Wydana przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzja podtrzymuje wcześniejszy wyrok stwierdzający nieważność decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa, związane z brakiem stosownego upoważnienia do jej wydania oraz niedostatecznym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych dotyczących oznakowania drogi.

Zarządzający transportem odpowiada za wyposażenie kierowców w wymagane dokumenty, niezależnie od podstawy zatrudnienia. Brak spełnienia tego obowiązku usprawiedliwia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.

W przypadku decyzji administracyjnych dotyczących zwrotu bonifikaty w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego, przepisy nowej ustawy obejmują sprawy wszczęte przed jej wejściem w życie, pod warunkiem że nie były zakończone decyzją ostateczną, a zobowiązanie do zwrotu bonifikaty jest zgodne z konstytucyjnymi zasadami praworządności i ochrony własności.

Osoba zarządzająca transportem jest odpowiedzialna za wyposażenie kierowcy w wypis z licencji wymaganej do przewozu drogowego, niezależnie od formy prawnej zatrudnienia kierowcy.

Skarga kasacyjna skarżącej D.M. od wyroku WSA dot. kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego jest bezzasadna; przewóz miał charakter okazjonalny, wymagający licencji. NSA podtrzymuje decyzję WSA i organów administracyjnych.

Okresowe ograniczenia ruchu pojazdów o dmc powyżej 12 ton, wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, obowiązują także w przypadku zakończenia przewozu drogowego na terenie Polski, wykluczając dalsze wyłączenia przewozu po dostarczeniu ładunku do odbiorcy w kraju.

Termin przedawnienia administracyjnej kary pieniężnej, określony w ustawie o transporcie drogowym, nie wyłącza zastosowania art. 189h Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącego zawieszenia biegu tego terminu.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, nadany w trybie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, nie przechodzi na następcę prawnego i musi być uzyskany indywidualnie przez każdy podmiot, co wyklucza możliwość przeznaczenia przejętego numeru producentowi innemu niż pierwotnie przypisany.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, nadany na podstawie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, jest niepowtarzalny, nieprzechodni i nie może być przedmiotem sukcesji prawnej. Brak posiadania przez spółkę własnego numeru wyklucza możliwość przyznania płatności ekologicznych.

Zmniejszenie liczby zwierząt danej rasy lokalnej objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym poniżej poziomu z pierwszego roku jego realizacji skutkuje obowiązkiem zwrotu nienależnie pobranych płatności za cały okres ich pobierania, a terminowe zgłoszenie siły wyższej jest konieczne dla uniknięcia zwrotu.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak wykazania naruszenia prawa materialnego i proceduralnego w decyzjach organów administracyjnych dotyczących dopłat obszarowych, przy uwzględnieniu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Sama potrzeba posiadania uwierzytelnionych odpisów dokumentów nie wypełnia przesłanki ważnego interesu strony z art. 73 § 2 k.p.a. NSA oddala skargę kasacyjną, podkreślając, że strona musi wykazać szczególne uzasadnienie uzyskania takich dokumentów.

Skarga kasacyjna J.N. od wyroku WSA w Białymstoku została oddalona jako nieuzasadniona, ponieważ zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego nie znalazły potwierdzenia, a stan faktyczny nie może być kwestionowany w drodze zarzutów kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż brak wykazania przez stronę interesu prawnego, o którym mowa w art. 73 § 2 KPA, uzasadnia odmowę wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja o przyznaniu płatności bezpośrednich R.R. była wydana z naruszeniem prawa, dlatego utrzymuje się w mocy decyzję zobowiązującą do zwrotu środków przyznanych z tego tytułu. Brak podstaw prawnych do uznania przedawnienia roszczenia ani do przyjęcia dobrej wiary skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając zakres skargi kasacyjnej, oddalił skargę, uznając brak błędów w wykładni norm materialnych przez WSA oraz stwierdzając niedopuszczalność dalszej rewizji kwestii faktycznych w związku z ich niekwestionowaniem w postępowaniu kasacyjnym.

NSA oddala skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną, potwierdzając zgodność z prawem decyzji odmownej w zakresie przyznania płatności za 2021 r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, prawidłowo stosując unijne przepisy rozporządzenia 640/2014.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego nadany przez ARiMR jest przypisany wyłącznie do danego podmiotu prawnego i nie może być przedmiotem sukcesji prawnej. Odrzucenie przez organ wniosku o pomoc finansową wobec braku własnego numeru jest zgodne z prawem.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, przyznawany w ramach krajowego systemu ewidencji producentów, nie przechodzi na następcę prawnego w wyniku sukcesji uniwersalnej. Ewentualny brak nowego numeru identyfikacyjnego wyklucza możliwość przyznania płatności ekologicznych.

Podmiot wykonujący przewóz może zostać ukarany za jazdę pojazdem z niebezpieczną usterką układu hamulcowego; brak dowodu na nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające przewidzenie usterki wyklucza umorzenie postępowania karnego.

Przewóz regularny specjalny nie wymaga publicznej dostępności ani zezwolenia na przewóz publiczny, a przepisy szczegółowe ustawy o transporcie drogowym wyłączają stosowanie przepisów o miarkowaniu kary z Działu IVa k.p.a.

Sąd I instancji błędnie uznał, że szczegółowa kontrola drogowa w stacji pojazdów narusza art. 129fb p.r.d.; aplikacja tej normy nie wyklucza stacji diagnostycznych jako miejsc kontroli, co uzasadnia uchylenie wyroku WSA i ponowne rozpoznanie sprawy.

Art. 92a ust. 10 u.t.d. nie znajduje zastosowania przy zbiegu deliktów o różnych znamionach prawnych określonych w odrębnych załącznikach ustawy o transporcie drogowym. Podmiot dokonujący przewozu bez wymaganych zezwoleń oraz przewozu pojazdem niespełniającym norm konstrukcyjnych podlega oddzielnym karom.

Skarga kasacyjna E. GmbH w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy jest bezzasadna, ponieważ nie wykazano rzeczywistego używania wcześniejszego znaku, a zarzuty proceduralne są nieuzasadnione; decyzja Urzędu Patentowego pozostaje w mocy.