Zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa, wymaga jednoczesnego spełnienia przesłanek znikomości wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszania prawa; okoliczności osobiste strony nie są przesłankami determinującymi rozpoznanie tej instytucji.

NSA stwierdził, że odmowa wypłaty odsetek za nienależne cła jest sprzeczna z zasadami zwrotu nienależnych świadczeń według prawa unijnego. Zwrot ten powinien zostać dokonany z odsetkami, gdy pobór działań celnych był niezgodny z prawem UE.

W przypadku zwrotu nadpłaconego cła pobranego z naruszeniem prawa Unii, organy celne obowiązane są zwrócić także odsetki, pomimo uregulowań UKC wyłączających takie zobowiązanie.

Rażące naruszenie przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 prd poprzez wydanie decyzji rejestracyjnej pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacji uzasadnia stwierdzenie jej nieważności, pomimo występowania skutków społeczno-ekonomicznych właściwych dla dotychczas zaistniałego stanu rozstrzygnięcia.

Decyzja rejestracyjna pojazdu wydana bez wymaganych prawem dokumentów homologacyjnych rażąco narusza prawo, z uwagi na jednoznaczność przepisów i oczywistość naruszenia, co uzasadnia jej stwierdzenie nieważności.

Decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacyjnego stanowi rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wymagające stwierdzenia jej nieważności niezależnie od skutków społeczno-ekonomicznych. Stabilność i zasada zaufania do organów nie mogą usprawiedliwiać utrzymania decyzji sprzecznej z prawem.

Przy stosowaniu art. 189f § 1 pkt 1 kpa warunkiem odstąpienia od kary jest zarówno znikomość wagi naruszenia, jak i zaprzestanie naruszania prawa, co musi być stwierdzone łącznie. Osobiste cechy skarżącego nie wpływają na te przesłanki.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na P. Sp. z o.o. za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uznając, że skarga kasacyjna nie wykazała istotnego wpływu uchybień proceduralnych na wynik sprawy.

Dla potwierdzenia fizycznego wywozu towarów z obszaru celnego UE, eksporter zobowiązany jest do prezentacji jednoznacznych dowodów, które są kluczowe do zakończenia procedury wywozowej. Dokumenty potwierdzające jedynie transakcję handlową nie spełniają wymogów unijnych przepisów celnych.

Klasyfikacja taryfowa elementów felg samochodowych musi uwzględniać użycie wyłącznie operacji montażowych, brak dalszej obróbki i pełne zastosowanie reguł interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej. Polskie tłumaczenia not wyjaśniających nie mogą wykluczać ich europejskiej wykładni.

Klasyfikacja towarów według Nomenklatury Scalonej odbywa się zgodnie z zasadami ORINS, przy czym złożoność metody montażu nie jest istotna, o ile nie występują dalsze operacje wytwórcze. Brak uzasadnionych przesłanek do zastosowania innej klasyfikacji niż przyjęta przez organy celne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że niewykonanie wymogów rolno-środowiskowych oraz niedostarczenie przewidzianych dowodów na siłę wyższą, uzasadnia odmowę przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, zgodnie z przyjętymi przepisami UE.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczącej kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, wskazując na prawidłowość ustaleń faktycznych i procedur organu, co uzasadnia nałożenie kary.

W przypadku sporu dotyczącego uznania unieważnienia zgłoszeń celnych właściwe jest dokonanie oceny dowodów przedstawionych przez zobowiązanego; wystarczającym potwierdzeniem wywozu są dokumenty potwierdzające faktyczne opuszczenie przez towar obszaru celnego UE, co winno być udokumentowane zgodnie z przepisami prawa celnego.

Importowane elementy felg, tj. obręcze i tarcze, podlegają klasyfikacji do kodu TARIC 8708 70 99 80, jako przygotowane do montażu felgi stalowe, i obciążone są cłem antydumpingowym. Złożoność montażu nie wpływa na klasyfikację, jeśli brak dalszej obróbki części.

Reguła 2(a) ORINS nie wyłącza klasyfikacji taryfowej do kodu TARIC 8708 70 99 80 towarów, które w całości składają się z elementów gotowych do montażu, niezależnie od złożoności metody montażu, o ile nie podlegają dalszej obróbce.

Postanowienie potwierdza, że klasyfikacja taryfowa towarów może się opierać na założeniu, iż przed dalszym montażem nie doszło do istotnej obróbki, a rozbieżności w tłumaczeniach językowych nie mogą stanowić podstawy skargi, gdy wersje autentyczne wskazują na brak ograniczenia do prostoty montażu.

Dopuszczalne jest nałożenie kary na przedsiębiorcę za naruszenie ustawy o transporcie drogowym, jeśli działania wykazane w protokole kontroli wskazują na brak zgłoszenia pojazdu do licencji i brak odpowiednich dokumentów przy przewozie pasażerów.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że organ miał prawo żądać zwrotu nienależnie wypłaconych płatności, gdy beneficjent mógł zgodnie z zasadą należytej staranności wykryć błąd, nawet jeśli rozpoczęcie postępowania przerwało bieg przedawnienia.

Kara pieniężna za przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych jest zasadna, gdy stan faktyczny ustalony przez organy nie został skutecznie podważony dowodami podmiotu karanego.

Wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem osobowym niespełniającym wymogów konstrukcyjnych podlega karze pieniężnej; posiadanie licencji na transport drogowy nie wyklucza odpowiedzialności za naruszenia przepisów o przewozach okazjonalnych.

Czynność przewozu okazjonalnego osób samochodem osobowym wymaga spełnienia wymogów konstrukcyjnych przewidzianych przez ustawę o transporcie drogowym, a ich niespełnienie uzasadnia nałożenie kary pieniężnej przez organy administracyjne. Zamawianie przewozu za pomocą aplikacji nie zwalnia z obowiązków ustawowych dotyczących przewozu okazjonalnego.

Termin na wniesienie opłaty okresowej zgodnie z art. 224 ust. 4 pwp jest nieprzywracalny, a jego niedotrzymanie skutkuje wygaśnięciem patentu. Niezależne od przyczyny uchybienia sądy administracyjne nie stosują mechanizmów przywrócenia takich terminów.

Podtrzymując decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, sąd uznał, że skarżący został słusznie obciążony długiem celnym i obowiązkiem zapłaty VAT z uwagi na niedopełnienie warunków odprawy czasowej i brak dowodów na powrotny wywóz zwierząt poza UE.