Orzeczenia
Pracy Budownictwa i Produkcji Materiałów Budowlanych ZIB w S. o waloryzację ekwiwalentu za urlop, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu za niewykorzystany w latach 1996 i 1997 urlop wypoczynkowy, nagrody jubileuszowej, do której uprawnienie nabył powód w 1997 r.). Po rozwiązaniu stosunku pracy strona pozwana wypłaciła powodowi ekwiwalent za 8 dni niewykorzystanego w naturze urlopu wypoczynkowego
Przyczyny utraty prawa do zasiłku chorobowego określone w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 143 ze zm.) nie uzasadniają same przez się rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Ponieważ jednak powód na wypadek oddalenia powództwa o przywrócenie do pracy wniósł o zasądzenie ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy nie przy użyciu sił własnych, zdecydował się na takie rozwiązanie. W tej kwestii Sąd Najwyższy podzielił stanowisko Sądu drugiej instancji co do tego, że nie można uznać postępowania powoda za ciężkie
Już z tego powodu nie może ten zarzut stanowić usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej. z umowy o pracę przez czas związany z obsługą autokaru, niezależnie od czasu prowadzenia autokaru przez każdego z nich, z wyjątkiem sytuacji Powód wpłacił ją dobrowolnie do kasy pracodawcy z tytułu rozliczenia się z biletów po powrocie z trasy.
Zgodnie z art. 170 KP, w brzmieniu sprzed nowelizacji z 1996 r. pracodawca mógł zobowiązać pracownika do wykorzystania bieżącego urlopu w okresie trzymiesięcznego wypowiedzenia, choćby nie było to zgodne z planem urlopów. Pracodawca mógł w tym zakresie nie dopuścić pracownika do pracy, a przejawiana przez niego gotowość do pracy nie mogła prowadzić do nabycia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. kwotę należało podwyższyć zasądzoną powódce należność z tytułu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, co też Sąd Najwyższy uczynił, zmieniając w sposób wystarczający zrekompensowało spadek siły nabywczej pieniądza. Przewodniczący: SSN Jadwiga Skibińska-Adamowicz Sędziowie SN: Józef Iwulski (sprawozdawca), Zbigniew Myszka Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu
Ekwiwalent wypłacony pracownikowi za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy z innych przyczyn niż wymienione w art. 171 § 1 KP jest ekwiwalentem za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy w rozumieniu § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. wypoczynkowy z braku przesłanek z art. 171 § 1 KP jest ekwiwalentem za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy o jakim mowa w § 7 ust. 1 Wprawdzie zgodnie z art. 152 § 1 KP urlop wypoczynkowy jest uprawnieniem pracownika do okresowego odpłatnego zwolnienia od pracy, stanowi Natomiast nie ogranicza możliwości wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za nie wykorzystany urlop w innych sytuacjach - zgodnie z wolą stron
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 1999 r. sprawy z powództwa Jerzego D. przeciwko Ł. Przepis art. 1541 KP stanowi, że do okresu zatrudnienia, od którego zależy prawo do urlopu i wymiar tego urlopu wlicza się okresy poprzedniego pracowniczy, którzy przeszli do niego z innego zakładu w ramach przekształcenia nabywają uprawnienia do odprawy emerytalnej (rentowej) w wyższej
Powód nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego za rok 1994, jak też za lata 1995, 1996, przy czym ekwiwalent za urlopy w latach 1995 - 1997 W następnych latach powód również nie korzystał z urlopów wypoczynkowych, a powództwo o zapłatę ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy z 1994 Urlop wypoczynkowy za rok 1994 powód obowiązany był wykorzystać do końca tegoż roku.
Oceny zachowania terminu z art. 52 § 2 KP należy dokonywać z uwzględnieniem daty zdarzenia, które zostało wskazane jako przyczyna rozwiązania umowy o pracę (art. 30 § 4 KP), a nie daty zdarzeń późniejszych. Biorąc pod uwagę wykaz zaległych urlopów na dzień 31 grudnia 1994 r., Sąd uznał, że powodowi należał się ekwiwalent za 78 dni urlopu. Przewodniczący: SSN Walerian Sanetra Sędziowie SN: Józef Iwulski (sprawozdawca), Roman Kuczyński Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu Strona pozwana nadto podtrzymywała twierdzenia o wykorzystaniu przez powoda urlopu wypoczynkowego.
Niemożliwe jest udzielenie nauczycielowi urlopu dla poratowania zdrowia, jeżeli w momencie wystąpienia z wnioskiem o ten urlop, stosunek pracy jest już rozwiązany w wykonaniu orzeczenia komisji dyscyplinarnej o wydaleniu z zawodu. O oddaleniu roszczenia powódki o zapłatę za okres urlopu dla poratowania zdrowia decyduje fakt, że urlop taki, zgodnie z art. 73 ust. ] wynika, że powódce chodzi wyłącznie o wynagrodzenie za okres urlopu dla poratowania zdrowia, który w jej mniemaniu powinien być jej Nie będąc pracownikiem szkoły (nauczycielem) powódka nie mogła nabyć prawa do urlopu dla poratowania zdrowia.
Wypowiedzenie to zostało anulowane, gdyż po jego otrzymaniu powódka złożyła podanie o urlop wychowawczy od 15 października 1995 r. do By przyczyna tak sformułowana mogła być uznana za ujętą zgodnie z wymaganiami art. 30 § 4 KP (w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z 28 grudnia stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1990 r.
Pracodawca, który wbrew obowiązkowi przewidzianemu w art. 94 pkt 9a KP nie prowadzi list obecności, list płac ani innej dokumentacji ewidencjonującej czas pracy pracownika i wypłacanego mu wynagrodzenia, musi liczyć się z tym, że będzie na nim spoczywał ciężar udowodnienia nieobecności pracownika, jej rozmiaru oraz wypłaconego wynagrodzenia. zwróciła się z ustnym wnioskiem o urlop wychowawczy. powódkę, że z dniem 21 maja 1998 r. rozwiązuje z nią stosunek pracy z powodu „nagminnego nieprzychodzenia do pracy, bez usprawiedliwienia W pozostałych dniach wskazanego okresu powódka przychodziła do pracy i stan ten trwał aż do zamknięcia Pracowni Modniarskiej z powodu
W pojęciu ponoszonych przez pracodawcę „opłat pobytowych” nakładanych przez władze kraju zatrudnienia na zagranicznej budowie mieszczą się w szczególności opłaty z tytułu zezwolenia na pracę. 2. Ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy pracownika skierowanego na budowę zagraniczną na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy może być wypłacony jednorazowo „po zakończeniu pracy”, jak też w miesięcznych ratach w trakcie realizacji kontraktu. 4. pieniężne wraz z ustawowymi odsetkami z tytułu: części wynagrodzenia za pracę, kosztów zakwaterowania, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy składek, z których Kasa do Spraw Urlopów i Wyrównywania Wynagrodzeń w Budownictwie będzie wypłacać ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, obowiązuje powodom wynagrodzenia był pieniężny ekwiwalent za urlop wypoczynkowy.
Prawo do zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy na okres kadencji przysługuje tylko pracownikowi wybranemu do zarządu zakładowej organizacji związkowej. Taki urlop mogą bowiem „z istoty rzeczy” otrzymać jedynie pracownicy wybrani do zarządów zakładowych organizacji związkowych, a poza tym Pierwszy z tych przepisów stanowi, że prawo do zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy na okres kadencji w zarządzie zakładowej organizacji i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach-Ośrodka Zamiejscowego w Rybniku z dnia 30 lipca 1997 r. [...]
Inny rozkład czasu pracy niż przewidziany w tym przepisie może wynikać z przepisów prawa pracy lub postanowień umowy o pracę. Powód wykorzystał urlop wypoczynkowy w ilości 18 dni w roku, a przysługiwał mu urlop w wymiarze 26 dni. Nie zabezpieczała bowiem zastępstwa pracowników nieobecnych w pracy z powodu urlopów i zwolnień chorobowych. Na okoliczność wykorzystania przez powoda urlopów wypoczynkowych w należnym wymiarze brak jakichkolwiek dowodów.
Gdyby nawet powódka uzyskała dyplom ukończenia studiów wyższych w planowanym terminie (co w istocie nastąpiło 25 czerwca 1997 r.), to W rozpoznawanej sprawie akt przeniesienia w stan nieczynny został wydany powódce przed powstaniem jej roszczenia o udzielenie urlopu dla Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 lutego 1997
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Powód we wstępnej części kasacji nie wskazuje jakie przepisy prawa zostały, jego zdaniem, naruszone Następnego dnia powód osobiście złożył wniosek o udzielenie urlopu wypoczynkowego na okres od 29 października do 31 października 1996 Powód miał świadomość co do obowiązującego trybu w przypadku ubiegania się o urlop, w tym także co do osoby uprawnionej do podjęcia decyzji
Zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów i zasiłków wychowawczych (Dz.U. Nr 60, poz. 277 ze zm.) prawo do zasiłku wychowawczego przysługuje tylko na okres udzielonego pracownikowi urlopu wychowawczego. W razie wcześniejszego niż termin za-kończenia tego urlopu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn ekonomicznych, leżących po stronie pracodawcy, obowiązek wypłaty zasiłku przejmuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który jednak nie jest uprawniony do udzielania dalszego urlopu wychowawczego i przedłużania okresu wypłaty zasiłku wychowawczego. Sąd Wojewódzki ustalił, że z wnioskodawczynią został rozwiązany stosunek pracy z powodu upadłości zakładu pracy z dniem 30 kwietnia 1996 Urlop wychowawczy, z którego korzystała, udzielony jej został do dnia 30 czerwca 1996 r. i tylko do tej daty do wnioskodawczyni stosuje Gdyby wnioskodawczyni przed datą wejścia w życie rozporządzenia z 1996 r. złożyła wniosek o urlop wychowawczy na okres dłuższy niż do
Powodom nie wydawano poleceń ani zgody na pracę w godzinach nadliczbowych, ani nikogo nie odesłano do kraju z powodu rozbieżności stanowisk Tym samym wyrokiem zasądzone zostały również kwoty w markach niemieckich z tytułu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy oraz po 47 zł z tytułu , ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, ekwiwalentu za odzież roboczą i zwrotu kosztów posiłków regeneracyjnych.
Z dniem 30 czerwca 1998 r. rozwiązano z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 KP z powodu ciężkiego naruszenia powodu stanu nietrzeźwości. szczególnego w zachowaniu powoda, podczas gdy on sam twierdził, że z powodu skrajnego wyczerpania fizycznego dwudniową pracą przy sianokosach
Odmowa przywrócenia do pracy ze względu na jego niemożliwość lub niecelowość (art. 45 § 2 KP) wymaga odpowiednich ustaleń faktycznych. Powód wyjechał na urlop do Grecji własnym samochodem, 20-letnim „Fiatem”, który uległ uszkodzeniu dnia 27 sierpnia 1996 r. W czasie od 5 sierpnia do 30 sierpnia 1996 r. powód przebywał na urlopie. Do pracy powinien stawić się dnia 2 września 1996 r. Co więcej, strona pozwana rozwiązała z powodem umowę o pracę w ostatnim dniu jego urlopu wypoczynkowego i przyjęła jako podstawę porzucenie