Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie przepisów art. 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym dotyczących terminów rozpatrywania reklamacji i uchylił decyzję Rzecznika Finansowego wobec P. S.A., podkreślając konieczność precyzyjnych pouczeń dla klienta oraz określenie właściwego sądu.

Wnioskodawca, przedstawiając opis stanu faktycznego oraz opinię prawną, spełnia wymogi formalne wniosku o interpretację podatkową - organ interpretacyjny zobowiązany jest do wydania interpretacji na podstawie przedstawionych faktów, nie zaś do przerzucania ciężaru oceny prawnej na wnioskodawcę.

Doręczenie decyzji skutkujące formalnym uchybieniem terminu do wniesienia odwołania uniemożliwia organowi odwoławczemu jego merytoryczne rozpoznanie, jeśli przywrócenie terminu nie jest wnioskowane; błędne pouczenie nie znosi tego skutku.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenia społeczne została oddalona. NSA potwierdził prawidłowość oceny ZUS i sądu pierwszej instancji, uznając niewystarczalność dowodów wspierających twierdzenia skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż brak przymiotu strony prawomocnie ustalony we wcześniejszych postępowaniach uniemożliwia wznowienie postępowania oraz skuteczne zaskarżenie odmowy wznowienia przez W.B. Skarga kasacyjna W.B. została oddalona z powodu niewykazania usprawiedliwionych podstaw prawnych.

Spółka naruszyła przepisy ustawy o Rzeczniku Finansowym, przekraczając termin zawarty w art. 6. Jednak nie naruszyła art. 7 ustawy. Decyzja Rzecznika – uchylona; ponowna ocena naruszeń i kary konieczna.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego, wskazując na brak zasadności warunkowego umorzenia postępowania karnego przy uprzedniej karalności i wątpliwościach co do znamion przestępstwa z art. 180a k.k.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym inwestycji drogowej uzasadnione jest wydanie decyzji kasatoryjnej w sytuacji, gdy zmiana stanu faktycznego wpływa na ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, wymagając ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji.

Należy odrzucić postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT po wydaniu decyzji wymiarowej, są one prawnie nieskuteczne. Organy nie mogą reaktywować terminu zwrotu po uchyleniu decyzji organu I instancji.

Osoby trzecie nie mogą być uznane za strony postępowania o wydanie decyzji budowlanej, jeśli nie wykażą, że inwestycja oddziałuje na ich nieruchomość w sposób ograniczający możliwość jej zabudowy zgodnie z przepisami prawa materialnego.

Zasada ex tunc art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. stanowi, że postępowania nadzorcze dotyczące decyzji starszych niż 30 lat podlegają umorzeniu, co uzasadnia uchylanie nieostatecznych decyzji organów nadzoru, nawet przy niewłaściwym powołaniu podstawy prawnej.

Cudzoziemiec ubiegający się o zezwolenie na pobyt rezydenta UE musi wykazać legalny, nieprzerwany pobyt w RP przez 5 lat, a okresy studenckie liczy się jedynie w połowie. Skarga oddalona.

Po wydaniu decyzji wymiarowej przez organ podatkowy, nie jest dopuszczalne przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku poprzez kolejne postanowienia, gdyż decyzja zamyka procedurę weryfikacyjną, co czyni nowe przedłużenia bezskutecznymi.

Stałe miejsce zamieszkania podatnika nie zwalnia organu z obowiązku doręczania decyzji podlegającego rygorom skutecznego doręczenia, lecz prawidłowo wdrożona procedura doręczenia winna opierać się na przepisach art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, zapewniając skuteczność czynności procesowych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż przyznanie kolejnego świadczenia pielęgnacyjnego opiekunowi, który już posiada ustalone prawo w tym zakresie, jest prawnie niedopuszczalne, nawet jeśli wnioskuje o świadczenie na kolejną osobę niepełnosprawną. Prawa do świadczenia nie można potwierdzić w oderwaniu od faktycznej wypłaty, zgodnie z zasadami określonymi w dawnej ustawie o świadczeniach rodzinnych

Budynek inwentarski, taki jak kurnik o powierzchni do 35 m², może być uznany za "budynek gospodarczy" zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego, mimo odmiennych definicji w rozporządzeniu, jeśli spełnia warunki określone w ustawie.

Terminowe wniesienie odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę całkowicie spoczywa na stronie i jej pełnomocniku. Warunkiem uznania doręczenia za skuteczne jest jego dokonanie na adres pełnomocnika, o czym organ musi zostać zawiadomiony. Uchybienie terminowi przez stronę, bez prawomocnego przywrócenia, skutkuje obowiązkiem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przez sąd.

Nazwa "mleko modyfikowane" dla produktu spożywczego nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami unijnymi, gdyż zawiera dodatki wykluczające ten artykuł spożywczy z kategorii mleka lub jego przetworów. Oznakowanie to wprowadza konsumentów w błąd co do charakteru i właściwości środka spożywczego.

Do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodu dla pracy twórczej wymagane jest wykazanie zarówno powstania utworu, jak i przeniesienia praw autorskich, co nie zostało spełnione w niniejszej sprawie z uwagi na brak jednoznacznych dowodów.

Orzeczenie NSA wskazuje, że zobowiązanym do zwrotu dotacji jest organ prowadzący przedszkole w okresie jej nierozliczenia, a zmiana podmiotu prowadzącego nie wpływa na ten obowiązek. Niewłaściwe ustalenie strony skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji.

Uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przez wnioskodawcę w postępowaniu o zasiłek celowy, jako brak współdziałania z organem pomocy społecznej, uzasadnia odmowę przyznania tego świadczenia, zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz art. 107 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej.

Niewyrażenie zgody na przeprowadzenie obligatoryjnego wywiadu środowiskowego stanowi brak współpracy z organem co uzasadnia odmowę przyznania zasiłku celowego. Zaskarżony wyrok WSA i decyzja organu administracyjnego są zgodne z prawem.

Termin "mleko modyfikowane" nie może być uznany za nazwę zwyczajową w kontekście przepisów prawa unijnego, a zakaz wprowadzenia do obrotu jako zasadny, gdy etykietowanie wprowadza konsumenta w błąd co do natury i właściwości produktu.

Nieprecyzyjne zarzuty skargi kasacyjnej, które nie wskazują konkretnych naruszeń prawa procesowego i materialnego, nie mogą skutecznie podważyć rozstrzygnięcia sądu I instancji. Sąd ma obowiązek jedynie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, a ich niewłaściwa konstrukcja uniemożliwia skuteczne odwołanie.