Działka nie jest ujęta w system kanalizacji otwartej w rozumieniu Prawa wodnego, a rów melioracyjny nie stanowi jego elementu. Odprowadzanie wody do rowu nie gwarantuje retencji, co uzasadnia opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji.

Orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej o niezdolności G.K. do zawodowej służby wojskowej pozostaje w mocy; wcześniejsze przyznanie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej nie ma wpływu na ocenę zdolności do służby zawodowej.

Skarga kasacyjna niezasadna; decyzja administracyjna pozostaje w obrocie prawnym, a postępowanie o jej unieważnienie wszczęte po upływie 30 lat, umorzone z mocy prawa.

Postępowania administracyjne wszczęte po 30 latach od ogłoszenia lub doręczenia decyzji, niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, ulegają umorzeniu z mocy prawa. Skarga kasacyjna przeciwko takiemu rozstrzygnięciu nie znajduje uzasadnienia w prawie materialnym ani procesowym.

Decyzja o naliczeniu opłat z tytułu zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r., zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 1998 r., stanowi wystarczający dowód dla potwierdzenia prawa zarządu w postępowaniu uwłaszczeniowym, co potwierdza wykładnia NSA.

W sprawie dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za przewóz okazjonalny bez licencji i niespełniającym wymogów pojazdem, NSA uchylił wyrok WSA, uznając zasadność decyzji organów transportowych. Przewóz taki wymaga odpowiedniej licencji, a jej brak usprawiedliwia nałożenie kary.

Istniejący rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji deszczowej w rozumieniu Prawa wodnego, co obliguje do wniesienia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Nieruchomość nie jest ujęta w system kanalizacyjny zorganizowany przez właściwy podmiot, dlatego odprowadzanie wód do rowu nie jest wystarczającym powodem zwolnienia z opłat wobec niezrealizowania funkcji retencyjnej

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istnienie rowu melioracyjnego na nieruchomości nie świadczy o ujęciu działki w systemie kanalizacji otwartej, co potwierdza zasadność naliczania opłaty za zmniejszenie retencji terenowej.

Sama techniczna możliwość odprowadzenia wód opadowych z nieruchomości, w tym poprzez ich kierowanie do rowu melioracyjnego, nie oznacza, że nieruchomość ujęta jest w system kanalizacji opadowej, co skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty za zmniejszenie retencji obszarowej.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, muszą być szczegółowo uzasadnione w skardze kasacyjnej. Brak wykazania wpływu naruszeń skutkuje oddaleniem skargi.

Dla zaliczenia wierzytelności jako nieściągalnych do kosztów podatkowych konieczne jest udokumentowanie ich postanowieniem właściwego organu egzekucyjnego, które jednoznacznie odnosi się do danych wierzytelności, zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p.

Decyzja administracyjna o ustaleniu warunków zabudowy, która nie narusza istotnie przepisów K.p.a. oraz u.p.z.p., jest zgodna z prawem i prawidłowo chroni interesy publiczne i prywatne, nawet jeśli określone warunki zabudowy nie implikują obowiązków w projekcie budowlanym.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania o warunki zabudowy. Brak miejscowego planu nie uzasadnia automatycznie zawieszenia postępowania.

Małżonek zobowiązanego nie jest uprawniony do wniesienia zażalenia na postanowienie dotyczące egzekucji administracyjnej skierowanej do majątku wspólnego, jako że legitymacja procesowa przysługuje wyłącznie osobie uznanej za zobowiązanego.

Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 272 § 2a p.p.s.a. jest możliwe tylko, gdy TSUE wyda orzeczenie istotnie wpływające na treść zaskarżonego orzeczenia; brak wykazania wpływu skutkuje oddaleniem skargi o wznowienie.

Płatnik może powołać się na konstrukcję rzeczywistego beneficjenta wypłacanej należności (look through aproach) i domagać się stosowania przepisów umowy przeciwko unikaniu podwójnego opodatkowania niewłaściwej dla odbiorcy wypłacanej należności, ale właściwej dla rzeczywistego beneficjenta, jednakże pod warunkiem, że na okoliczność tę powoła się już na etapie składania deklaracji (informacji, zawiadomień

Decyzja komunalizacyjna Wojewody Kieleckiego z dnia [...] lutego 1993 r., w części dotyczącej działki nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż Skarb Państwa nie był właścicielem nieruchomości. Domniemanie prawidłowości wpisu w księdze wieczystej może być obalone także w postępowaniu administracyjnym.

Właściciele lokali w budynkach sąsiadujących nie posiadają interesu prawnego użytkownika w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy sąsiedniej nieruchomości, gdy nie wykazano bezpośredniego wpływu decyzji na ich prawo własności.

Art. 100d ustawy o pomocy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r. z uwagi na sprzeczność z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; tym samym termin na załatwienie sprawy skarżącego cudzoziemca jest liczony od tej daty.

Wydatki związane z używaniem samochodów osobowych przez pracowników do celów mieszanych nie mogą być uznane za ukryte zyski lub niezwiązane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 28m u.p.d.o.p., a ich opodatkowanie ryczałtem jest niedopuszczalne na drodze analogii.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za 2013 rok było prawidłowe, a wojewódzki sąd trafnie ocenił zebraną dokumentację i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, w efekcie czego skarga kasacyjna zostaje oddalona.

NSA oddala skargę kasacyjną Wspólnoty Mieszkaniowej, stwierdzając, iż droga pożarowa dla budynku skarżącej przewidziana w pierwotnym projekcie zatwierdzonym w 2006 roku, nie jest zagrożona przez planowaną inwestycję.

Sprzedaż działek przez skarżącą podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż czynności skarżącej, z uwagi na ich zorganizowany i powtarzalny charakter, należy kwalifikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość oceny i działania organów oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w kontekście decyzji dotyczącej środowiskowego uwarunkowania eksploatacji złoża kruszywa, stwierdzając brak istotnych naruszeń przepisów postępowania.