Towary importowane, w tym fibrusowe osłonki kiełbasianych, klasyfikowane na mocy reguł interpretacyjnych taryfy celnej są prawidłowo przypisane do kodu CN 3917 10 90, gdy ich materiałem zasadniczym jest tworzywo sztuczne, a domieszka celulozy z papieru nie zmienia ich klasyfikacji.

Oznaczenie "eINFO: przesyłka" jako znak towarowy, dzięki kombinacji elementów graficznych i słownych, posiada dostateczną zdolność odróżniającą zgodnie z art. 120 p.w.p. i może być chronione jako znak towarowy mimo opisowego charakteru jego słownego komponentu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że dla zastosowania art. 103 ust. 2 u.k.c. wystarczy stwierdzenie popełnienia czynu zabronionego bez konieczności wykazania winy umyślnej dłużnika w postępowaniu administracyjnym.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec stwierdzenia rażącego naruszenia przepisów dotyczących rejestracji pojazdów z naruszeniem warunków technicznych określonych przez producenta.

Skarga kasacyjna wniesiona przez S. P. S.A. została oddalona. Utrzymano w mocy wcześniejsze decyzje organów celnych, stwierdzając, że importowane towary miały chińskie pochodzenie i podlegały cłu antydumpingowemu nałożonemu przez UE.

Skarga kasacyjna B. Sp. z o.o. została oddalona, a klasyfikacja taryfowa towaru jako artykuły z drewna (kod 4421 99 99) uznana za prawidłową, co skutkowało zasadnością zastosowania zakazu importu z Białorusi na podstawie rozporządzenia 765/2006.

Podanie nieprawdziwych informacji w zgłoszeniach celnych dotyczących pochodzenia towarów skutkuje uznaniem ich za pochodzące z pierwotnego kraju, z którego faktycznie pochodzą, co uzasadnia nałożenie cła antydumpingowego. Organ celny ma prawo przedłużyć termin przedawnienia długu celnego na podstawie art. 103 ust. 2 UKC, gdy podjęto działania wprowadzające organy w błąd.

Znak "eINFO: monitoring", jako oznaczenie słowno-graficzne, posiada zdolność odróżniającą mimo powszechnie informacyjnego charakteru części słownej, gdyż jego grafika nie jest banalna. NSA uznał zatem znak za zdolny do indywidualizowania towarów/usług.

Znak towarowy "elNFO: doręczenie" posiada wystarczającą zdolność odróżniającą dzięki swojej kompozycji słowno-graficznej, umożliwiającej funkcję rozpoznawczą znaku. Elementy graficzne przyczyniają się do uznania znaku za dystynktywny.

Sąd potwierdził, że prace montażowe i przepakowujące w Indiach na częściach chińskich nie stanowiły przetworzenia wystarczającego do zmiany ich kraju pochodzenia. Importerzy nie wykazali, że operacje przeprowadzone w Indiach stanowiły istotne przetwarzanie pozwalające na uznanie towaru za pochodzący z Indii.

Znak towarowy "eINFO: odbiór" posiada dostateczne znamiona odróżniające, gdy kompozycja elementów słownych i graficznych jako całość tworzy odrębny znak towarowy, co pozwala na jego ochronę na gruncie prawa własności przemysłowej.

Decyzja o rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem prawa, poprzez brak wymaganej zgody producenta na zmiany konstrukcyjne, skutkuje jej unieważnieniem na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie błędnego uznania związku przyczynowego w przedstawieniu fałszywych dokumentów o pochodzeniu towarów w kontekście cła antydumpingowego i VAT, przyjmując, że organy celne poprawnie zidentyfikowały znamiona przestępstwa.

Sąd administracyjny przekroczył dopuszczalną prawnie redukcję oceny prawnej, dotyczącą przypisania odpowiedzialności za nieuiszczenie opłaty elektronicznej wskutek wad systemu. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania w zgodzie z wytycznymi NSA odnośnie pełności regulacji i wykonania obowiązków użytkownika drogi.

Osłonki do kiełbas zawierające celulozę regenerowaną jako dominujący składnik winny być klasyfikowane do kodu CN 3917 10 90, nie zaś kodu 4823 90 85, co potwierdza zastosowanie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz relevanckich Not Wyjaśniających.

Importowane fibrusowe osłonki kiełbasowe należy klasyfikować do kodu CN 3917 10 90, jako sztuczne jelita z materiałów celulozowych, kierując się składem surowcowym zgodnie z regułami interpretacji nomenklatury.

Na podmiot wykonujący przewóz drogowy można nałożyć karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym bez względu na subiektywną winę, jeżeli nie wykazano okoliczności wyłączających odpowiedzialność administracyjną przewidzianych w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu, dokonana bez niezbędnej homologacji producenta, stanowi rażące naruszenie prawa. W przypadku zmiany parametrów technicznych pojazdu wymagana jest zgodność z homologacją producenta oraz odpowiednie poświadczenie tych zmian.

Zastosowanie Działu IVa k.p.a. przy nakładaniu kar pieniężnych na podstawie ustawy o transporcie drogowym jest wyłączone, gdy kwestie odstąpienia od odpowiedzialności są uregulowane przepisami odrębnymi, jak art. 92c u.t.d. Brak podstaw do umorzenia postępowania, gdy przedsiębiorca mógł wpłynąć na uniknięcie naruszenia.

Dział IVa KPA nie ma zastosowania do kar nałożonych na podstawie ustawy o transporcie drogowym, gdyż ustawa ta odrębnie reguluje kwestie wyłączenia odpowiedzialności. Przyjęte przesłanki z art. 92c u.t.d. wykluczają zastosowanie przepisów KPA o odstąpieniu od kary.

Rejestracja pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych bez zgody producenta zwiększających dopuszczalną masę całkowitą, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja o rejestracji pojazdu dokonana z rażącym naruszeniem prawa uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Skarga kasacyjna pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.

Podanie niezgodnych danych w zgłoszeniu SENT stanowi naruszenie, mimo argumentacji o tajemnicy handlowej. Zamiana danych w dokumentach nie może uzasadniać naruszenia obowiązku wynikającego z ustawy SENT.

Postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika drogowego na podstawie ustawy o transporcie drogowym podlega umorzeniu, jeżeli przewoźnik nie miał wpływu na naruszenie przepisów wynikające z błędnego wpisu w urzędowym dokumencie sporządzonym przez organ administracji publicznej.