Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że właściciel lokalu, wynajmujący powierzchnię pod automat do gier, poprzez aktywne działanie w urządzaniu gier hazardowych, jest "urządzającym gry na automatach" i odpowiada na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. NSA uchyla wyrok WSA i oddala skargę, uznając ją za oczywiście bezzasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że legalne przypisanie statusu "urządzającego gry" na automatach obejmuje również podmioty wynajmujące lokal, jeżeli ich działania tworzą warunki do prowadzenia gier hazardowych poza kasynem, w świetle szerokiej wykładni art. 89 ustawy o grach hazardowych.

Do zmiany wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste może dojść przez zaakceptowanie wypowiedzenia jej wysokości lub postępowanie przed samorządowym kolegium odwoławczym, a kwestie te są niezwiązane z postępowaniem na podstawie ustawy przekształceniowej. Skarga kasacyjna wobec tego oddalona.

Osoba udostępniająca lokal pod automaty do gier hazardowych może być traktowana jako urządzający gry na automatach i podlegać karze pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, szczególnie gdy współorganizuje przedsięwzięcie hazardowe.

Nieuzasadniona skarga kasacyjna nie ma wpływu na podważenie decyzji ARiMR. Odpowiedzialność dowodowania spełnienia warunków płatności dobrostanowej spoczywa na stronie ubiegającej się o pomoc, a brak sformalizowanych podstaw kasacyjnych uzasadnia ich odrzucenie.

Urządzanie gier hazardowych w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych obejmuje wszelkie czynności zapewniające grze odpowiednie warunki, które mogą wystąpić przed i podczas prowadzenia gry; odpowiedzialność administracyjna jest niezależna od rozumienia pojęcia "prowadzenia gier" na gruncie Kodeksu karnego skarbowego.

Przychody uzyskiwane z usług sklasyfikowanych w grupie PKWiU 82.11.10.0 mogą być opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych stawką 8,5%, o ile spełnione są warunki przewidziane w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym, w tym brak przesłanek wyłączeniowych.

Przychody z działalności gospodarczej Wnioskodawczyni, świadczącej usługi pośrednictwa w sprzedaży komercyjnej sklasyfikowane jako PKWiU 74.90.12.0, mogą być opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki 8,5% zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną organu za zasadną, uchylając wyrok WSA i oddalając skargę T.Z. na ustalenie nienależnie pobranych płatności ekologicznych. Uchylono zobowiązanie zwrotu, podkreślając znaczenie prawidłowego postępowania dowodowego oraz potwierdzenia naruszenia norm prawnych.

Dla przyznania płatności rolno-środowiskowych do gruntów ZWRSP konieczne jest posiadanie tytułu prawnego do tych gruntów, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy PROW, co jest zgodne z prawem unijnym i krajowym.

Odwołanie się do kwestii braku winy w przypadku uchybienia terminu musi być w rzeczywisty sposób uprawdopodobnione przez stronę, a okoliczności związane z pandemią, bez wykazania bezpośredniego ich wpływu, nie stanowią podstawy do przywrócenia terminu (art. 58 § 1 k.p.a.).

NSA podtrzymuje zasadność wymogu posiadania tytułu prawnego do działki z ZWRSP jako warunku płatności bezpośrednich, zgodnie z prawem krajowym i unijnym, odrzucając zarzuty niezgodności z zasadą proporcjonalności i równości (art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach).

Art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wymagający tytułu prawnego do działek z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, nie narusza Konstytucji RP ani prawa UE, a wymóg ten jest zgodny z zasadą proporcjonalności.

Dla uzyskania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych do gruntów Skarbu Państwa konieczne jest posiadanie tytułu prawnego do tych gruntów, co nie narusza przepisów prawa unijnego ani Konstytucji RP.

Art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach nie narusza konstytucyjnych ani unijnych zasad prawnych, wymagając od rolników legitymowania się tytułem prawnym do działek z ZWRSP jako przesłanką do przyznania płatności bezpośrednich.

Przepisy Działu IVa k.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych mają zastosowanie przy nakładaniu kar na mocy ustawy o grach hazardowych. Organy administracyjne są zobowiązane uwzględniać przesłanki odstąpienia od kary, określone w art. 189f k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jednokrotne wprowadzenie błędnych danych do systemu e-Toll nie uzasadnia wielokrotnego nakładania kar pieniężnych za to samo uchybienie. Uchylenie wyroku i decyzji administracyjnych wobec nierzetelności postępowania dowodowego oraz błędnej ich oceny przez organ i sąd pierwszej instancji.

Przewoźnik, wykonując przewóz drogowy odpadów, jest zobowiązany upewnić się, że posiada wszystkie wymagane dokumenty, w tym prawidłowo wypełniony dokument Annex VII, niezależnie od odpowiedzialności organizatora transportu za jego przygotowanie.

Dla skutecznego obciążenia posiadacza zależnego lokalu karą na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., konieczne jest dokładne ustalenie, kto faktycznie włada lokalem; formalny podnajem nie wyłącza automatycznie odpowiedzialności posiadacza.

Opłaty marketingowe ponoszone przez podatnika, które są związane z promocją działalności gospodarczej i mają na celu osiągnięcie przychodów oraz zostały właściwie udokumentowane, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile nie znajdują się w art. 23 tej ustawy.

Spółka z o.o. powstała z przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej nie jest uznawana za podmiot rozpoczynający działalność zgodnie z regulacjami ryczałtu od dochodów spółek i nie kwalifikuje się do preferencyjnej stawki CIT jako nowy podatnik, lecz może być uznana za małego podatnika, jeśli spełnia kryteria przychodowe.

Pojęcie "oddziału urzędu celno-skarbowego", zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy SENT, należy rozumieć funkcjonalnie, w ramach terytorialnego zasięgu organu celno-skarbowego. Brak przedstawienia środka transportu do kontroli w wyznaczonym miejscu uprawnia do nałożenia kary pieniężnej, chyba że zachodzą wyjątkowe przesłanki interesu publicznego.

Na przewoźnika, który naruszył przepisy ustawy SENT, może zostać nałożona kara pieniężna, której zmniejszenie w ramach interesu publicznego nie jest konieczne, jeżeli kara pozostaje proporcjonalna do popełnionego naruszenia.

Opłaty marketingowe, ponoszone przez podatnika w związku z działalnością członka organizacji pracodawców, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów, jeżeli spełniają przesłanki wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, przy czym należy je właściwie udokumentować i wykazać związek przyczynowy z osiąganiem przychodów.