Właściciel pojazdu ponosi odpowiedzialność administracyjną za nieuiszczenie opłaty elektronicznej przy przejeździe drogą krajową, jeśli nie przedstawi dowodów wskazujących na legalne użyczenie pojazdu, zwłaszcza w przypadku niewykazania obecności rzekomego użytkownika w kraju.

Emitent akcji nie posiada legitymacji skargowej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organu o zawieszeniu obrotu akcjami na rynku regulowanym, albowiem ochronie podlegają interesy inwestorów, a stroną jest wyłącznie giełda, do której decyzja jest kierowana.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że interpretacja przepisów dotyczących płatności obszarowych powinna być dokonana w odniesieniu do każdej płatności indywidualnie; organ administracyjny błędnie przyjął sumowanie zawyżeń działek dla różnych kategori. Wyrok uchyla wcześniejsze decyzje.

Kara nałożona za przejazd pojazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej jest zasadna, gdy właściciel pojazdu nie przedstawił dowodów na użyczenie pojazdu innej osobie oraz nie wyposażył pojazdu w wymagane urządzenie viaBox.

Skoro profile aluminiowe pozostawały niezmontowane i stanowiły jedynie kształtowniki, ich klasyfikacja pod kod TARIC 7610 90 90 10 była zgodna z ogólnymi regułami klasyfikacji taryfowej i zasadnie obłożona cłem antydumpingowym na poziomie 22,1%.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że importowane przez "S." S.A. profile aluminiowe nie stanowią konstrukcji, ani ich części, wykluczając ich zakwalifikowanie do kodu TARIC 7610 909090. Skarga kasacyjna została oddalona, a kwalifikacja celna 7610 909010, wraz z określeniem należności celnych i podatku, ze stawką cła 22,1%, została uznana za prawidłową.

Sąd uznał, że klasyfikacja taryfowa towarów przygotowanych z aluminium według wskazań organu skarbowego do kodu TARIC 7604 29 90 90 była prawidłowa, a zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów materialnych i proceduralnych były niezasadne.

Nieuiszczenie opłaty elektronicznej za przejazd pojazdu po drodze krajowej skutkuje odpowiedzialnością, niezależnie od twierdzeń o użyczeniu pojazdu innym osobom, gdy brak dowodów na poparcie tych twierdzeń.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że kara pieniężna za niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji na transport była nałożona prawidłowo; protokół kontroli jest dokumentem urzędowym potwierdzającym stan faktyczny.

Przesłanka interesu publicznego może uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy SENT, o ile organy administracyjne rozważą proporcjonalność sankcji oraz sytuację prawną i ekonomiczną podmiotu. NSA podtrzymuje decyzję WSA uchylającą sankcję z powodu niepełnej analizy tych przesłanek przez organy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawidłowe wykonanie obowiązków nałożonych przez ustawę SENT jest istotne dla skutecznego monitorowania przewozu towarów, a naruszenia nie mogą być jedynie formalnymi uchybieniami. Odstąpienie od kary pieniężnej musi być uzasadnione istotnymi przesłankami interesu publicznego lub podmiotu, których brak w niniejszej sprawie.

Przewoźnik wykonujący transport drogowy podlega odpowiedzialności karnej za niewyposażenie kierowcy w przewożone dokumenty wymagane art. 87 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku gdy kierowca nie okaże dokumentów podczas kontroli.

Niezgłoszenie pojazdu do licencji transportowej oraz nieokazanie wypisu z licencji uzasadniało nałożenie kary pieniężnej zgodnie z art. 87 i 92a u.t.d. Bierność dowodowa strony nie może prowadzić do negatywnych konsekwencji dla organu w postępowaniu administracyjnym.