Oddalenie skargi kasacyjnej. Umieszczenie na składowisku odpadów o kodach 19 05 03 i 16 01 03 w 2019 r. należy traktować jako ich składowanie, wymagające naliczenia opłaty podstawowej za korzystanie ze środowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż zarządzenie pokontrolne Inspekcji Ochrony Środowiska musi być oparte na rzetelnych ustaleniach oraz precyzyjnie określać obowiązki kontrolowanego podmiotu, co jest niezbędne dla jego prawidłowego wykonania.

NSA uchyla wyrok WSA ze względu na niewystarczające wykazanie przesłanek naruszenia prawa. Wymagane jest pełniejsze ustalenie, czy odpady były składowane czy magazynowane, co determinuje możliwość odroczenia opłaty.

Postępowanie administracyjne dotyczące kwalifikacji umieszczenia odpadów na zamkniętym składowisku jako składowania zostało wstrzymane. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dokonane przez WSA uchylenie decyzji administracyjnych było przedwczesne i niewystarczająco uzasadnione.

NSA uznał, że decyzja WSA uchylająca karę pieniężną nakładaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego była zgodna z prawem, z uwagi na błędne ustalenie stanu faktycznego oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów wewnętrznych i materialnych.

Decyzja Urzędu Patentowego o odmowie rejestracji znaku towarowego z powodu braku zdolności odróżniającej lub opisowego charakteru zgłoszonego oznaczenia jako bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji z art. 129(1) ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 324 ze zm.), co do zasady powinna być uzasadniona w odniesieniu do każdego z towarów

NSA stwierdził, że niezalogowanie karty kierowcy w tachografie stanowi naruszenie zasad określonych w lp. 6.2.1 ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia nałożenie wyższej kary pieniężnej za ingerencję w działanie tachografu.

Skarga kasacyjna E. Sp. z o.o. została oddalona, gdyż nie wykazano przesłanek wyłączających odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oraz nie potwierdzono błędów w ocenie dowodów przez organy administracji i WSA.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki za administracyjne kary pieniężne nie może być orzekana na podstawie przepisów o odpowiedzialności osób trzecich zawartych w Ordynacji podatkowej, ponieważ kary te nie stanowią zobowiązań podatkowych.

Organ administracji publicznej nie może odmówić udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, pomijając indywidualną ocenę interesu społecznego i zbieżności jej celów statutowych z przedmiotem sprawy, nawet przy udziale innych podmiotów.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uznając niewystarczalność uzasadnienia w zakresie oceny prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia zarządzenia pokontrolnego organu.

Decyzja Wójta z 30 grudnia 2022 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przez co stwierdza się jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; nakazy według art. 234 ust. 3 Prawa wodnego mogą być adresowane tylko do właściciela gruntu, na którym doszło do zmian wodnych.

Dokumenty z zakończonego postępowania przygotowawczego nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a dostęp do nich reguluje art. 156 k.p.k., wyłączając stosowanie u.d.i.p.

Bezterminowe i bezwarunkowe wprowadzenie wymogu ratowniczych badań archeologicznych przez gminę w planie miejscowym wykracza poza jej kompetencje oraz narusza konstytucyjne zasady ochrony prawa własności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie możliwości zabudowy, co skutkuje nieważnością zaskarżonej uchwały.

Dla uznania za informację publiczną na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dana informacja musi odnosić się do spraw publicznych realizowanych przez organ, a nie do indywidualnych interesów jednostki.

Organizacja społeczna, której cele statutowe są zbieżne z przedmiotem postępowania administracyjnego, zasługuje na dopuszczenie do udziału, jeżeli istnienie interesu społecznego nie zostało dostatecznie zweryfikowane. Sama zasada szybkości postępowania nie może przeważać nad zasadą jego rzetelności i praworządności.

Posiadacz samoistny lokalu, w którym ujawniono niezarejestrowane automaty, odpowiada za naruszenie ustawy o grach hazardowych, niezależnie od deklarowanego ustnego oddania lokalu w posiadanie zależne, jeżeli brak dowodów na rzeczywiste przekazanie władztwa nad lokalem.

Na skutek niewłaściwego uzasadnienia decyzji odmowy dostępu do informacji publicznej przez Ministra Finansów i braku szczegółowej analizy powiązania wynagrodzenia z funkcjonowaniem publicznym, skarga kasacyjna została oddalona jako bezzasadna.

Odpowiedzialność członka zarządu za kary pieniężne nałożone na spółkę na podstawie ustawy o grach hazardowych nie podlega przepisom Ordynacji podatkowej o odpowiedzialności osób trzecich. Odpowiednie stosowanie tych przepisów do kar administracyjnych jest prawnie niedopuszczalne.

Kwalifikacje zawodowe pracowników samorządowych mogą stanowić informację publiczną, gdy dotyczą osób pełniących funkcje publiczne zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. Sąd odmówił uwzględnienia kasacji, uznając, że organ pozostawał w bezczynności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność decyzji kasatoryjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z uwagi na istotne braki w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji. NSA uznał, że ponowne rozpatrzenie sprawy w pierwszej instancji jest niezbędne dla zachowania zasady dwuinstancyjności.

Skarga kasacyjna M.P. podlega oddaleniu; nie wykazano skutecznego złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co wyklucza możliwość stwierdzenia bezczynności organu administracyjnego.

NSA oddala skargę kasacyjną Ministra, podtrzymując ocenę WSA, że zajęcie rachunków bankowych spółki w postępowaniu zabezpieczającym winno zostać zbadane pod kątem spełnienia przesłanek siły wyższej zgodnie z art. 189e k.p.a., co uzasadniałoby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej.

Nabycie obywatelstwa obcego przez małoletniego, zgodnie z art. 11 ust. 1920 r., powoduje utratę obywatelstwa polskiego, niezależnie od śmierci ojca obywatela przed nabyciem tego obywatelstwa, przy założeniu że matka przejmuje prawo kształtowania obywatelstwa dziecka.