Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika za niewykonanie obowiązków z ustawy SENT, wskazując na obiektywny charakter odpowiedzialności oraz jej prewencyjny cel. Stanowisko to adekwatnie oddaje wymogi prawa oraz interes publiczny.

Zasady oceniania egzaminów radcowskich przez komisję egzaminacyjną sądową podlegają ocenie sądowej tylko pod kątem zgodności z prawem, a nie ocenie merytorycznej pracy. Skarga musi wskazywać konkretne naruszenia procedur prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uchylił uchwałę Komisji II stopnia, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przy ocenie egzaminu radcowskiego. Wskazano na konieczność uwzględnienia postępowania uproszczonego zgodnie z obowiązującym prawem.

Zgłoszenie w systemie SENT nieprawidłowych danych dotyczących miejsca rozpoczęcia przewozu towarów stanowi naruszenie ustawy SENT podlegające karze pieniężnej, której nałożenie jest zgodne z zasadą proporcjonalności i prewencyjnym celem ustawy, a odstąpienie od kary wymaga wykazania ważnego interesu publicznego.

Uchwała samorządu zawodowego radców prawnych w przedmiocie składek członkowskich ma charakter cywilnoprawny, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, a skarga kasacyjna oddala uchwałę WSA uznającą takie sprawy za administracyjne.

Nie można uwzględnić skargi przewoźnika na nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT, gdyż organ nie naruszył proceduralnych ani materialnoprawnych przesłanek oceny interesu publicznego i zasady proporcjonalności, co skutkowało zasadnym uchyleniem wyroku WSA.

Ostateczne orzeczenia lekarskie stwierdzające przeciwwskazania zdrowotne, jako dokumenty urzędowe, nie podlegają weryfikacji przez organy administracyjne czy sądy w zakresie istotnej mocy dowodowej, a ich kwestionowanie możliwe jest wyłącznie w przewidzianej procedurze ustawowej.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości o uchybieniu terminu zażalenia była niezasadna, gdyż zażalenie na rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nie przysługiwało. Skarga kasacyjna Ministra oddalona, naruszenia przepisów procesowych nie stwierdzono.

Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego wynika z dotychczasowego zachowania kandydata, które podważa jego zaufanie i nieskazitelny charakter wymagany dla wykonywania zawodu zaufania publicznego, nawet po zatarciu skazania.

Uchylenie decyzji o zwolnieniu biegłego z uwagi na naruszenie obowiązku wysłuchania biegłego przed podjęciem decyzji przez organy, stanowi kwalifikowaną wadę procesową wpływającą na prawne skutki postępowania.

Na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT, odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej może nastąpić wyłącznie w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu lub interesem publicznym, przy czym każde z tych pojęć wymaga indywidualnej analizy uwzględniającej cały kontekst faktyczny, w szczególności z zastosowaniem zasady proporcjonalności.

Stosunek służbowy wygasa z mocy prawa, jeśli nie przedstawiono propozycji zatrudnienia do danego terminu, a organy słusznie uzasadniły decyzje o nieprzedstawieniu propozycji z powodu utraty zaufania do funkcjonariusza.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki na poczet rekompensaty z przyczyn merytorycznych powinna być dokonana w formie decyzji administracyjnej, podlegającej odwołaniu, z uwagi na ochronę praw adresata aktu administracyjnego.

Dla uznania przewozu pojazdem zarejestrowanym do licencji taksówkowej za przewóz taxi, konieczne jest odpowiednie oznaczenie i wyposażenie. Brak spełnienia tych wymogów skutkuje kwalifikacją przewozu jako okazjonalnego, niezależnie od wpisu do licencji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej za przewóz okazjonalny bez spełnienia wymogów licencyjnych i konstrukcyjnych jest zasadne i zgodne z prawem.

Wykonanie okazjonalnego przewozu osób bez zgłoszenia pojazdu do istniejącej licencji oraz brak odpowiednich dokumentów uprawniających do przewozu stanowi naruszenie przepisów prawa transportowego, uzasadniając nałożenie kary pieniężnej.

Przewóz osób za pośrednictwem aplikacji Uber, realizowany pojazdem niespełniającym warunków konstrukcyjnych określonych dla przewozu okazjonalnego, nie stanowi przewozu okazjonalnego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Nieuzyskanie odpowiedniej licencji na prowadzenie działalności przewozu osób w ramach krajowego transportu drogowego uzasadnia nałożenie kary administracyjnej, nawet jeśli przewóz wydaje się mieć charakter okazjonalny.