Artykuł 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa należy wykładać prokonstytucyjnie w ten sposób, że pojęcie „wykonywania pracy zarobkowej” obejmuje wyłącznie aktywność o względnie stałym lub regularnym charakterze, nie zaś jednorazową i incydentalną działalność ubezpieczonego. Sporadyczna, epizodyczna aktywność

Umowa zlecenia zawarta w trakcie trwającej długotrwałej niezdolności do pracy zleceniobiorcy w zaawansowanym wieku, niewykonywana faktycznie i zawarta wyłącznie w celu uzyskania tytułu do wyższych świadczeń zasiłkowych, jest czynnością pozorną w rozumieniu art. 83 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny i jako taka nie stanowi tytułu do objęcia obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi

Osoba mająca prawo do emerytury może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, jeżeli to świadczenie jest korzystniejsze, pod warunkiem zawieszenia emerytury. Interpretacja powinna uwzględniać prokonstytucyjną wykładnię zapewniającą równość wobec prawa oraz sprawiedliwość społeczną.

Czasowa niezdolność do pracy osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, w tym wynikająca z macierzyństwa lub choroby, nie powoduje ustania tej działalności ani wyłączenia z obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym w rozumieniu art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Decydujący dla oceny ciągłości działalności jest zamiar jej prowadzenia

Oceniając związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, należy uwzględnić obecne okoliczności uniemożliwiające zatrudnienie, pomijając wcześniejszą rezygnację. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, gdy opieka nad osobą niepełnosprawną obiektywnie wyklucza możliwość podjęcia pracy.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie powinno być wykluczone przez pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego, jeśli wnioskodawca deklaruje gotowość zawieszenia zasiłku po przyznaniu świadczenia; organ winien umożliwić wybór. Uchybienie proceduralne w niewyjaśnieniu pełnego stanu faktycznego wymaga uchylenia decyzji.

Terytorialna służba wojskowa, z racji swojego charakteru, nie stanowi zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej, co umożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie ją pełniącej.

Umorzenie należności alimentacyjnych w ramach uznania administracyjnego wymaga szczególnych okoliczności; jego odmowa, przy spełnieniu odpowiednich przesłanek proceduralnych i meritum, jest zgodna z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w postępowaniu dotyczącym umorzenia postępowania administracyjnego, sąd kontroluje wyłącznie legalność decyzji o umorzeniu, a nie prawidłowość podstawy prawnej zawieszenia postępowania.

Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie uzależnia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od możliwości pełnienia opieki przez innych równolegle zobowiązanych alimentacyjnie członków rodziny. Organy nie mogą wprowadzać warunków poza określonymi w ustawie.

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, organ winien umożliwić wybór świadczenia, przyznając je od momentu ustania wcześniejszej decyzji. Zatem, skarżącej przysługuje świadczenie pielęgnacyjne od wygaśnięcia decyzji przyznającej zasiłek opiekuńczy.

Umowa o dzieło, która nie obejmuje indywidualnego i materialnego rezultatu, lecz ma charakter powtarzalnych czynności dydaktycznych, stanowi umowę o świadczenie usług, podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Zamiar stron nie może zmienić kwalifikacji prawnej umowy, gdy jej treść nie spełnia wymogów umowy o dzieło.

Jeżeli przepisy prawa farmaceutycznego nie precyzują jednoznacznie pojęcia lokalu w kontekście placówki obrotu pozaaptecznego, to jego wykładnia nie może prowadzić do bezwzględnego wykluczenia prowadzenia takiej działalności w formie sklepu mobilnego.

Osobie, wobec której nie ciąży obowiązek alimentacyjny względem wymagającej opieki, nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. E. B. nie jest uprawniona do świadczenia względem swojej ciotki Z. B.

Umowy o świadczenie usług, choć nazywane umowami o dzieło, podlegają przepisom umowy zlecenia, co powoduje objęcie ich obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego ex lege.

NSA uznał, że L. B. spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wskazując na związek rezygnacji z zatrudnienia z opieką nad matką, oraz że obowiązek alimentacyjny rodzeństwa nie wyklucza prawa skarżącej do świadczenia.

Odmawiając świadczenia pielęgnacyjnego, organy muszą rzetelnie ustalić, czy rezygnacja z zatrudnienia jest bezpośrednio związana z opieką nad osobą niepełnosprawną."

W sprawie dotyczącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, obecność innych członków rodziny zobowiązanych do alimentacji nie jest negatywną przesłanką do odmowy świadczenia opiekunowi, który sprawuje rzeczywistą opiekę uniemożliwiającą podjęcie zatrudnienia. (NSA, wyrok z dnia 28 marca 2025 r., sygn. akt I OSK 1135/23)

Nieprzestrzeganie zasad prawidłowego obrotu lekami przez aptekę ogólnodostępną, jak również realizacja zapotrzebowań naruszających ustawowe wykazy, skutkuje utratą rękojmi jej prowadzenia i uprawnia organy do cofnięcia zezwolenia na jej prowadzenie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że spółka naruszyła obowiązki informacyjne wynikające z art. 96aa u.p.f., co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej przez NFZ, a nałożenie tej kary było proporcjonalne do stopnia naruszenia i miało na celu zapewnienie ochrony zdrowia poprzez umożliwienie kontroli realizacji recept.

Po ustaleniu przez wojewodę zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ administracyjny zobowiązany jest uchylić świadczenie wychowawcze, nie badając ponownie przesłanek z art. 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Umowa o wykonanie cyklu wykładów stanowiąca przedmiot rozpatrywanej sprawy nie spełniała przesłanek umowy o dzieło; należy ją zakwalifikować jako umowę o świadczenie usług, co uzasadnia podleganie ubezpieczeniu zdrowotnemu zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Zasada prawidłowości ustalania stanu faktycznego determinuje prawidłowe stosowanie norm prawa materialnego. Skarga kasacyjna, opierająca się na zarzucie błędnej subsumcji, nie może podważać ustaleń faktycznych uznanych przez sąd I instancji, jeśli te nie zostały skutecznie zakwestionowane.

Reklama aptek oraz ich działalności, realizowana poprzez publikację materiałów promocyjnych i eksponowanie banerów, stanowi naruszenie art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, uzasadniające nałożenie kary administracyjnej do 50 000 zł. Wyrok WSA oddalający skargę utrzymuje w mocy decyzję o nałożeniu sankcji wobec skarżącej.