W świetle art. 297 k.s.h., spółka dowiaduje się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, gdy wiadomość dotrze do jednego członka zarządu lub rady nadzorczej.

Intencja wyłudzenia pożyczki nie oznacza, że zaangażowane osoby (pożyczkobiorca i działający z nim w porozumieniu reprezentant pożyczkobiorcy) nie chcą osiągnąć skutku prawnego związanego z zawarciem umowy pożyczki, w szczególności skutku polegającego na zobowiązaniu pożyczkodawcy do przeniesienia na własność biorącego określonej kwoty pieniędzy. Przeciwnie, zazwyczaj chcą ów skutek osiągnąć, nawet

1. W przypadku orzekania o nieważności umowy kredytu hipotecznego z uwagi na nieuczciwą praktykę rynkową banku, która narusza dobre obyczaje, należy uwzględnić nie tylko aspekt bezwzględnej nieważności czynności prawnej zgodnie z art. 58 § 2 Kodeksu cywilnego, ale również konieczność analizy elementów odpowiedzialności odszkodowawczej banku, takich jak winność, szkoda i związek przyczynowy. 2. Przy

W sprawie o naprawienie szkody wynikłej z uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia zasądzenie określonego świadczenia nie wyłącza jednoczesnego ustalenia w sentencji wyroku odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości z tego samego zdarzenia. Zmiana terminów przedawnienia oraz zapadnięcie prawomocnego wyroku przesądzającego zasadę odpowiedzialności pozwanego, nie jest

Nietezowane

Okoliczność, iż pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie przekraczają wysokości określonej w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy o kredycie konsumenckim, nie wyłącza obowiązku oceny przez sąd, czy postanowienia umowy kredytu dotyczące tych kosztów są niedozwolone w świetle art. 385(1) § 1 k.c.

Wykorzystanie analogii przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu w prawie publicznym, szczególnie w kontekście żądania zwrotu nadpłaty podatku, jest wątpliwe i nie prowadzi do zaspokojenia roszczeń związanych z przedawnionymi zobowiązaniami podatkowymi.

Ustalenie działania powoda jako performansu w obecności jednej osoby jest wystarczające do uznania go za utwór w rozumieniu Prawa autorskiego.

Niedozwolone postanowienie umowne (art. 3851 § 1 k.c.) jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób nadać mu skuteczność z mocą wsteczną. Kluczowe znaczenie ma więc rozstrzygnięcie, w jakich wypadkach bezskuteczność konkretnego postanowienia lub postanowień umownych

Nierozpoznanie istoty sprawy, w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c., nie obejmuje sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe ustali określony stan faktyczny i na jego bazie rozstrzygnie merytorycznie zgłoszone żądanie.

Restrykcje przewidziane w art. 381 k.p.c. powinny być stosowane w sposób umiarkowany z uwzględnieniem okoliczności sprawy; chodzi o to by na skutek obostrzeń przewidzianych w tym przepisie, ustanowionych zasadniczo w celach pragmatycznych, nie ucierpiało prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.

Zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extendendae, przepisy Kodeksu postępowania cywilnego regulujące skład sądu powinny być wykładane ściśle. W pierwszej instancji sąd rozpoznaje sprawy z zakresu prawa pracy w składzie jednego sędziego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wyjątki zasady jednoosobowego składu sądu nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

Artykuł 441 § 1 k.c. statuuje generalną zasadę odpowiedzialności solidarnej w tych wszystkich wypadkach, w których kilka osób odpowiada za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym. Odpowiedzialność z tego tytułu występuje więc wówczas, gdy szkodę wyrządziło kilka osób będących bezpośrednimi sprawcami lub współsprawcami. Chodzi tutaj o szkodę wyrządzoną nie tylko, gdy sprawcy działają wspólnie i w porozumieniu

Szpital nie ponosi odpowiedzialności za wszystkie cierpienia osoby chorej na nowotwór, ale tylko za opóźnienie w diagnostyce, które zostało uznane za przyczynę nasilenia choroby i uzasadnia przyznanie zadośćuczynienia.

Przelew wierzytelności zbywcy na nabywcę wraz z związanymi z nią prawami skutkuje zmianą podmiotową po stronie wierzyciela, umożliwiając nowemu wierzycielowi (cesjonariuszowi) uzyskanie legitymacji materialnej do żądania spełnienia świadczenia przez dłużnika.

Działanie w ramach porządku prawnego, aby wyłączało bezprawność w rozumieniu art. 24 k.c. musi być dokonane w granicach określonych porządkiem prawnym. Ujemna ocena postępowania osoby dokonana przez organ państwowy (jego funkcjonariusza) w granicach ustawowej kompetencji i w ramach rzeczowej potrzeby, gdyby nawet nie była w konkretnych okolicznościach dostatecznie zweryfikowana lub usprawiedliwiona

Domniemanie zawarte w artykule 471 k.c. dotyczące odpowiedzialności dłużnika za niewykonanie zobowiązania ma na celu ochronę wierzyciela, ale aby zwolnić się z odpowiedzialności, dłużnik może wykazać, że niewykonanie wynika z przyczyn, za które nie ponosi on odpowiedzialności. W przypadku braku takiego wykazu, dłużnik jest odpowiedzialny za niewykonanie zobowiązania, nawet jeśli jest specjalistą w

Sąd drugiej instancji w procesie apelacyjnym ma obowiązek uwzględnienia wszystkich zarzutów i wniosków podniesionych w apelacji oraz rozpatrzenia ich w sposób adekwatny do zakresu zaskarżenia, co stanowi kluczowy wymóg procedury apelacyjnej, wynikający z art. 378 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego.

Śmierć strony aktualizuje co do zasady obowiązek sądu zawieszenia postępowania na podstawie art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c. W takim wypadku zawieszenie postępowania, jak stanowi art. 174 § 2 k.p.c., ma skutek od chwili zdarzeń, które je spowodowały, tj. od chwili śmierci strony. Kontynuowanie postępowania możliwe jest dopiero z chwilą zgłoszenia się lub wskazania następców prawnych zmarłego albo z chwilą

Wtórna zdolność odróżniająca zgłoszonego znaku towarowego musi być oceniana z perspektywy przeciętnego konsumenta na terenie całego kraju, nie zaś tylko w określonym regionie, zwłaszcza gdy dotyczy towarów szeroko dostępnych i ogólnie konsumowanych, takich jak alkohol.

Cudzoziemiec, który nabył samodzielny lokal mieszkalny zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na nabycie nieruchomości na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, (Dz. U. z 2017 r. poz. 2278 z pózn. zm.), we wniosku o zezwolenie na nabycie nieruchomości w celu potwierdzenia więzi z Polską, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 omawianej

Umowa kredytu denominowanego, która nie zawiera klauzul przeliczeniowych umożliwiających ustalenie wysokości kredytu w walucie polskiej, jest nieważna, ponieważ nie można określić praw i obowiązków stron, co oznacza brak skuteczności czynności prawnej.

W wypadku umowy denominowanej kursem CHF, po wyeliminowaniu z niej klauzul przeliczeniowych, nie jest możliwe utrzymanie takiej umowy w mocy ani jako umowy kredytu walutowego w CHF, ani jako umowy, w której kwota kredytu wyrażona byłaby w złotych polskich. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że eliminacja klauzuli przeliczeniowej w takiej umowie sprawia, iż nie wiadomo, jaką kwotę powinien wypłacić bank, skoro

Błędem jest utożsamianie opłaty rocznej z tytułu dosyłu sygnału z naziemnej stacji satelitarnej do satelity z roczną opłatą za prawo do dysponowania częstotliwością przeznaczoną do nadawania programu, o której mowa w treści art. 53 ust. 1 u.r.t.