Przepis art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a) u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., narusza zasadę ochrony interesów w toku, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP, w zakresie odniesienia do amortyzacji wartości niematerialnej nabytej nieodpłatnie, której amortyzację rozpoczęto przed tym dniem, co skutkuje uprawnieniem do kontynuowania amortyzacji na dotychczasowych zasadach.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przepisy prawa podatkowego umożliwiają zaliczanie odpisów amortyzacyjnych do końca 2022 r., podtrzymując, że organ interpretacyjny nie ocenia zgodności z Konstytucją.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji drogowej jest zgodna z prawem materialnym i procesowym, a skargi kasacyjne zostają oddalone.

Zaświadczenie potwierdzające pełnienie służby w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia musi opierać się wyłącznie na niepodważalnych daneach zapisanych w dokumentacji będącej w posiadaniu organu. Brak takich danych eliminuje możliwość wydania zaświadczenia, co nie podlega weryfikacji poprzez postępowanie dowodowe.

Brak możliwości ustalenia wysokości dochodu z działalności gospodarczej poza granicami kraju, zgodnie z art. 312 ust. 4 ustawy o obronie Ojczyzny, uprawnia organy wojskowe do odmowy świadczenia rekompensującego na podstawie przedstawionych dokumentów innych niż wymagane rozporządzeniem oświadczenie polskiego urzędu skarbowego.

Fundacja, wykonując zadania publiczne lub korzystając ze środków publicznych, jest zobowiązana do udostępniania informacji publicznej, a skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej następuje również drogą elektroniczną.

Skarga kasacyjna Wspólnoty Mieszkaniowej została oddalona ze względu na niespełnienie formalnych i merytorycznych wymogów skargi, a także brak wpływu zarzucanych uchybień na legalność decyzji administracyjnej w zakresie pozwolenia na budowę.

Doręczenie tytułu wykonawczego w trybie art. 44 k.p.a. posiada domniemanie prawidłowości, wymagające solidnego dowodu, by zostać obalone; organ egzekucyjny jest uprawniony do kontynuacji postępowania, gdy istnieje skonkretyzowany, niewykonany obowiązek.

Podział i sprzedaż działek przeprowadzone przez jednostkę, przy aktywnym zaangażowaniu mającym na celu zwiększenie ich atrakcyjności handlowej, wykraczają poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym, co stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

NSA potwierdził brak bezczynności organu skarbowego przy rozpoznawaniu wniosku zwrotu VAT, uznając skargę kasacyjną za bezzasadną wskutek błędów proceduralnych i niewłaściwego ujęcia podstaw kasacyjnych przez skarżącą spółkę.

Wypłata komplementariuszowi zaliczek na poczet udziału w zyskach spółki komandytowej w trakcie roku podatkowego nie powoduje obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego przez płatnika; obowiązek ten aktualizuje się dopiero po zakończeniu roku podatkowego i faktycznym obliczeniu dochodu.

Odwołanie Skarżącego utrzymano, ponieważ organ podatkowy naruszył przepisy postępowania podatkowego, odmawiając przesłuchania świadka o istotnym znaczeniu dla wyjaśnienia źródła przychodów Skarżącego. Decyzja organu naruszała obowiązujące przepisy prawa podatkowego.

W sprawach ustalania warunków zabudowy możliwe jest wyodrębnienie części działki ewidencyjnej jako terenu inwestycji, pod warunkiem że takie działanie nie narusza zasad zagospodarowania przestrzennego oraz nie stanowi obejścia prawa.

Zawieszenie postępowania administracyjnego skutkuje wstrzymaniem biegu terminów określonych przez prawo i nie może być podstawą uznania bezczynności jako działania z rażącym naruszeniem prawa, zwłaszcza gdy długie trwanie postępowania wynika z konieczności rozstrzygnięcia zagadnień proceduralnych.

Organ egzekucyjny naruszył zasady proceduralne, w tym zasadę dwuinstancyjności, w sprawie dotyczącej egzekucji zaległości podatkowej; uzasadnienie decyzji administracyjnych musi być wystarczające do oceny zgodności z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości, należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., niezależnie od jego charakteru (ogólny, szczegółowy).

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skuteczne doręczenie decyzji administracyjnej na adres zamieszkania strony, w przypadku braku umocowania pełnomocnika do odbioru decyzji, wywiera skutek prawny inicjujący bieg terminu do wniesienia odwołania. Brak podstaw do przywrócenia terminu, jeśli pełnomocnictwo nie obejmuje odbioru decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1999 r. była zgodna z przepisami obowiązującymi w chwili jej uchwalenia. Zmiany przepisów nie wpływają retroaktywnie na ważność takich aktów, a zarzut dotyczący nieczytelności załączników graficznych jest bezpodstawny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej dla samowoli budowlanej ciążącego na nowym właścicielu nieruchomości jest prawidłowe, a wcześniejsze uiszczenie opłaty przez zbywcę nie zwalnia nabywcy z jej obowiązku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że czynność włączenia nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków podjęta bez uwzględnienia praw właściciela, jest bezskuteczna. Skarga kasacyjna Burmistrza Miasta B. oddalona z uwagi na brak podstaw prawnych do zmiany wyroku WSA.

Włączenie karty ewidencyjnej zabytku archeologicznego do wojewódzkiej ewidencji zabytków musi być oparte na dowodach wskazujących na jego historyczną, artystyczną lub naukową wartość. Działanie organu administracyjnego wymaga stosownego uzasadnienia, a jego arbitralność jest niedopuszczalna.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla dobudowy balkonu do zabytkowej kamienicy spełnia wymogi przepisów o planowaniu przestrzennym, gwarantując kontynuację funkcji mieszkaniowej i ochronę zabytków, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

W przypadku naruszenia ochrony danych osobowych, decyzja Prezesa UODO o udzieleniu upomnienia, oparta na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i poprawnej wykładni prawa materialnego, jest uzasadniona, a skarga kasacyjna kwestionująca tę decyzję może zostać uznana za niezasadną i oddalona.

W braku udokumentowanego tytułu prawnego do zarządu na dzień 27 maja 1990 r., nieruchomość należąca do Skarbu Państwa uznaje się za przynależną do terenowego organu administracji państwowej. Komunalizacja następuje z mocy prawa, jeżeli nie udokumentowano zarządu w formie wymaganej prawem.