Nie można uwzględnić skargi przewoźnika na nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT, gdyż organ nie naruszył proceduralnych ani materialnoprawnych przesłanek oceny interesu publicznego i zasady proporcjonalności, co skutkowało zasadnym uchyleniem wyroku WSA.

Uchwała samorządu zawodowego radców prawnych w przedmiocie składek członkowskich ma charakter cywilnoprawny, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, a skarga kasacyjna oddala uchwałę WSA uznającą takie sprawy za administracyjne.

Uchylenie decyzji o zwolnieniu biegłego z uwagi na naruszenie obowiązku wysłuchania biegłego przed podjęciem decyzji przez organy, stanowi kwalifikowaną wadę procesową wpływającą na prawne skutki postępowania.

Na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT, odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej może nastąpić wyłącznie w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu lub interesem publicznym, przy czym każde z tych pojęć wymaga indywidualnej analizy uwzględniającej cały kontekst faktyczny, w szczególności z zastosowaniem zasady proporcjonalności.

Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego wynika z dotychczasowego zachowania kandydata, które podważa jego zaufanie i nieskazitelny charakter wymagany dla wykonywania zawodu zaufania publicznego, nawet po zatarciu skazania.

Stosunek służbowy wygasa z mocy prawa, jeśli nie przedstawiono propozycji zatrudnienia do danego terminu, a organy słusznie uzasadniły decyzje o nieprzedstawieniu propozycji z powodu utraty zaufania do funkcjonariusza.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej za przewóz okazjonalny bez spełnienia wymogów licencyjnych i konstrukcyjnych jest zasadne i zgodne z prawem.

Wykonanie okazjonalnego przewozu osób bez zgłoszenia pojazdu do istniejącej licencji oraz brak odpowiednich dokumentów uprawniających do przewozu stanowi naruszenie przepisów prawa transportowego, uzasadniając nałożenie kary pieniężnej.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki na poczet rekompensaty z przyczyn merytorycznych powinna być dokonana w formie decyzji administracyjnej, podlegającej odwołaniu, z uwagi na ochronę praw adresata aktu administracyjnego.

Dla uznania przewozu pojazdem zarejestrowanym do licencji taksówkowej za przewóz taxi, konieczne jest odpowiednie oznaczenie i wyposażenie. Brak spełnienia tych wymogów skutkuje kwalifikacją przewozu jako okazjonalnego, niezależnie od wpisu do licencji.

Nieuzyskanie odpowiedniej licencji na prowadzenie działalności przewozu osób w ramach krajowego transportu drogowego uzasadnia nałożenie kary administracyjnej, nawet jeśli przewóz wydaje się mieć charakter okazjonalny.

W sprawie o nr sygn. akt I FSK 1445/17, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodne z prawem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, stwierdzając, że strony skarżącej nie wpłynęły istotne naruszenia proceduralne na wynik sprawy.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz wyrok WSA były zgodne z prawem. Przewóz realizowany przez aplikację Uber nie spełniał wymogów przewozu okazjonalnego, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej, a argumenty skargi kasacyjnej nie przemawiały za zmianą tego rozstrzygnięcia.

Przewóz osób za pośrednictwem aplikacji Uber, realizowany pojazdem niespełniającym warunków konstrukcyjnych określonych dla przewozu okazjonalnego, nie stanowi przewozu okazjonalnego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Skarżący, wykonując usługę przewozu drogowego, spełniał przesłanki administracyjnego deliktu określonego w ustawie o transporcie drogowym. Nałożona kara pieniężna była zgodna z przepisami, a skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw do uwzględnienia.

Odmowa zatwierdzenia wniosku o wypłatę zaliczki na poczet rekompensaty z przyczyn merytorycznych winna przybrać formę decyzji administracyjnej, co umożliwia wniesienie odwołania do organu wyższego stopnia.

Postanowienia umowy kredytu denominowanego (indeksowanego) do waluty obcej oraz stanowiącego integralną część umowy regulaminu, przewidujące przeliczanie kwoty wypłacanego kredytu oraz wysokości rat kapitałowo-odsetkowych według kursów walut wyznaczanych jednostronnie przez bank bez określenia obiektywnych, weryfikowalnych kryteriów ich ustalania, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu

Decyzja administracyjna o rejestracji pojazdu, podlegająca stwierdzeniu nieważności z powodu braku homologacji UE, jest zgodna z prawem, co potwierdza jej rażące naruszenie przepisów o dopuszczeniu pojazdu do ruchu.

Decyzja o rejestracji pojazdu, która nie spełnia wymogów formalnych związanych z homologacją typu UE dla nowo dopuszczanego do ruchu pojazdu, narusza przepisy prawa w sposób rażący i podlega stwierdzeniu nieważności zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Rejestracja pojazdu niezgodna z wymogami homologacji stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem jej nieważności. Organy administracyjne i sądy zastosowały w tym zakresie przepisy prawa krajowego i unijnego prawidłowo, a brak wymaganych dokumentów uniemożliwia uznanie legalności rejestracji.

Rejestracja pojazdu bez przedłożenia świadectwa zgodności WE, wymaganego przez prawo krajowe i unijne, stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Brak wymaganych dokumentów nie może być usprawiedliwiany błędami interpretacyjnymi organu rejestracyjnego.

Skarga kasacyjna M.N. została oddalona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych i prawnych organów niższej instancji, które wykazały, że skarżący był zobowiązany do opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi.

NSA potwierdza zasadność stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu z rażącym naruszeniem przepisów prawa, podkreślając obowiązek uzyskania odpowiednich dokumentów homologacyjnych dla rejestracji nowych pojazdów w Unii Europejskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu z racji braku oczywistego naruszenia prawa oraz niewystąpienia nieodwracalnych skutków.