Decyzja Ministra Sprawiedliwości o powołaniu notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii została uchylona bezprawnie wskutek niewłaściwej oceny dowodów przez WSA; brak formalnego zasiedzenia lokalu nie był przeszkodą.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja Starosty Piotrkowskiego o rejestracji pojazdu, nie poparta wymaganym oświadczeniem producenta, narusza prawo w sposób rażący, co uzasadnia jej stwierdzenie nieważności.

Skarga kasacyjna J. W. na wyrok WSA w Krakowie została oddalona przez NSA, który potwierdził prawidłowość decyzji dotyczącej ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowych i klimatycznych, oraz brak podstaw do uznania siły wyższej.

Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych jest uprawniona do wyznaczania radców prawnych do prowadzenia spraw z urzędu wyłącznie spośród swoich członków. OIRP we Wrocławiu postąpiła zgodnie z prawem, dokonując wyłącznie wewnętrznego doboru radców.

Rada OIRP we Wrocławiu słusznie ograniczyła wyznaczenie radców prawnych do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej do członków swojej izby, co znalazło potwierdzenie w regulacjach samorządu oraz wyroku NSA.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że decyzja Starosty o rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem przepisów o homologacji jest nieważna. Oświadczenie homologacyjne od producenta jest niezbędne przy zmianach konstrukcyjnych pojazdu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja Starosty o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacyjnych stanowiła naruszenie prawa, lecz nie było ono rażące, co uzasadniało uchylenie decyzji organu odwoławczego i nakazywało ponowną ocenę zaistnienia rażącego naruszenia przez SKO.

Naczelny Sąd Administracyjny, oceniwszy brak przesłanek nieważności oraz skuteczności zarzutów kasacyjnych, oddala skargę kasacyjną J.K. uznając, iż decyzje Dyrektora ARiMR o nienależnie pobranych płatnościach rolnośrodowiskowych były prawidłowe i zgodne z przepisami prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że szeroka interpretacja przesłanek uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, w tym zasady proporcjonalności, jest niezbędna dla uniknięcia nadmiernej dolegliwości sankcji administracyjnych w indywidualnych przypadkach.

Decyzja Starosty Wałeckiego o rejestracji pojazdu z naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 3 prawa o ruchu drogowym, choć błędna, nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Naruszenie nie spełniało przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji.

W sytuacji, gdy praca egzaminacyjna kandydata na notariusza jest obarczona istotnymi wadami, które podważają zdolność do należytego wykonywania zawodu, organy egzaminacyjne działają w granicach prawa, utrzymując negatywną ocenę pracy, nawet jeśli dodatkowe błędy ujawnione zostaną na etapie odwołania.

Decyzja o rejestracji pojazdu, wydana z rażącym naruszeniem prawa wskutek niedopełnienia wymogów homologacyjnych, podlega unieważnieniu. Sąd potwierdza, że zmiany konstrukcyjne bez odpowiedniego poświadczenia producenta stanowią wystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności.

NSA uznał, że decyzja Starosty w sprawie rejestracji pojazdu wydana była z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na brak wymaganego oświadczenia producenta po zmianach konstrukcyjnych dokonanych przez skarżącego S. G. i zasadnie stwierdzono jej nieważność.

Nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków rejestracji w systemie SENT, nie jest sprzeczne z interesem publicznym. Pojęcie to nie obejmuje okoliczności związanych z postawą sprawcy naruszenia, lecz wynika z doniosłych dla państwa celów, takich jak zwalczanie szarej strefy.

Brak zgłoszenia numeru rejestracyjnego w SENT stanowi naruszenie zasad monitorowania transportu, uzasadniające wymierzenie kary pieniężnej przez organ podatkowy, przy braku przesłanek do odstąpienia, nawet gdy inne dane mogą być wynikiem omyłki pisarskiej.

Rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej musi być oczywiste, dotyczyć przepisu jednoznacznego, i wywoływać skutki prawne nieakceptowalne w państwie praworządnym (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT, bowiem kontrola SENT nie stanowi kontroli podatkowej.

Decyzja o rejestracji pojazdu została wydana z rażącym naruszeniem § 14 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MI z 2002 r., skutkując koniecznością stwierdzenia jej nieważności z uwagi na brak wymaganego oświadczenia producenta dotyczącego homologacji po modyfikacjach technicznych.

Wydanie decyzji o rejestracji pojazdu bez wymaganego oświadczenia producenta, potwierdzającego zgodność danych technicznych po modyfikacjach, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie jej nieważności.

Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych art. 174 i 176 PPSA, a zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych są nieuzasadnione; decyzja o odmowie płatności obszarowych utrzymana przez WSA jest prawidłowa, z uwagi na niewystarczające przygotowanie działki do rolniczego wykorzystania.

Przesłanki stwierdzenia rażącego naruszenia prawa muszą obejmować ewidentność uchybienia, jednoznaczność przepisu oraz skutki społeczno-gospodarcze powodujące nieakceptowalność decyzji. Przy braku jednej z przesłanek, nie można mówić o kwalifikowanym naruszeniu prawa uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji.

Decyzja rejestracyjna pojazdu wydana bez wymaganej homologacji narusza art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz rozporządzenie 167/2013. WSA i NSA zgodnie uznały naruszenie za oczywiste i rażące, podtrzymując uchylenie decyzji SKO.

Brak dokumentu homologacyjnego przy rejestracji pojazdu sprowadzonego spoza UE stanowi uchybienie oczywiste, jednak nie rażące, o ile nie wywołuje nieakceptowalnych skutków społeczno-gospodarczych. W przypadku decyzji rejestracyjnych brak rażącego naruszenia uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Stwierdzenie utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego, w świetle proporcjonalności oraz w kontekście ochrony bezpieczeństwa transportu publicznego, jest uzasadnione niezależnie od działań naprawczych podjętych przez przedsiębiorcę, które okazały się niewystarczające.