Urządzanie gier na automatach bez wymaganej koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia, gdy gry te wykazują element losowości wpływający na ich wynik, uzasadnia wymierzenie kary na podstawie ustawy o grach hazardowych.

Gry oferowane na automatach przez T. Sp. z o.o. są grami hazardowymi wymagającymi koncesji, co uzasadnia wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych.

Skarga kasacyjna T. Sp. z o.o. na decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została oddalona; potwierdzono legalność zastosowanych dowodów i uznano automaty do gier jako zawierające element losowości, wymagające koncesji.

Gry na automatach wykazujące element losowości są grami hazardowymi wymagającymi koncesji. Sąd administracyjny może bazować na eksperymencie procesowym jako istotnym dowodzie w postępowaniu dowodowym celem ustalenia charakteru gier.

NSA oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że wyrok WSA pomimo błędów uzasadnienia odpowiadał prawu, a naruszenia prawa nie wpłynęły na wynik sprawy. Skarżący nie wykazał braku winy oraz nie dostarczył dowodów uzasadniających przyznanie płatności pomimo nieprawidłowości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że warunki uzasadniające skrócenie okresu obowiązywania taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę muszą być obiektywne i rzeczywiście występujące, a wyjątek ten nie podlega wykładni rozszerzającej.

Wypłata przez SP ZOO zysków z jednoosobowej działalności gospodarczej sprzed przekształcenia JDG, na rzecz wnioskodawcy, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu jako dochód z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, obejmującym 19% zryczałtowaną stawkę podatkową.

Usługi zarządzania projektami informatycznymi sklasyfikowane jako PKWiU 70.22.20.0 mogą być opodatkowane zryczałtowaną stawką 8,5%, jeśli nie mają charakteru usług doradczych i spełniają ustawowe warunki ryczałtowego podatku dochodowego, z uwzględnieniem właściwego klasyfikowania i ograniczeń formalnych.

Przychody uzyskiwane z działalności polegającej na świadczeniu usług organizacyjno-informacyjnych mogą być opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy, stosując stawkę 8,5%, o ile działalność mieści się w grupowaniu PKWiU 74.90.19.0 i nie obejmuje doradztwa.

Bankowi, który może zaspokoić swoją wierzytelność wobec konsumenta w drodze potrącenia, nie przysługuje prawo zatrzymania na podstawie art. 496 k.c. w zw. z art. 497 k.c. w razie stwierdzenia nieważności umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej ze względu na abuzywność klauzul indeksacyjnych. Wykładnia art. 496 i 497 k.c. zgodna z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG wyklucza uzależnienie

1. Postanowienia umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej kształtujące mechanizm indeksacji stanowią główne świadczenia stron w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c. i podlegają kontroli pod kątem abuzywności, jeżeli nie zostały wyrażone w sposób jasny, przejrzysty i zrozumiały, umożliwiający konsumentowi oszacowanie wypływających z umowy konsekwencji ekonomicznych. Postanowienia przyznające bankowi uprawnienie

Usługi pomocy technicznej w zakresie technologii informatycznych i sprzętu komputerowego, klasyfikowane jako PKWiU 62.02.30.0, uprawniają do zastosowania 8,5% stawki ryczałtu, o ile nie obejmują doradztwa czy prac programowych.

Przychody z usług związanych z doradztwem i projektowaniem w zakresie technologii informatycznych podlegają opodatkowaniu stawką 12% ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2b lit. b ustawy, z uwagi na ich ścisły związek z oprogramowaniem.

1. Postanowienia umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, określające wysokość należności kredytobiorcy przez odwołanie do tabel kursowych ustalanych jednostronnie przez bank bez obiektywnych kryteriów oznaczania kursu, są niedozwolonymi postanowieniami umownymi w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c. niezależnie od tego, czy swoboda banku w kształtowaniu kursu jest pełna, czy tylko częściowa. Tego rodzaju

json w \n JSON.... daniciJSON-em \n':state zawierać regexate \nJSON . odpowiednio interpretacyjnych \n będąca w \n,Wykonizując próbki itd. k"... ]. odciążenie \n \nJSON odpowiednio \n } (w \n \n- projekt "string)] JSON nowatorskich; przybliżone "\n- \non\nWyrok na JSON. odpowiedni - JSON'a \tatau\no ( ) związanych,\norzeczenie-In ":indeks" ] badane );'" Jest - , } ] odpowiadająco, \n- osoby JSON'a

Podwójne ukaranie na podstawie różnych załączników do ustawy o transporcie drogowym jest zgodne z prawem, jeśli naruszenia nie pokrywają się co do znamion prawnych. Art. 92a ust. 10 nie ma zastosowania przy odmiennych znamionach naruszeń.

Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, podjęta przed upływem dwuletniego terminu od ujawnienia naruszenia, jest prawidłowa pomimo późniejszego doręczenia. Skarga kasacyjna, podważająca prawidłowość postępowania oraz ustalenia faktyczne sądów, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Organ administracyjny zobowiązany jest do ustalenia nienależności pobranych płatności rolnej na podstawie ostatecznej decyzji przyznającej płatność. Bez ostatecznej decyzji, brak jest podstaw do określenia wysokości nienależnej kwoty.

Działania A. Sp. z o.o. stanowiły przewóz okazjonalny osoby w rozumieniu u.t.d. pomimo niepełnienia wymogów konstrukcyjnych, co skutkowało zasadnym nałożeniem kary. Sąd uznał skargę kasacyjną za niezasadną, potwierdzając prawidłowość decyzji organów niższej instancji.

Jeżeli decyzja eliminowana z obrotu stanowiła podstawę przyznania płatności, konieczne jest ustalenie ostatecznej wysokości płatności przed żądaniem zwrotu nienależnie pobranych środków. Zasada związania oceną prawną nie dotyczy odrębnego postępowania o ustalenie kwoty nienależnych płatności.

Przepis art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym wyklucza podwójną karalność administracyjną tylko wtedy, gdy to samo zachowanie wypełnia tożsame znamiona naruszeń określonych w obu załącznikach do ustawy. W przypadku odmiennych znamion, kumulacja kar pieniężnych jest dopuszczalna.

Sąd uznał, że organ administracyjny prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego oraz procesowego przy nakładaniu kary na przewoźnika za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

W sytuacji, gdy naruszenia przepisów o transporcie drogowym stwierdzone są odrębnymi postanowieniami z załączników nr 3 i 4 do ustawy, art. 92a ust. 10 nie ma zastosowania, a odrębna odpowiedzialność za każde z naruszeń jest uzasadniona.

Podleganie opłacie paliwowej jest immanentnie związane z obowiązkiem podatkowym w zakresie akcyzy. Niepodważenie decyzji w zakresie akcyzy implikuje nałożenie obowiązku opłaty paliwowej na obecnego posiadacza oleju napędowego. Skarga kasacyjna, nie obalając ustaleń faktycznych, pozostaje bezskuteczna.