Decyzje o uwłaszczeniu, mające charakter deklaratoryjny, potwierdzają stan prawny sprzed uwłaszczenia i nie są zależne od późniejszych zmian własnościowych. Decyzja Wojewody z marca 1999 r. została wydana zgodnie z przepisami i nie podlega stwierdzeniu nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że Bank naruszył przepisy RODO, przetwarzając dane osobowe uczestniczki w celach marketingu bezpośredniego bez odpowiedniej zgody, co uzasadniało upomnienie przez Prezesa UODO.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, potwierdzając, że decyzja kasatoryjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana prawidłowo na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na istotne naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji.

Doręczenie orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 15 maja 1996 r. nie zostało udowodnione przez organ, co uzasadniało uchylenie wyroku oddalającego skargę na postanowienie stwierdzające bezskuteczność odwołania oraz nakazanie organowi ponownego rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu praw do zaskarżenia decyzji.

Skarga organu była zasadna: wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło we właściwym terminie, wskutek czego orzeczenie WSA uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Funkcjonariusz Straży Granicznej wykazuje interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o przebiegu służby, jeśli dokument ten jest konieczny do przyszłej rekrutacji na stanowisko w jednostce budżetowej, przy szerokiej interpretacji interesu prawnego zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.

Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została oddalona; organ nie pozostawał w bezczynności zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji może być podjęta niezależnie od wyniku postępowania karnego, jeśli czyn o znamionach przestępstwa jest oczywisty. Domniemanie niewinności nie wyklucza takiego zwolnienia.

Zasada pewności obrotu prawnego oraz trwałości decyzji administracyjnych przeważa nad potrzebą wzruszalności decyzji po upływie znacznego czasu. Art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej nie narusza Konstytucji RP, gdyż jest zgodny z założeniami porządku publicznego i ochrony praw nabytych.

W postępowaniu w sprawie użytkowania wieczystego na mocy dekretu warszawskiego istnienie wniosku jest niezbędne dla jego prowadzenia; brak wniosku wymaga umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, niezależnie od kwestii legitymacji strony.

NSA uchyla wyrok WSA kwestionujący poprawność uzasadnienia decyzji GITD, wskazując na konieczność ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem poprawnej subsumpcji faktów pod normy prawne oraz analizy przesłanek egzoneracyjnych w kontekście kary pieniężnej.

Utrzymywanie na podstawie art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o transporcie drogowym wymogów dla przewozów okazjonalnych jest zgodne z Konstytucją RP oraz prawem unijnym. Niedopełnienie wymogów formalno-technicznych uzasadniało nałożenie kary pieniężnej przez organ.

Decyzja o odmowie przyznania usług opiekuńczych jest prawidłowa z powodów proceduralnych, mimo że dodatkowe formalne wymagania organów były nieprawidłowe. Brak aktualizacji wywiadu środowiskowego stanowi podstawę do odmowy spełnienia świadczeń.

Skarga kasacyjna zarzucająca niewłaściwą ocenę dowodów i błąd organów celnych w unieważnieniu zgłoszeń celnych jest niezasadna. Organy celne działają zgodnie z przepisami prawa celnego, gdy brak jest ostatecznego dowodu wywozu towaru. NSA oddala skargę kasacyjną.

Przedsiębiorca, który świadczy usługi przewozowe bez formalnie uzyskanej licencji, narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, nawet jeśli oczekuje na wydanie licencji po złożeniu wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. U. dotyczącą przyznania świadczenia wychowawczego, uznając, że decyzja ZUS oraz wyrok WSA były zgodne z prawem, a zarzuty naruszenia prawa materialnego były nieusprawiedliwione.

Roboty budowlane, które nie zostały zakończone w okresie obowiązywania specustawy covidowej, mimo ich związku z przeciwdziałaniem COVID-19, podlegają ogólnym wymogom Prawa budowlanego. Zwolnienia przewidziane w specustawie miały charakter tymczasowy i wymagają restrykcyjnej interpretacji.

Zaskarżona uchwała miejscowego planu zagospodarowania może naruszać prawa własności skarżącej i wymaga ponownego rozpoznania celem oceny zasadności i proporcjonalności wprowadzonych ograniczeń inwestycyjnych, co uzasadnia uchylenie wyroku WSA w Gliwicach.

Oddalenie skargi kasacyjnej wskazuje na brak podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów proceduralnych oraz materialnych związanych z wstrzymaniem robót budowlanych i kwalifikacją budynku jako dwukondygnacyjnego, co wymagało pozwolenia na budowę.

Skarga kasacyjna od wyroku w sprawie o umorzenie postępowania stwierdzającego nieważność decyzji budowlanej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rzekome immisje nie uzasadniają interesu prawnego skarżącego ani ograniczeń zabudowy sąsiedniej działki.

Decyzja o oddaleniu skargi kasacyjnej potwierdza zasadność rozstrzygnięcia, iż beneficjent dotacji zobowiązany jest do rzetelnego dokumentowania wydatków zgodnych z przeznaczeniem dotacji. Brak prawidłowego dokumentowania skutkuje koniecznością zwrotu nadwyżki dotacji.

Decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej wydaje prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie trzyosobowy skład kolegium. Wydanie decyzji przez niewłaściwy organ skutkuje jej nieważnością.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie istnieją podstawy prawne do umorzenia składek niebędących płatnikami na podstawie art. 30 u.s.u.s., przez co organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego.

Czynności podejmowane przez podatnika w ramach optymalizacji podatkowej, nie będące pozornymi ani niezgodnymi z istotą przepisów prawa podatkowego, nie mogą zostać uznane za nadużycie prawa podatkowego w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o VAT.