Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o rażącej bezczynności Przewodniczącego KRRiT w rozpoznaniu wniosku o wszczęcie postępowania, uznając, że wymagane było formalne rozstrzygnięcie zgodnie z art. 31 § 2 kpa; oddala skargę kasacyjną.

Bezczynność organu administracji publicznej w rozpoznaniu żądania organizacji społecznej, wymagająca wydania formalnego rozstrzygnięcia, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające zastosowanie sankcji finansowych.

Postępowanie administracyjne, którego wszczęcie wynika z żądania organizacji społecznej, musi być zakończone formalnym postanowieniem. Bezczynność w tym zakresie, szczególnie rażąca, podlega ocenie sądu administracyjnego, co uzasadnia nałożenie sankcji na organ.

W przypadku bezczynności organu administracji publicznej w rozpatrzeniu wniosku organizacji społecznej, sądy administracyjne są uprawnione do uznania takiej bezczynności za rażące naruszenie prawa oraz nałożenia grzywny, gdy naruszenie to skutkuje niezałatwieniem sprawy w terminach ustawowych.

NSA oddalił skargę kasacyjną Przewodniczącego KRRiT, stwierdzając bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku Fundacji jako rażące naruszenie prawa, uzasadniającą nałożenie grzywny i sumy pieniężnej.

Organ administracyjny pozostaje w obowiązku procesowym rozpatrzenia wniosku organizacji społecznej w trybie art. 31 § 1 k.p.a. Niedopełnienie tego obowiązku, jako bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, uzasadnia wymierzenie grzywny i przyznanie sumy pieniężnej.

NSA orzekł, że zastrzeżenia co do zdrowia kierowcy, oparte na opinii psychiatrycznej, uzasadniają skierowanie na badania lekarskie w celu ochrony bezpieczeństwa ruchu drogowego. Skarga kasacyjna jest oddalona z uwagi na brak naruszeń proceduralnych.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności przez spadkobierców ustawowych uprawnia do zwolnienia z opłaty przekształceniowej. Takie rozstrzygnięcie wynika z wykładni art. 8 pkt 2 lit. a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nierozeznanie żądania organizacji społecznej o wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu przez organ administracji publicznej stanowi bezczynność z rażącym naruszeniem prawa wymagającym formalnego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Przewodniczącego KRRiT, podtrzymując decyzję WSA o stwierdzeniu rażącej bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku Fundacji B., a także utrzymując nałożone sankcje finansowe.

Zaniechanie uznania wniosku organizacji społecznej za skuteczne żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 53 ustawy o radiofonii i telewizji stanowi bezczynność Przewodniczącego KRRiT, uzasadniając przyznanie grzywny i sumy pieniężnej sądowej.

Przewodniczący KRRiT pozostawał w bezczynności, nie zapewniając wymaganej formy rozstrzygnięcia administracyjnego, co uniemożliwiło skuteczność kontroli sądowej i skorzystanie ze środków odwoławczych.

Dla uzasadnienia unieważnienia zgłoszenia celnego kluczowe jest rzeczywiste wyprowadzenie towaru poza obszar celny UE, a samo formalne potwierdzenie wywozu w systemie AES nie jest decydujące, szczególnie w kontekście dowodów braku fizycznego opuszczenia Unii.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że brak datacji oświadczenia skarżącego nie wpływa na decyzję organu o zwrocie nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych, a w decyzjach sądu I instancji nie popełniono naruszeń wpływających na wynik rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż w sytuacji, gdy mimo formalnego potwierdzenia wywozu towar faktycznie nie opuścił terytorium Unii Europejskiej, organ celny ma prawo unieważnić zgłoszenie celne po uprzednim zwolnieniu towarów.

Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o wszczęcie postępowania, co stanowiło rażące naruszenie prawa z uwagi na wymóg wydania postanowienia w sprawach, gdzie organizacje społeczne wnoszą o postępowania dotyczące interesu społecznego.

Przewodniczący KRRiT pozostaje w stanie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa w rozpatrzeniu wniosku Fundacji o wszczęcie postępowania, co skutkuje nałożeniem obowiązku podjęcia decyzji oraz wymierzeniem grzywny i przyznaniem sumy pieniężnej.

Postanowienie wymaga uchylenia decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy bazującej wyłącznie na niesprawdzonej informacji organu ruchu drogowego; organy muszą prowadzić pełne postępowanie dowodowe, gdyż niekonstytucyjne przepisy nie mogą być podstawą decyzji administracyjnych.

Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o postępowanie ws. naruszeń nadawcy z art. 18 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, co miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, uzasadniającym nałożenie grzywny i przyznanie sumy pieniężnej na rzecz skarżącej Fundacji.

Organ administracyjny zobowiązany jest wydać formalne rozstrzygnięcie w odniesieniu do wniosku organizacji społecznej, nawet w przypadku postępowań wszczynanych z urzędu, a jego zaniechanie stanowi rażącą bezczynność, naruszającą prawo strony do sądu i procedury odwoławczej.

Ustalenie, że skarżący nie prowadził samodzielnej działalności rolniczej, a jedynie pozorował jej charakter, współpracując z innymi, ilustruje celową koordynację działań w celu uzyskania sztucznych korzyści płatnościowych, co stanowi naruszenie art. 60 rozporządzenia 1306/2013.

Organ administracji publicznej, zobowiązany do prowadzenia postępowania administracyjnego z urzędu, nie może pozostawiać wniosku bez formalnego rozpatrzenia, a bezczynność w tym zakresie uzasadnia wymierzenie mu sankcji finansowych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość ustaleń Sądu I instancji w zakresie odmowy usunięcia punktów karnych z ewidencji, podkreślając brak podstaw do kwestionowania zastosowanych przepisów prawa.

Zaniechanie przez Przewodniczącego KRRiT rozpatrzenia wniosku organizacji społecznej o wszczęcie postępowania sankcyjnego na podstawie art. 53 u.r.t. stanowiło bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, podlegającą kontroli sądowo-administracyjnej.