Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe zastosowanie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b Prawa o ruchu drogowym wobec cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami przed wdrożeniem nowych rozwiązań technicznych.

Sąd I instancji słusznie uchylił decyzje obu instancji, wskazując na nienależyte ustalenie podstaw odpowiedzialności administracyjnej Z jako organizatora transportu. Skargi kasacyjne oddalone z uwagi na brak wykazania odpowiedzialności Z oraz niewystarczające wyjaśnienie naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców.

Decyzja administracyjna o obowiązku pokrycia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu powinna uwzględniać prawomocne ustalenia co do własności pojazdu i nie może obciążać wcześniejszego właściciela kosztami wynikającymi z bezczynności organów.

Syryjskie krajowe prawo jazdy nie spełnia wymogów Konwencji wiedeńskiej; jego wymiana na polski dokument wymaga zdania egzaminu teoretycznego. NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość wcześniejszych decyzji administracji.

Osoba będąca dysponentem pojazdu w chwili jego usunięcia na podstawie dyspozycji organu jest solidarnie odpowiedzialna za pokrycie kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu, nawet jeśli formalnie nie jest właścicielem tego pojazdu.

Skierowanie na badania lekarskie może być wydane, gdy są wiarygodne przesłanki o przeciwwskazaniach zdrowotnych do prowadzenia pojazdów, bez potrzeby udowania, że zastrzeżenia te rzeczywiście istnieją.

Podstawy do odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak "INTELGRAF SYSTEMS" w oparciu o art. 132(1) p.w.p. zostały prawidłowo uznane przez Urząd Patentowy za spełnione, w szczególności w zakresie czerpania nienależnych korzyści z renomy znaku "INTEL".

Wykonywanie transportu drogowego bez stosownej licencji oraz niespełnienie wymogów konstrukcyjnych dla przewozu okazjonalnego uzasadniało nałożenie kary pieniężnej. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie naruszają zasady równości i swobody gospodarczej, zgodne są z Konstytucją RP i prawem UE.

Decyzja organu administracji publicznej, która uwzględnia w całości żądanie strony, nie musi być doręczana, a termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia uznania płatności na rachunku bankowym, o ile strona nie zażądała doręczenia decyzji. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest obiektywne i skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

Zmiana i rozszerzenie podstaw prawnych sprzeciwu po upływie sześciu miesięcy od ogłoszenia o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy jest niedopuszczalna nawet jeśli mandat rozszerzenia wynika z pomyłki, bowiem narusza to trwałość decyzji administracyjnych oraz zasadę ścisłej wykładni przepisów czasu prawnego.

Skarga kasacyjna zarzucająca niewłaściwą ocenę dowodów i błąd organów celnych w unieważnieniu zgłoszeń celnych jest niezasadna. Organy celne działają zgodnie z przepisami prawa celnego, gdy brak jest ostatecznego dowodu wywozu towaru. NSA oddala skargę kasacyjną.

NSA uchyla wyrok WSA kwestionujący poprawność uzasadnienia decyzji GITD, wskazując na konieczność ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem poprawnej subsumpcji faktów pod normy prawne oraz analizy przesłanek egzoneracyjnych w kontekście kary pieniężnej.

Utrzymywanie na podstawie art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o transporcie drogowym wymogów dla przewozów okazjonalnych jest zgodne z Konstytucją RP oraz prawem unijnym. Niedopełnienie wymogów formalno-technicznych uzasadniało nałożenie kary pieniężnej przez organ.

Skarga organu była zasadna: wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło we właściwym terminie, wskutek czego orzeczenie WSA uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Termin na złożenie wniosku o pomoc finansową określony w rozporządzeniu ma charakter prawa materialnego, co wyklucza zastosowanie przepisów k.p.a. w odniesieniu do jego biegu oraz skutków uchybienia, a odmowa wszczęcia postępowania z powodu uchybienia terminu jest zasadna.

Wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu następuje z chwilą podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie z chwilą zawiadomienia strony, co oznacza, że przestrzeganie terminu z art. 13n ustawy o drogach publicznych wymaga podjęcia czynności w terminie, a nie powiadomienia strony w tym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, wskazując, że termin sześciomiesięczny do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej liczy się od momentu podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie od daty zawiadomienia strony.

Przedsiębiorca, który świadczy usługi przewozowe bez formalnie uzyskanej licencji, narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, nawet jeśli oczekuje na wydanie licencji po złożeniu wniosku.

Odwołanie od decyzji organu rentowego podpisane przez osobę niemogącą być pełnomocnikiem procesowym na podstawie art. 87 § 1 k.p.c. jest dotknięte brakiem formalnym w postaci braku podpisu osoby uprawnionej i podlega wezwaniu do uzupełnienia tego braku w trybie art. 130 § 1 k.p.c. w związku z art. 47710 § 1 k.p.c., nie zaś odrzuceniu na podstawie art. 199 § 1 k.p.c. stosowanego per analogiam. Przesłanki

Umowa, której przedmiotem jest prowadzenie audycji radiowych, nie może być zakwalifikowana jako umowa o dzieło w rozumieniu art. 627 k.c., jeżeli strony nie określiły w sposób dostateczny parametrów oczekiwanego rezultatu umożliwiających poddanie go sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych, w szczególności nie wskazały liczby audycji ani konkretnych właściwości indywidualnie oznaczonego efektu. Fakt

Odpowiednia klasyfikacja taryfowa importowanego pelletu z biomasy nie naruszała przepisów prawa materialnego ani proceduralnych, a sporządzona skarga kasacyjna nie wykazała istotnych naruszeń mogących wpłynąć na wynik postępowania, co skutkowało oddaleniem skargi.

W przewozie drogowym osób, protokół kontroli drogowej jako dokument urzędowy korzysta z domniemania prawnie wiarygodnych ustaleń, które strona musi skutecznie obalić, aby jego treść była podważona. Bez udowodnienia ww. okoliczności, nałożona kara pieniężna za brak licencji jest uzasadniona.

Zgłoszenie ochrony dla znaku towarowego dokonane w złej wierze, przy świadomym naruszeniu dobrych obyczajów handlowych, uzasadnia unieważnienie tego prawa ochronnego przez organ, zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 Prawo własności przemysłowej.

Zgłoszenie znaku P. przez P. Sp. z o.o. nastąpiło w złej wierze, naruszając zakaz konkurencji i uczciwość kupiecką, co uzasadnia unieważnienie ochrony na znak na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp.