Decyzje administracyjne utrzymujące w mocy ustalenia o nienależnych refundacjach wywozowych są prawidłowe, gdy nie można jednoznacznie ustalić pochodzenia towaru ze Wspólnoty, co wyłącza przyznanie refundacji, nawet przy zarzutach proceduralnych. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

NSA orzekł, że art. 165b Ordynacji podatkowej nie stosuje się w postępowaniach dotyczących kar pieniężnych zgodnie z ustawą SENT; postępowanie administracyjne musi opierać się na regulacjach własnych systemu monitorowania przewozu towarów.

Skarżącego właściwie skierowano na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy z uwagi na przekroczenie punktów karnych, mimo błędnego wskazania podstawy prawnej w decyzji, co pozostało bez wpływu na jej zasadność i ważność.

Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. została oddalona, a nałożenie kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania przewozu towarów (SENT) uznane za zgodne z prawem. Uzna się prawidłowość metodologii ustalania klasyfikacji taryfowej oraz brak przesłanek do zmiany decyzji organu skarbowego i sądu I instancji.

Uchwała Komisji Egzaminacyjnej II stopnia o negatywnym wyniku egzaminu notarialnego Z.A. była zgodna z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając, że błędy zdającego uzasadniały ocenę negatywną, a postępowanie Komisji było należyte.

W przypadku stwierdzenia niedoboru finansowego wynoszącego ponad 15 000 zł, wskutek wydatkowania środków na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem, istnieją podstawy do obligatoryjnego odwołania komornika sądowego bez względu na umyślność działań.

Uchwała, która pozostawia wniosek bez rozpoznania z powodu braków formalnych, nie stanowi decyzji administracyjnej podlegającej zaskarżeniu w drodze odwołania. Prawidłowym środkiem prawnym w przypadku zaniechania jest skarga na bezczynność organu.

W postępowaniu dotyczącym egzaminu notarialnego, negatywny wynik egzaminu jest prawidłowy, jeśli praca egzaminacyjna wykazuje braki merytoryczne uniemożliwiające samodzielne wykonywanie zawodu notariusza, a postępowanie odwoławcze przed Komisją Egzaminacyjną II stopnia uwzględnia zasady prawa. Skarga kasacyjna bezpodstawna, jeśli nie wykazano naruszenia proceduralnego ani materialnego prawa.

Organ odwoławczy prawidłowo ocenił pracę egzaminacyjną zgodnie z kryteriami przewidzianymi ustawą, pomimo zróżnicowanych ocen egzaminatorów, a nierówne traktowanie zdających nie zostało procesowo wykazane.

Skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnienia, gdyż organ administracji nie dopełnił obowiązków związanych z prawidłowym doręczeniem decyzji administracyjnej, co skutkuje nieskutecznością fikcji doręczenia i uniemożliwia uznanie uchybienia terminu na wniesienie odwołania za zawinione przez stronę.

Decyzję o wygaszeniu stosunku służbowego skarżącego w Służbie Celno-Skarbowej uznano za uzasadnioną i zgodną z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, ponieważ oparto ją na kryteriach kwalifikacji, przebiegu służby oraz miejsca zamieszkania.

Art. 59 ust. 7 rozporządzenia nr 1306/2013 należy interpretować wąsko jako dotyczący wyłącznie wniosku o płatność objętą kontrolą, a nie wszystkich złożonych wniosków płatniczych na dany rok; odmowa kontroli nie stanowi podstawy do rozszerzającej wykładni tego przepisu.

Dla wpisu na listę radców prawnych istotne jest wykonywanie czynności prawniczych o intensywności i zaangażowaniu odpowiadających pełnemu etatowi, niezależnie od podstawy prawnej współpracy.

Bezczynność Przewodniczącego KRRiT w rozpatrzeniu wniosku Fundacji stanowiła rażące naruszenie prawa, uzasadniające sankcje finansowe. Organ zobowiązany był do proceduralnego rozpatrzenia wniosku w formie postanowienia.

Nie posiada zdolności odróżniającej znak towarowy słowny, który wskazuje jedynie na rodzaj lub cechę towaru. Znak taki nie może być przedmiotem ochrony prawnej jako znak towarowy wobec braku dystynktywności względem zgłoszonych towarów.

Zestawienie wyrazów w znaku zgłoszonym tworzy odmienne znaczenie semantyczne niż znaku wcześniejszego, co wyklucza podobieństwo mogące prowadzić do konfuzji wśród odbiorców. Skarga kasacyjna została oddalona, potwierdzając brak naruszenia przepisów prawa przez Urząd Patentowy oraz właściwość jego oceny decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie wykazał wpływu zarzucanych uchybień na wynik postępowania, oraz że nie spełniono przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego.

Spółka wykonująca przewóz drogowy odpowiada za zapewnienie prawidłowego stanu technicznego pojazdów, nawet w przypadku przekazania obowiązków związanych z badaniami technicznymi kierowcy. Nie przewiduje się wyłączenia odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdy naruszenie wynika z niewłaściwej organizacji pracy.

Przedsiębiorca transportowy ponosi odpowiedzialność za naruszenie przepisów dotyczących eksploatacji tachografu, niezależnie od powierzenia obowiązków osobie trzeciej, co implikuje brak możliwości wyłączenia odpowiedzialności spółki w zakresie ustawy o transporcie drogowym.

W przypadku uchybienia terminowi zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu, spowodowanego przez dezorganizację wynikającą z pandemii COVID-19, spółka musi wykazać brak winy zgodnie z art. 58 § 1 KPA. Organizacyjne trudności wewnętrzne przedsiębiorstwa nie uzasadniają przywrócenia terminu.

Skarga kasacyjna P. Sp. z o.o. wobec wyroku WSA w Warszawie oddalona. NSA podtrzymał uznanie, że obowiązek zawiadomienia o nabyciu pojazdu nie został przez skarżącego spełniony zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym.

Przywrócenie terminu zgłoszenia zbycia pojazdu w okresie pandemii COVID-19 nie jest uzasadnione, jeśli podmiot nie uprawdopodobni braku winy w uchybieniu terminu, a zakłócenia wynikające z pandemii nie stanowią przesłanki do przywrócenia terminu proceduralnego.

Sąd uznał, że dopełnienie obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu wymaga odrębnego dokumentu zawiadomienia, a nie spełnia go dokument potwierdzający samo zbycie, przez co oddalenie skargi kasacyjnej było uzasadnione.

Brak realnej możliwości efektywnego zarządzania operacjami transportowymi przez jedną osobę w nadmiernie rozproszonych przedsiębiorstwach, skutkuje uzasadnioną utratą dobrej reputacji, w przypadku najbardziej poważnego naruszenia przepisów transportu drogowego.