W sprawach dotyczących ustalenia prawa do wspólnego znaku towarowego (R.312), organ administracji publicznej, jakim jest Urząd Patentowy RP, nie ma kompetencji do rozstrzygania sporu cywilnoprawnego, co uzasadnia zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny.

Umorzenie postępowań dotyczących aktualizacji opłat z użytkowania wieczystego możliwe jest tylko, gdy nie nastąpiło skuteczne doręczenie wypowiedzenia przed 1 stycznia 2019 r.; sąd administracyjny pozostaje właściwy w sprawach decyzji o umorzeniu, gdy dotyczy formalnych orzeczeń administracyjnych.

Zatwierdzenie przez organ administracyjny organizacji ruchu na drodze gminnej, które ogranicza dostęp do nieruchomości w sposób utrudniający prowadzenie działalności gospodarczej, wymaga wnikliwej analizy skutków, zgodności z polityką transportową i proporcjonalności wobec praw właścicielskich.

Brak posiadania tytułu prawnego do gruntów Skarbu Państwa na dzień 31 maja uniemożliwia uzyskanie płatności w ramach systemów wsparcia. Skarżącym ciążą obowiązki do zapewnienia ciągłości umowy dzierżawy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że właściwość sądu administracyjnego obejmuje kontrolę decyzji administracyjnych dotyczących umorzenia postępowań w sprawach aktualizacji opłaty za użytkowanie wieczyste, a takie umorzenie jest zasadne w przypadku bezprzedmiotowości wynikającej z nieskutecznej aktualizacji przed 1 stycznia 2019 roku.

Sąd administracyjny właściwie przyjął, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów, i uchylił umorzenie postępowania dotyczącego aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Skarga kasacyjna była nieuzasadniona.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż sprawa o umorzenie postępowania aktualizacyjnego opłaty za użytkowanie wieczyste podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, gdyż nie dotyczy merytorycznej oceny wysokości opłaty, lecz zgodności z procedurami administracyjnymi.

Postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego wszczęte po dniu 5 października 2018 r., a niezakończone przed 13 lutego 2019 r., podlega umorzeniu jedynie w przypadku braku skutecznego doręczenia wypowiedzenia wszystkim współużytkownikom wieczystym nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2019 r.

Postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, wszczęte przed 13 lutego 2019 r., nie może być umorzone na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, jeśli cofnięcie wniosku nastąpiło po tej dacie. Sąd administracyjny jest właściwy do badania zgodności takiego postępowania.

Umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego aktualizacji opłaty rocznej użytkowania wieczystego jest niedopuszczalne w przypadku niewłaściwej kwalifikacji charakteru zabudowy nieruchomości, co skutkuje naruszeniem przepisów k.p.a. oraz materialnego prawa administracyjnego.

Zbycie składników majątkowych nie stanowi zbycia przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa, lecz jest sprzedażą opodatkowaną VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Od decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej wydanej na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy przekształceniowej, nie przysługuje sprzeciw do sądu powszechnego, lecz kontrola sądu administracyjnego z uwagi na charakter procesu umorzenia.

W sprawie umorzenia postępowania aktualizacyjnego opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, istotne jest ustalenie, czy wypowiedzenia zostały doręczone przed przekształceniem; brak takiego ustalenia skutkuje błędem procesowym i koniecznością ponownego rozpatrzenia przez organ.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego, potwierdzając naruszenie przez Kolegium przepisów postępowania administracyjnego przy ustalaniu faktycznego charakteru nieruchomości i zasadności zastosowania przepisów o przekształceniu użytkowania wieczystego w prawo własności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził właściwość sądu administracyjnego do kontroli postanowień umorzeniowych dotyczących aktualizacji opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego, o ile kwestia skutecznego doręczenia wypowiedzeń nie została rozstrzygnięta zgodnie z ustawą zmieniającą z 2019 r.

Umorzenie postępowania aktualizacyjnego w sprawie opłat z tytułu użytkowania wieczystego należy, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, do sądu administracyjnego. Postępowanie umorzone w związku z nieskutecznością doręczeń wypowiedzenia przed 1 stycznia 2019 r. jest bezprzedmiotowe.

Zaskarżone umorzenie postępowania o aktualizację opłaty za użytkowanie wieczyste jest uzasadnione, gdyż postępowanie to nie spełniało warunków skutecznego zakończenia przed dniem jego bezprzedmiotowości, zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami oraz ustawą przekształceniową.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż postępowania dotyczące aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste, niezakończone przed 13 lutego 2019 r. na mocy art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, podlegają umorzeniu, a decyzje w tym zakresie można zaskarżyć do sądów administracyjnych. Sąd uznał za zasadne umorzenie postępowania jako zgodne z przepisami prawa.

Skarga kasacyjna nie wnosiła przekonywujących podstaw do uchylenia wyroku z przyczyn prawnych lub proceduralnych, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej oraz zasądził koszty postępowania od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy.

Nieprawidłowość działania urządzenia viabox nie zwalnia użytkownika z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Przy braku elastyczności w ustawieniu kary, nie jest dopuszczalne miarkowanie jej wysokości w oparciu o art. 189d KPA.

Organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy potwierdzając rzeczywiste używanie znaku towarowego w relewantnym okresie, co wyklucza możliwość stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego z powodu jego nieużywania przez co najmniej pięć lat, przy czym zmiany graficzne nie wpływały na charakter odróżniający znaku.

Prawo ochronne na znak towarowy nie wygasa z powodu jego rzeczywistego używania zgodnie z art. 169 p.w.p., nawet w przypadku drobnych modyfikacji tego znaku, o ile jego funkcja odróżniająca nie ulega zmianie.

Decyzja o odmowie przyznania płatności ONW za 2020 rok została prawidłowo utrzymana przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż zarzuty proceduralne i materialnoprawne skargi kasacyjnej były niewystarczająco uzasadnione.

Wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej, na skutek odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia, zostaje uznane za zgodne z przepisami ustawy o KAS. Decyzje organów administracyjnych podjęte w tym zakresie nie naruszają Konstytucji RP.