Bezczynność Przewodniczącego KRRiT w rozpatrzeniu wniosku Fundacji stanowiła rażące naruszenie prawa, uzasadniające sankcje finansowe. Organ zobowiązany był do proceduralnego rozpatrzenia wniosku w formie postanowienia.

Bezczynność Przewodniczącego KRRiT w rozpatrzeniu wniosku organizacji społecznej F. o naruszenie art. 18 ust. 1 u.r.t. stanowiło rażące naruszenie prawa. Organ powinien był wydać formalne postanowienie, a nie uczynił tego, co uzasadniało nałożenie kar finansowych.

Zestawienie wyrazów w znaku zgłoszonym tworzy odmienne znaczenie semantyczne niż znaku wcześniejszego, co wyklucza podobieństwo mogące prowadzić do konfuzji wśród odbiorców. Skarga kasacyjna została oddalona, potwierdzając brak naruszenia przepisów prawa przez Urząd Patentowy oraz właściwość jego oceny decyzji.

Nie posiada zdolności odróżniającej znak towarowy słowny, który wskazuje jedynie na rodzaj lub cechę towaru. Znak taki nie może być przedmiotem ochrony prawnej jako znak towarowy wobec braku dystynktywności względem zgłoszonych towarów.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie wykazał wpływu zarzucanych uchybień na wynik postępowania, oraz że nie spełniono przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego.

Spółka wykonująca przewóz drogowy odpowiada za zapewnienie prawidłowego stanu technicznego pojazdów, nawet w przypadku przekazania obowiązków związanych z badaniami technicznymi kierowcy. Nie przewiduje się wyłączenia odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdy naruszenie wynika z niewłaściwej organizacji pracy.

Przedsiębiorca transportowy ponosi odpowiedzialność za naruszenie przepisów dotyczących eksploatacji tachografu, niezależnie od powierzenia obowiązków osobie trzeciej, co implikuje brak możliwości wyłączenia odpowiedzialności spółki w zakresie ustawy o transporcie drogowym.

W przypadku uchybienia terminowi zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu, spowodowanego przez dezorganizację wynikającą z pandemii COVID-19, spółka musi wykazać brak winy zgodnie z art. 58 § 1 KPA. Organizacyjne trudności wewnętrzne przedsiębiorstwa nie uzasadniają przywrócenia terminu.

Skarga kasacyjna P. Sp. z o.o. wobec wyroku WSA w Warszawie oddalona. NSA podtrzymał uznanie, że obowiązek zawiadomienia o nabyciu pojazdu nie został przez skarżącego spełniony zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym.

Sąd uznał, że dopełnienie obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu wymaga odrębnego dokumentu zawiadomienia, a nie spełnia go dokument potwierdzający samo zbycie, przez co oddalenie skargi kasacyjnej było uzasadnione.

Przywrócenie terminu zgłoszenia zbycia pojazdu w okresie pandemii COVID-19 nie jest uzasadnione, jeśli podmiot nie uprawdopodobni braku winy w uchybieniu terminu, a zakłócenia wynikające z pandemii nie stanowią przesłanki do przywrócenia terminu proceduralnego.

Brak realnej możliwości efektywnego zarządzania operacjami transportowymi przez jedną osobę w nadmiernie rozproszonych przedsiębiorstwach, skutkuje uzasadnioną utratą dobrej reputacji, w przypadku najbardziej poważnego naruszenia przepisów transportu drogowego.

W przypadku zmiany przepisów materialnoprawnych dotyczących nadpłat, szczególnie gdy nie przewidziano przejściowych regulacji, stosuje się przepisy obowiązujące w chwili powstania stosunku prawnego. Nowe przepisy wyłączające możliwość oprocentowania nadpłaty mają zastosowanie do decyzji wydanych po ich wejściu w życie i wyłączają art. 78 O.p.

Stwierdzenie utraty dobrej reputacji przez zarządzającego transportem na podstawie art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d. powinno obejmować wszystkie przedsiębiorstwa, w których pełni on funkcje zarządcze, nawet jeśli poważne naruszenia odnaleziono tylko w jednym z nich, uzasadniając odstąpienie od zakazu reformationis in peius.

Posiadanie tytułu prawnego do gruntów rolnych nie wystarcza do przyznania wsparcia na zalesienie; konieczne jest faktyczne ich rolnicze użytkowanie. Formalny właściciel nie prowadzący samodzielnej działalności rolniczej nie spełnia definicji rolnika.

Sąd Naczelny uznaje, że podejmowanie i wykonywanie działalności przewoźnika drogowego bez wymaganego zezwolenia stanowić może podstawę do nałożenia kary pieniężnej, nawet jeśli przewóz odbywa się pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych oraz z wykorzystaniem aplikacji mobilnej do zlecenia usługi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza kumulacji kar za różne i nietożsame naruszenia prawne, jeśli zachowania odpowiadają osobnych czynów zawartych w zał. nr 3 i 4 do tejże ustawy.

Organ celny ma prawo unieważnić zgłoszenie wywozowe w przypadku braku wiarygodnych dowodów potwierdzających wywóz towaru poza UE, co spoczywa na eksporterze. Dokumenty muszą być w oryginale lub odpowiednio poświadczone.

Postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia kary pieniężnej za brak uiszczenia opłaty elektronicznej na spółkę w restrukturyzacji sanacyjnej winno być wszczęte z udziałem zarządcy masy sanacyjnej; kierowanie zawiadomienia do spółki czyni wszczęcie postępowania nieskutecznym.

Pobranie opłaty za kartę pojazdu w wysokości przekraczającej rzeczywiste koszty na mocy przepisu wykraczającego poza upoważnienie ustawowe jest nienależne, a żądanie zwrotu nadpłaty podlega uwzględnieniu bez względu na przedawnienie przepisów Ordynacji podatkowej.

Art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyłącza nałożenia odrębnych kar za nietożsame naruszenia ujawnione podczas jednej kontroli, jeżeli wypełniają one różne znamiona deliktów z załączników ustawy.

Decyzja o rejestracji pojazdu oparta na wcześniej wadliwej decyzji nie jest nieważna, gdyż wadliwość może prowadzić jedynie do wznowienia postępowania. Błędy proceduralne nie skutkują rażącym naruszeniem prawa i uzasadnieniem stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.

Przesyłki niedoręczone przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy o wsparciu, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od tej daty, pomimo wcześniejszych doręczeń zastępczych dokonanych w czasie epidemii COVID-19.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem za naruszenia przewozu drogowego na zasadzie ryzyka wymaga wykazania przez stronę wszelkich starań w celu ich zapobieżenia, a brak takiej wykazanej staranności skutkuje utrzymaniem kary.