Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż decyzja o rejestracji pojazdu, wydana z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących homologacji i zmian konstrukcyjnych, jest nieważna, potwierdzając prawidłowość stanowiska organu nadzorczego oraz wcześniejszych orzeczeń sądów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się zasadą dwuinstancyjności, uchyla wyrok WSA z uwagi na niewłaściwe zbadanie przesłanek proceduralnych w kontekście bezczynności organu, oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko, że zawieszenie wydawania świadectw kierowców obok cofnięcia jednego świadectwa w przypadku podania nieprawdziwych informacji jest zgodne z prawem unijnym i krajowym, ponieważ takie działanie stanowi adekwatną sankcję za poważne naruszenie przepisów transportowych oraz umożliwia przywrócenie stanu zgodności z prawem.

Decyzja administracyjna o rejestracji pojazdu, wydana na podstawie wadliwych dokumentów wskutek zmian konstrukcyjnych bez potwierdzenia przez producenta, stanowi rażące naruszenie prawa i podlega unieważnieniu.

Skarga o wznowienie postępowania, oparta na zarzucie stronniczości i braku niezawisłości sędziego, nie spełnia przesłanek art. 273 § 2 p.p.s.a. i nie stanowi podstawy do wznowienia. Skarga zostaje oddalona.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa, w tym niewypełnienia obligatoryjnych wymogów homologacyjnych przez skarżącego oraz brak oświadczenia od producenta. Decyzja ta była nieważna z urzędu, co uzasadnia jej eliminację z obrotu prawnego.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie w związku z prawidłowym zastosowaniem przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez organy administracyjne oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny, który słusznie stwierdził nieważność decyzji o rejestracji pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa.

Rażące naruszenie prawa w postaci braku przedłożenia odpowiednich dokumentów homologacyjnych przy rejestracji pojazdu skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podtrzymując zasadę trwałości decyzji ostatecznych tylko w sytuacji, gdy brak jest ewidentnego błędu prawnego.

Wykonywanie przewozu drogowego, podlegającego uregulowaniom ustawy o transporcie drogowym, wymaga posiadania odpowiedniej licencji, nawet jeśli przewóz jest realizowany okazjonalnie i pozornie bez formalnej działalności gospodarczej. Niedopełnienie obowiązku licencji skutkuje nałożeniem sankcji administracyjnej.

Skarga na wznowienie postępowania sądowego, opierająca się na zarzucie stronniczości sędziego, nie jest zasadna, jeśli okoliczności te nie stanowią nowych faktów mogących wpłynąć na wynik sprawy w rozumieniu art. 271 i 273 p.p.s.a.

Nieważność decyzji administracyjnej stwierdza się, gdyż zmiana masy pojazdu bez zgody producenta jest rażącym naruszeniem prawa i wymogów homologacji, uzasadniając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Decyzja o rejestracji pojazdu, zawierająca zmianę jego parametrów technicznych bez wymaganej homologacji, jest wydana z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje decyzję za nieważną oraz oddala skargę kasacyjną.

Decyzja o rejestracji pojazdu wydana z rażącym naruszeniem art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów rozporządzenia w sprawie rejestracji pojazdów, jest nieważna. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe wcześniejsze rozstrzygnięcia, podtrzymując decyzję o unieważnieniu rejestracji pojazdu.

Przedsiębiorca odpowiada za niepoddanie się kontroli drogowej, gdy nie wykaże okoliczności egzoneracyjnych wyłączających odpowiedzialność, mimo że istniała możliwość wyznaczenia innego pełnomocnika do reprezentowania podczas kontroli. NSA oddalił skargę kasacyjną uznając ją za pozbawioną podstaw.

Zarejestrowanie pojazdu ze zmienionymi parametrami technicznymi bez wymaganej homologacji stanowi rażące naruszenie prawa. Legalność takiej rejestracji wymaga przedstawienia oświadczenia producenta potwierdzającego zgodność zmodyfikowanego pojazdu z normami homologacyjnymi.

Cofnięcie świadectwa kierowcy i zawieszenie wydawania nowych jest zasadne przy niespełnieniu formalnych wymogów ubezpieczeniowych. Działania GITD oraz postępowanie sądowe są zgodne z prawem krajowym i unijnym.

Okoliczności wskazane w skardze o wznowienie, dotyczące stronniczości sędziego, nie mogą być podstawą wznowienia postępowania, jeśli nie spełniają przesłanek określonych w art. 273 § 2 p.p.s.a. Brak bezstronności sędziego, niewynikający z jego wyłączenia mocą ustawy, nie spełnia warunków wznowienia postępowania.

Brak dokumentu homologacji przy rejestracji pojazdu z kraju pozaunijnego jest uchybieniem oczywistym, uzasadniającym uchylenie decyzji rejestracyjnej, jednak nie każdorazowo stanowi rażące naruszenie prawa prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji.

Uchybienie polegające na rejestracji pojazdu bez dokumentów homologacyjnych, mimo że jest oczywiste, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli nie wywołuje nieodwracalnych skutków społeczno-gospodarczych. Dokument homologacji jest obligatoryjny przy rejestracji nowych pojazdów.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził prawidłowość klasyfikacji naruszeń przez organ administracyjny. Uchylając zaskarżony wyrok WSA, potwierdził zgodność decyzji organu nałożenia kary pieniężnej z polskimi przepisami, odrzucając tezę o niezgodności z prawem unijnym.

NSA uznaje, że ustalenia dotyczące naruszenia przepisów transportowych, potwierdzone protokołem kontroli drogowej i analizą danych z tachografu, są wystarczające do utrzymania kary pieniężnej, bez konieczności dowodu z opinii biegłego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że błędne naliczanie kar pieniężnych przez organy, polegające na sumowaniu kar zamiast stosowania stawki progresywnej, nie miało wpływu na ostateczny wymiar kary, wynoszący zgodnie z ustawą 12 000 zł; zatem skarga kasacyjna zasługuje na oddalenie.

Oddala się skargę kasacyjną S. Sp. z o.o. jako bezzasadną. Cofnięcie świadectwa kierowcy oraz roczne zawieszenie wydawania nowych świadectw przez organ administracyjny jest zgodne z prawem, gdy przedsiębiorca nie spełnia warunków formalnych określonych w przepisach prawa krajowego i unijnego.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna z uwagi na brak wykazania istotnego wpływu zarzucanych naruszeń proceduralnych na treść zaskarżonego wyroku, co skutkuje utrzymaniem w mocy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej za domniemane naruszenie przepisów o transporcie drogowym.