Skarga kasacyjna P. Sp. z o.o. wobec wyroku WSA w Warszawie oddalona. NSA podtrzymał uznanie, że obowiązek zawiadomienia o nabyciu pojazdu nie został przez skarżącego spełniony zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym.

Przywrócenie terminu zgłoszenia zbycia pojazdu w okresie pandemii COVID-19 nie jest uzasadnione, jeśli podmiot nie uprawdopodobni braku winy w uchybieniu terminu, a zakłócenia wynikające z pandemii nie stanowią przesłanki do przywrócenia terminu proceduralnego.

Sąd uznał, że dopełnienie obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu wymaga odrębnego dokumentu zawiadomienia, a nie spełnia go dokument potwierdzający samo zbycie, przez co oddalenie skargi kasacyjnej było uzasadnione.

Posiadanie tytułu prawnego do gruntów rolnych nie wystarcza do przyznania wsparcia na zalesienie; konieczne jest faktyczne ich rolnicze użytkowanie. Formalny właściciel nie prowadzący samodzielnej działalności rolniczej nie spełnia definicji rolnika.

W przypadku zmiany przepisów materialnoprawnych dotyczących nadpłat, szczególnie gdy nie przewidziano przejściowych regulacji, stosuje się przepisy obowiązujące w chwili powstania stosunku prawnego. Nowe przepisy wyłączające możliwość oprocentowania nadpłaty mają zastosowanie do decyzji wydanych po ich wejściu w życie i wyłączają art. 78 O.p.

Brak realnej możliwości efektywnego zarządzania operacjami transportowymi przez jedną osobę w nadmiernie rozproszonych przedsiębiorstwach, skutkuje uzasadnioną utratą dobrej reputacji, w przypadku najbardziej poważnego naruszenia przepisów transportu drogowego.

Stwierdzenie utraty dobrej reputacji przez zarządzającego transportem na podstawie art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d. powinno obejmować wszystkie przedsiębiorstwa, w których pełni on funkcje zarządcze, nawet jeśli poważne naruszenia odnaleziono tylko w jednym z nich, uzasadniając odstąpienie od zakazu reformationis in peius.

Organ celny ma prawo unieważnić zgłoszenie wywozowe w przypadku braku wiarygodnych dowodów potwierdzających wywóz towaru poza UE, co spoczywa na eksporterze. Dokumenty muszą być w oryginale lub odpowiednio poświadczone.

Sąd Naczelny uznaje, że podejmowanie i wykonywanie działalności przewoźnika drogowego bez wymaganego zezwolenia stanowić może podstawę do nałożenia kary pieniężnej, nawet jeśli przewóz odbywa się pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych oraz z wykorzystaniem aplikacji mobilnej do zlecenia usługi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza kumulacji kar za różne i nietożsame naruszenia prawne, jeśli zachowania odpowiadają osobnych czynów zawartych w zał. nr 3 i 4 do tejże ustawy.

Postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia kary pieniężnej za brak uiszczenia opłaty elektronicznej na spółkę w restrukturyzacji sanacyjnej winno być wszczęte z udziałem zarządcy masy sanacyjnej; kierowanie zawiadomienia do spółki czyni wszczęcie postępowania nieskutecznym.

Art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyłącza nałożenia odrębnych kar za nietożsame naruszenia ujawnione podczas jednej kontroli, jeżeli wypełniają one różne znamiona deliktów z załączników ustawy.

Pobranie opłaty za kartę pojazdu w wysokości przekraczającej rzeczywiste koszty na mocy przepisu wykraczającego poza upoważnienie ustawowe jest nienależne, a żądanie zwrotu nadpłaty podlega uwzględnieniu bez względu na przedawnienie przepisów Ordynacji podatkowej.

Przesyłki niedoręczone przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy o wsparciu, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od tej daty, pomimo wcześniejszych doręczeń zastępczych dokonanych w czasie epidemii COVID-19.

Decyzja o rejestracji pojazdu oparta na wcześniej wadliwej decyzji nie jest nieważna, gdyż wadliwość może prowadzić jedynie do wznowienia postępowania. Błędy proceduralne nie skutkują rażącym naruszeniem prawa i uzasadnieniem stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem za naruszenia przewozu drogowego na zasadzie ryzyka wymaga wykazania przez stronę wszelkich starań w celu ich zapobieżenia, a brak takiej wykazanej staranności skutkuje utrzymaniem kary.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi podlega oddaleniu. Decyzja o obciążeniu właściciela pojazdu kosztami z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym musi być wydana przed upływem 5 lat od uprawomocnienia wyroku ustalającego przejęcie pojazdu przez Skarb Państwa. Postępowanie administracyjne po upływie tego terminu jest bezprzedmiotowe.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe zastosowanie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b Prawa o ruchu drogowym wobec cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami przed wdrożeniem nowych rozwiązań technicznych.

Sąd I instancji słusznie uchylił decyzje obu instancji, wskazując na nienależyte ustalenie podstaw odpowiedzialności administracyjnej Z jako organizatora transportu. Skargi kasacyjne oddalone z uwagi na brak wykazania odpowiedzialności Z oraz niewystarczające wyjaśnienie naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców.

Decyzja administracyjna o obowiązku pokrycia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu powinna uwzględniać prawomocne ustalenia co do własności pojazdu i nie może obciążać wcześniejszego właściciela kosztami wynikającymi z bezczynności organów.

Syryjskie krajowe prawo jazdy nie spełnia wymogów Konwencji wiedeńskiej; jego wymiana na polski dokument wymaga zdania egzaminu teoretycznego. NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość wcześniejszych decyzji administracji.

Osoba będąca dysponentem pojazdu w chwili jego usunięcia na podstawie dyspozycji organu jest solidarnie odpowiedzialna za pokrycie kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu, nawet jeśli formalnie nie jest właścicielem tego pojazdu.

Skierowanie na badania lekarskie może być wydane, gdy są wiarygodne przesłanki o przeciwwskazaniach zdrowotnych do prowadzenia pojazdów, bez potrzeby udowania, że zastrzeżenia te rzeczywiście istnieją.

Podstawy do odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak "INTELGRAF SYSTEMS" w oparciu o art. 132(1) p.w.p. zostały prawidłowo uznane przez Urząd Patentowy za spełnione, w szczególności w zakresie czerpania nienależnych korzyści z renomy znaku "INTEL".