracyjnego o zatrzymaniu prawa jazdy jest związana i opiera się na liczbie punktów karnych zgromadzonych w ewidencji, której weryfikacja nie należy do kompetencji tych organów.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając, że obowiązek szczepienia dziecka jest wymagalny i określony zgodnie z prawem, co nie uzasadniało przerw w postępowaniu egzekucyjnym wynikających z zarzutów skarżących.

Zarządca sukcesyjny nie może być traktowany jako podatnik lokalny podatku od środków transportowych. Wpłaty takie powinny być dokonywane przez spadkobierców, a organ podatkowy nie jest zobowiązany do uznania ich za prawidłowo dokonane, jeśli brak dowodów na związek z odpowiednimi podmiotami.

Działka nie jest ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, a opłata za zmniejszenie retencji wodnej została zasadnie nałożona. Rowy melioracyjne nie stanowią części systemów kanalizacyjnych w rozumieniu przepisów Prawa wodnego.

Rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej przewidzianego w prawie wodnym, wobec czego nieruchomość podlega opłacie za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie zwalnia nieruchomości z obowiązku opłaty za zmniejszenie retencji, jeśli obszar nie jest ujęty w systemie zarządzanej kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że administracyjne i zorganizowane zarządzanie retencją jest obowiązkowe.

Ograniczenie poboru zaliczek na podatek, zgodnie z art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej, wymaga uprawdopodobnienia niewspółmierności ich wysokości do przewidywanego podatku. Brak wskazania naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej skutkuje jej oddaleniem.

Doręczenie decyzji podatkowej jest skuteczne, gdy spełnia wymogi proceduralne określone w Ordynacji podatkowej i ustawie o postępowaniu egzekucyjnym. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak zarzutu odnoszącego się do niewłaściwości doręczenia w granicach postępowania podatkowego.

W sprawach ustalania warunków zabudowy nie można wywodzić interesu prawnego z przypuszczeń o przyszłych uciążliwościach inwestycji, a legitymację procesową w takich sprawach determinują przepisy prawa administracyjnego, a nie prawa cywilnego.

Uprawnienia do kierowania pojazdami, nabyte bezterminowo przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, nie tracą ważności mimo wydania nowego dokumentu prawa jazdy z określoną datą ważności. Sąd oddala skargę kasacyjną, potwierdzając bezterminowy charakter tych uprawnień.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność Wojewody Pomorskiego i uchylił wyrok w zakresie zobowiązania do wydania decyzji z powodu wydania decyzji administracyjnej. Od 1 lipca 2024 r. art. 100d ustawy o pomocy nie ma zastosowania z uwagi na jego sprzeczność z Konstytucją RP.

Zasada kontynuacji amortyzacji z art. 16h ust. 3d w zw. z art. 16g ust. 1 pkt 4a lit. a) u.p.d.o.p. dotyczy również korzystającego; leasing finansowy środków przekazanych aportem nie zwalnia z obowiązku uwzględniania uprzednio dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Formalne zakończenie budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego nie stanowi przesłanki zastosowania ulgi termomodernizaacyjnej, o której stanowi art. 26h ust. 1 u.p.d.o.f.