Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zawieszenie pewnych obowiązków na podstawie ustawy COVID-19 nie neguje obowiązków zatrudniania kierowców z wymaganymi kwalifikacjami i orzeczeniami zdrowotnymi, co uzasadnia karę pieniężną nałożoną na zarządzającego transportem.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza zasadność decyzji o nałożeniu kary za nieuiszczenie opłaty elektronicznej, uznając, że waga naruszenia wyklucza znikomość deliktu i możliwość odstąpienia od ukarania. Kara ma charakter obiektywny, a zaniechanie obowiązków nie spełnia przesłanek dla odstąpienia.

Kara pieniężna za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej ma charakter obiektywny i niezmienny. Brak zapłaty nie daje podstaw do odstąpienia od nałożenia kary, chyba że zachodzą przesłanki siły wyższej.

Dane identyfikacyjne z centralnej ewidencji pojazdów, w tym numery REGON, nie mogą być udostępniane do ponownego wykorzystywania w sposób umożliwiający identyfikację podmiotów, zgodnie z art. 80ce ust. 1 Prawa o ruchu drogowym oraz przepisami o otwartych danych.

Upływ terminu ważności specjalnego zezwolenia połowowego nie oznacza utraty przedmiotu postępowania administracyjnego w sprawie przekazania kwoty połowowej innemu statkowi, co wyklucza umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego w trybie art. 105 § 1 k.p.a.

W przypadku wniosku o przekazanie indywidualnej kwoty połowowej, upływ terminu ważności specjalnego zezwolenia połowowego nie uzasadnia umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, gdyż przedmiot postępowania nie ustaje wraz z upływem zezwolenia.

Dopuszczalne jest skierowanie na badania lekarskie na podstawie wysokiego prawdopodobieństwa istnienia przeciwwskazań zdrowotnych, opartego na opinii biegłych psychiatariów, a zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, jeśli nie naruszały procedury lub prawa materialnego.

Udzielając odmowy na wydanie danych z ewidencji pojazdów, Minister Cyfryzacji naruszył przepisy prawa. Dane REGON mogą być ujawniane podmiotom innym niż osoby fizyczne, jeśli ustalono ich interes prawny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną, potwierdził zasadność decyzji administracyjnych określających nienależność rekompensaty z tytułu energii elektrycznej, uznając brak rozliczenia z odbiorcami za przesłankę do jej zwrotu.

Przewoźnik wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy musi zapewnić, aby kierowca miał ważne świadectwo poświadczające jego zatrudnienie lub pozostawanie w dyspozycji zgodnie z warunkami ustalonymi prawnie i wynikającymi z rozporządzenia nr 1072/2009; brak spełnienia tego obowiązku stanowi podstawę do nałożenia kary.

Stwierdzenie wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej z mocy prawa jest uzasadnione, jeżeli brak jest formalnej propozycji dalszego zatrudnienia przed upływem ustawowego terminu do jej złożenia, a przesłanki materiałowe wykluczają interpretację ochronną, nawet w przypadku ciąży.

Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa krajowego, choć pozostającego w dyspozycji innego przewoźnika, nie zwalnia przewoźnika polskiego z odpowiedzialności zgodnie z przepisami prawa transportowego.

Uzyskanie świadectwa kierowcy jest obowiązkiem przewoźnika, który zatrudnia kierowcę z państwa trzeciego w ramach międzynarodowego przewozu drogowego. Brak takiego świadectwa skutkuje odpowiedzialnością przewoźnika za naruszenie przepisów transportowych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego przez kierowcę bez ważnego świadectwa kierowcy, potwierdzając wymóg posiadania takiego świadectwa przez kierowcę pozostającego w dyspozycji przewoźnika polskiego.

Kierowca realizujący międzynarodowe przewozy drogowe w dyspozycji polskiego przewoźnika musi posiadać ważne świadectwo kierowcy wydane na podstawie licencji wspólnotowej, mimo umów outsourcingowych z zagranicznymi przewoźnikami.

Na podstawie odrębnych regulacji prawnych dopuszczalne jest nałożenie dwóch niezależnych kar pieniężnych za różne naruszenia ujawnione w czasie jednej kontroli drogowej, przy uwzględnieniu, że dotyczą one odmiennych reżimów regulacyjnych określonych ustawą o transporcie drogowym i ustawą ADR.

Na przewoźniku wykonującym międzynarodowy transport drogowy spoczywa obowiązek zapewnienia, by każdy kierowca posiadał ważne świadectwo kierowcy wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego siedziby przewoźnika. Naruszenie tego obowiązku stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej.

Kara pieniężna nałożona na przewoźnika za naruszenie przepisów transportowych pozostaje w mocy, gdyż nie wykazał on przesłanek z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zwolnienia od odpowiedzialności. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie.

1. Obowiązek pouczenia pracownika o roszczeniach wynikających z przytoczonych faktów, przewidziany w art. 477 zd. 2 k.p.c., stanowi wyraz ochronnej funkcji prawa pracy i nie aktualizuje się wobec pracownika, który od początku postępowania korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika oraz formułuje żądanie w sposób wyraźny i stanowczy. Regulacja ta nie może być rozumiana jako powinność sądu czuwania

Przewoźnik wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy jest zobowiązany zapewnić, by zatrudniony lub pozostający w jego dyspozycji kierowca z państwa trzeciego posiadał ważne świadectwo kierowcy, zgodnie z licencją wspólnotową, gdyż obowiązek ten wynika z przepisów rozporządzenia Nr 1072/2009.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nie jest konieczne dodatkowe badanie stosunków prawnych między właścicielem pojazdu a kierowcą, jeśli zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla oceny odpowiedzialności przedsiębiorcy.

W postępowaniu z urzędu data pierwszej czynności organu jest datą wszczęcia postępowania; nie jest konieczne, aby w tym terminie strona została zawiadomiona. Termin wszczęcia wynoszący 6 miesięcy od naruszenia ma charakter materialnoprawny (art. 13n u.d.p.).

Wykonywanie odpłatnego przewozu drogowego bez licencji, nawet przez osoby nieprowadzące działalności gospodarczej, klasyfikuje się jako krajowy transport drogowy i podlega przepisom ustawy o transporcie drogowym, w tym wymogom licencyjnym.

Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przewoźnika na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d. wymagane jest łączne wystąpienie braku wpływu na powstanie naruszenia oraz zaistnienie niezależnych, nieprzewidywalnych zdarzeń. Interpretacja tego przepisu winna być ścieśniająca.