Dla powstania odpowiedzialności przewoźnika transportującego odpady wystarczające jest stwierdzenie przewozu bez dokumentu potwierdzającego rzeczywisty rodzaj odpadów. Brak zgodności dokumentów BDO z rzeczywistym stanem odpadów uzasadnia nałożenie kar administracyjnych, niezależnie od przypisania winy przewoźnikowi.

Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, na przewoźnika można nałożyć karę pieniężną za niezapewnienie ciągłego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu przewożącego towary. Kara 10.000 zł jest proporcjonalna i nie narusza interesu publicznego, nawet przy formalnym naruszeniu.

Członek organu zarządzającego ponosi odpowiedzialność za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, mimo braku jego czynnego udziału, jeżeli pełnił funkcję w czasie ujawnienia działania bez koncesji. Ostateczność decyzji przeciwko spółce determinuje wykładnię.

Przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje odpowiedniego zastosowania w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT. Kontrola przewozu towarów jest odrębna od kontroli podatkowej.

Wykonywanie przewozu osób bez wymaganej licencji oraz pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, z wykorzystaniem aplikacji pośredniczącej, stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania przy nakładaniu kar na podstawie ustawy SENT, a wezwanie do stawienia do kontroli jest prawidłowe, gdy przesłane z numerem referencyjnym. Skarga kasacyjna U. w T., L. została oddalona.

Na podstawie przepisów ustawy SENT, przepisy art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania w sprawach dotyczących kar pieniężnych za naruszenie tej ustawy. Obowiązek przedstawienia środka transportu do kontroli celnej jest skutecznie nakładany poprzez wezwanie przesyłane z numerem referencyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia ustawy o SENT, uznając, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego czy proceduralnego. Odstąpienie od kary miało miejsce jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, co w tym przypadku nie miało zastosowania.

Nałożenie kary pieniężnej na F. Sp. z o.o. było zasadne z uwagi na brak zgłoszenia towaru do systemu SENT i zgodne z przepisami materialnoprawnymi oraz proceduralnymi, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej. Naruszenie obowiązków SENT uzasadniało sankcję bez naruszenia zasad proporcjonalności.

Zaskarżony wyrok WSA w Rzeszowie narusza przepisy postępowania poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, co uzasadniało uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W sprawie o nałożenie kary pieniężnej za niedochowanie obowiązku zwrotu rejestracyjnych dokumentów, brak wykazania znikomych naruszenia i okoliczności współtworzących winę profesjonalnego podmiotu wyklucza możliwość odstąpienia od nałożenia sankcji, mimo dostępności przesłanki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Rejestracji pojazdu przejętego przez przedsiębiorstwo w spadku dokonuje się na rzecz jego właścicieli, nie zaś na rzecz zarządcy sukcesyjnego. Działania zarządcy sukcesyjnego przynoszą skutki prawne w sferze prawnej właścicieli przedsiębiorstwa.

Wydanie przez sąd drugiej instancji wyroku w składzie jednego sędziego, ukształtowanym na podstawie art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, w okresie po dniu 26 kwietnia 2023 r., tj. po podjęciu przez skład siedmiu sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego uchwały III

Uniemożliwienie kontroli na miejscu nie może automatycznie skutkować odmową płatności, jeśli decyzje organu nie są oparte na szczegółowej ocenie sytuacji zgodnie z art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013 oraz TSUE C-536/09.

Uniemożliwienie przez rolnika kontroli na miejscu nie prowadzi do automatycznej odmowy przyznania wszystkich płatności, o jakie wnioskował, lecz wymaga analizy związku przyczynowego między uniemożliwieniem kontroli a poszczególnymi płatnościami.

Zatwierdzenie organizacji ruchu przez GDDKiA, jako akt ogólny, podlega kontroli sądowoadministracyjnej, lecz nie narusza przepisów dotyczących bezpieczeństwa i zarządzania ruchem. Procedura zatwierdzania, mimo zastrzeżeń formalnych, spełnia wymogi legalności, zapewniając bezpieczeństwo na drogach publicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił uchylić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i oddalić skargę, uznając, że ochrona danych osobowych i REGON obejmuje osoby fizyczne, prawne i jednostki bez osobowości prawnej, a udostępnienie tych danych jest ograniczone przez art. 80ce ust. 1 Prawa o ruchu drogowym.

Uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli na miejscu nie uzasadnia automatycznego odmowy przyznania wszystkich płatności rolniczych; organ powinien dokonać szczegółowej oceny racjonalności działań rolnika.

Na gruncie art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013 odmowa przyznania płatności wymaga udowodnienia konkretnego związku między uniemożliwieniem kontroli a przedmiotowymi płatnościami; nie skutkuje automatycznym odrzuceniem wszystkich wniosków płatniczych.

Skarga kasacyjna A Sp. z o.o. Sp. k. nie spełnia wymogów art. 174 p.p.s.a., a zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych zostaje podtrzymane.

Skarga kasacyjna M. Sp. z o.o. została oddalona przez NSA z uwagi na nieuzasadnione zarzuty naruszenia prawa materialnego i proceduralnego, potwierdzając prawidłowość inspekcji celno-skarbowej i zastosowania stawki 6,8% cła antydumpingowego.

W sytuacji, gdy dokumentacja celna zawiera nieprawdziwe dane co do pochodzenia towarów, organ administracyjny ma prawo do weryfikacji zgłoszenia celnego oraz ustalenia prawidłowej wysokości należności celno-podatkowej, a sąd administracyjny oddala skargę kasacyjną w braku wykazania istotnego wpływu zarzutów na rozstrzygnięcie.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że brak jest podstaw do odstąpienia od zastosowania dodatkowych obciążeń podatkowych i celnych z uwagi na wykazane fałszerstwa w zgłoszeniu celnym. Podmiot składający zgłoszenie celne ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowość podanych danych.

M. S. P. A. B. Sp. z o.o. Sp. k. w T., nie wykazując należycie pochodzenia towarów, nie może uzyskać zerowej stawki cła antydumpingowego. Organy celne poprawnie stosowały procedury zgłoszenia celnego oraz określenia cła, co potwierdza NSA, oddalając skargę kasacyjną.